straszne nerwy :/ - Netkobiety.pl

Jedyne,co mi przychodzi do glowy,to probowac sie uspokoic, liczac np. do 20. Tez sie latwo denerwuje i wiem,jak trudno nad tym zapanowac. Za to jesli sie uda czuje duza ulge,ze znowu nie zaczelam  sie wkurzac
Niestety cvzesto jest tak,ze ze zlosci sie gotuejsz i trzeba sie wyzyc. Mi najlepiej idzie wyzywanie sie fizyczne na czyms. Twoj chlopak bedzie musial to zrozumiec..
No a ty jeszcze sprobuj sie zastanowic,czemu tak sie denerwujesz. Czujesz sie wtedy np. pokrzywdzona przez los? Smutna?

Dobra może nie będę oryginalna, ale to nic. Powiem ci szczerze, że mam to samo, odkąd pamiętam. Staram się być opanowana i zwykle mi sie to udaje, ale to w bardziej "oficjalnych" sytuacjach. Natomiast prywatnie, w domowym zaciszu jestem prawdziwą tykającą bombą. Po prostu cechuje mnie impulsywnosć, bardzo silnie przeżywam stres i zwykle odbija się to na moich najblizszych. Próbowałam już wszystkiego od relaksującej muzyki, odliczania do 10, przez herbatki z melisy i innego zielska aż po poradniki o panowaniu nad złością i... nie dało to nic zupełnie. Moje rozwiązanie nie jest innowacyjne, ale ja za każdym razem, gdy czuję, że dzieje się coś, co ponownie rozzłości mnie tak bym przestała nad sobą panować lub zaczynam już wdawać się w jakieś bezsensowne pogawędki po prostu wychodzę z domu. Biorę płaszcz i z całej siły trzaskam drzwiami, wyjdę, ochłonę i wracam, w przeciwnym razie miej ich Panie Boże pod swoja opieką. U mnie zawsze działa. Trudno jest się przemóc i wyjść tak po prostu, kiedy ma się ochotę komuś wygarnąć, ale da się - wszystko się da:) Także mam nadzieję, że i ty znajdziesz jakieś skuteczne rozwiązanie. Trzymam kciuki.

Ja często mam duże nerwy, potrafię popadać w histeryczny płacz lub histeryczną złość, spróbuj panować sama nad sobą liczeniem, odwracaniem swojej uwagi... jakimiś ziołami, a jeśli to nie pomorze to psycholog bądź też endokrynolog...
z tego co też mi wiadomo to ataki histeryczne bo  na takie to wygląda tkwią często w nieświadomości, coś wywiera na Ciebie wpływa a ty nawet sobie tego całkowicie nie uświadamiasz...

Witaj magi874
Wiesz mam to samo często wybucham,krzyczę na wszystkich bez powodu.Mam rodzinę której współczuję że muszą to znosić.Dużo rozmawiałam z mężem ale kilka minut po rozmowie znowu się "darłam" jak wariatka.Mąż się odsunął ode mnie a ja ciągle szukałam rozwiązania mojego problemu.Herbatki,liczenie itp.Wiesz to nic nie daje przynajmniej dla mnie...Zadzwoniłam do poradni psychologicznej i zarejestrowałam się na pierwszą wizytę ,wiesz to był najtrudniejszy krok mojego życia..Cieszę się że to zrobiłam i Tobie też radzę abyś spróbowała to może być jedyne dobre wyjście z tego problemu...Trzymam za Ciebie kciuki pozdrawiam

To chyba dołączę do grona, ja też często wybucham albo po prostu wkurzają mnie głupie szczegóły, np. jak mój chłopak szeleści paczka chipsów, jak pije coś z butelki, jak chce wyjść w niewyprasowanych spodniach - warczę jak dzikie zwierzę. Ostatnio się pokłóciliśmy na gg bo on zobaczył reklamę wakacji w Egipcie i napisał mi, żebym zbierała kasę, bo on chce jechać za granicę na wakacje, a ja się wściekłam i powypisywałam mu, że chyba mnie z kimś pomylił, że nie jestem jakąś córką miliardera, że pomiata mną bo ma kasę itp. Po tym incydencie chłopak wyszedł z gg, nie odpisywał na moje smsy (a pisałam nadal w takim obraźliwym tonie), następnego dnia cały dzień prawie chodziłam i rozmyślałam, popłakiwałam, aż w końcu wieczorem zajęłam się życiem, wyciszyłam, on wrócił z pracy i znów był na gg, zagadał do mnie i już rozmawialiśmy normalnie. Najgorsze co można robić to przebywać w jednym pomieszczeniu ze swoją "ofiarą". Wtedy nie ma się dość atakowania, a ofiara jest w stanie bronić się bez końca, przez co nasza wściekłość też nie ma końca.

A co do tej nadczynności tarczycy, jaka grupa krwi ma z tym związek i dlaczego?

kasianr123 napisał:

Niektóre osoby...zamiast od razu krzyczeć wrzeszczeć itp....sprzątają i tym samym w inny, pożyteczny sposób rozładowywują energię!!

cos w tym jest:-)  ja nie jestem specjalnie nerwowa ale moge potwierdzic skutecznosc takich metod, do tego trzepanie tywanow, latem przekopywanie w ogrodku, albo jogging... byleby sie fizycznie  wymeczyc, i to tak porzadnie, ja z cala rodzina (tzn. jeszcze maz i 10 letni syn) chodzimy na karate kyokushin. Taki wysilek jest swietny, bo odstresowuje wysmienicie  no i wyzwalaja sie endorfiny (dobrze napisalam?) hormony szczescia,

Dziewczyny, jak czytam Wasze posty, to widzę dokładnie takie same zachowania jak moje... Też się wkurzam o takie pierdoły o jakich piszą mitsi i darka i nie potrafię sobie z tym poradzić... Najgorsze jest to, że mieszkam z rodzicami i moja mama jest dokładnie taka sama, jak się pokłócimy to cały wieżowiec drży w posadach od krzyków i trzaskania drzwiami...

Poza tym krzyczę też na mojego chłopaka... Na początku było ciężej, bo jak ja na niego naskakiwałam, to on na mnie też i tak się obrzucaliśmy błotem, mówiliśmy sobie przykre rzeczy i ogólnie było nieciekawie... Teraz już jest lepiej, bo znalazł na mnie sposób: jak widzi, że zaczyna mi rosnąć ciśnienie to mnie po prostu bardzo, bardzo mocno przytula i nie puszcza, dopóki mi nie przejdzie, nawet kiedy go odpycham Wystarczy paręnaście minut i już możemy spokojnie pogadać, ale i tak chciałabym się zmienić... Brałam się za różne książki, herbatki, liczenie i nic... Chyba przejdę się do tego psychologa, bo nie widzę dla siebie już innego rozwiązania

Poczytałam Wasze posty i zobaczyłam siebie sprzed 25ciu lat. Dzięki jak ja to nazywałam "furii hitlerowskiej" rozwaliłam swoje pierwsze małżeństwo..Dosłownie. Mój ówczesny mąż nie wytrzymał życia z furiatką...

Na szczęście życie, doświadczenie i tłumaczenie sobie, że szkoda MOJEGO zdrowia na takie harce zmieniły mnie o 180 stopni.
Dzisiaj wyprowadzić mnie z równowagi, doprowadzić do jakiegoś wybuchu jest szalenie trudno.

Po pierwsze drogie Koleżanki nie przejmujcie się drobiazgami. Nie warto, szkoda czasu i zdrowia.
Po drugie zastanówcie się, czy Wy jesteście takie idealne i nie robicie niczego, co chłopaka, mamę czy siostrę może wkurzać.
A po trzecie - życie jest zbyt krótkie, aby marnować je na ataki furii i złość.

Pozdrawiam cieplutko

Margolcia masz rację, ale takiego podejścia życie samo nas uczy, musimy pewne rzeczy przeżyć żeby uświadomić sobie co jest ważne i czym się przejmować. Ale czytanie o tym - np. na tym forum, też jest przydatne, musimy sobie przypominać że  nie ma co zaprzątać sobie głowy czymś mało ważnym.

fakt hydroksyzyna pomaga tak jak i neospasmina - obydwa środki zdarzyło mi sie zazyc ale niestety są na recepte..
dobrze, ze mam mame, która pracuje w szpitalu wiec pare razy udało mi sie jej podkrasc

też odradzam Tych lekarstw nie znam, ale na pewno będzie lepiej jak dostaniemy je od lekarza na recepcie

czuje sie dokładnie tak samo jak opisała to magi 874 wpadam w furie z byle powodu. jestem całkowicie swiadoma tego co robie i co mówie jednak nie moge przestać z moich ust leca strasznie wulgarne słowa nie panuje nad agresją czuje nienawisć  boje sie ze moge kiedys kogos skrzywdzic. to sie zaczeło jak chłopak przestał mnie szanowac a wszelkie kłótnie rozwiązywał agresja w tedy tez sie broniłam . nie chce taka byc próbuje przestac ale nie potrafie. nienawidze wtedy siebie i calego swiata nie chce tak zyc to mnie wykańcza a kazda najmniejsz błachostka potrafi wyprowadzic mnie z równowagi . nie potrafie nikomu zaufac brzydze sie kłamstwem i samam soba