Czy ktoś tak zepsuty ma szanse na miłość? - Netkobiety.pl

Wchodząc w ten temat spodziewałam się opisu jakiejś zniszczonej fizycznie i psychicznie ex-prostytutki, za którą ciągnie się opinia ladacznicy.... Wcale nie jesteś zepsuta, Twoje problemy są do rozwiązania, wystarczy zacząć DZIAŁAĆ.

A nie możesz się od mamy wyprowadzić ? Co to za toksyczna osoba, ze nawet nie pozwala Ci się pójść leczyć... Do innych lekarzy też zabrania Ci chodzić ?
Zawalcz o siebie Autorko nie jest na pewno za późno ale najpierw podlecz psyche, będziesz miala sile walczyć dalej... Krzywy zgryz czy cellulit - to wszystko jest do naprawy. Pozdrawiam i życzę dużo siły

Przede wszystkim, Twoja matka nie ma nic do gadania w sprawie Twojego leczenia. Spowiadac się jej nie musisz. Idz do lekarza, zakup leki i nie trab o tym. Pomijajac fakt, ze niesamowicie toksyczna ta matka musi być, ze uważa poprawienie zdrowia psychicznego własnej corki za cos zlego.

Co do innych opisanych rzeczy: zgryz można naprostować u ortodonty, nadmiaru kilogramow pozbyć się przez regularne ćwiczenia (polecam Blogilates) i zbilansowana diete, prace tez można zmienić na lepsza, a nos po prostu zaakceptować

Dokładnie, cena większości antydepresantów nie jest wysoka, psychiatra bez skierowania na nfz...naprawdę warto. Ostatecznie nie musisz chwalić się matce.

Kobieto, nie masz żadnej kontroli nad własnym życiem. I, wbrew pozorom, jest to całkiem wygodne. Jeśli Ci jednak takie życie nie odpowiada to Ty i tylko Ty możesz coś z nim zrobić. I na pewno będzie to trudniejsze niż tkwienie w obecnym bagienku, więc to Twoja decyzja czy podejmujesz trud czy odpuszczasz.

Nie mam depresji. Dla zdrowego człowieka Twoja sytuacja wcale nie wygląda beznadziejnie. Zdrowy człowiek widzi setki rozwiązań każdego Twojego problemu. Ty nie widzisz żadnych. Jeśli więc faktycznie chcesz jakiś zmian w swoim życiu to pierwszym krokiem powinno być zapanowanie nad depresją. Czy Twoja matka się zgadza czy nie - to dotyczy TWOJEGO życia i jest podstawowy krokiem, bez którego nie zrobisz żadnego innego.

I taka pozostaniesz, jeśli nie zaczniesz się leczyć. Błędne koło. Wyrwać się można wyłącznie decyzją o podjęciu leczenia. Ale, jak już pisałam, każdą decyzję podejmujesz Ty.

Wiesz, że to strasznie egoistyczne oczekiwania? Chcesz, żeby ktoś coś Ci dał, ale sama nie chcesz dać nic od siebie. Jeśli chcesz kanapkę to oczywiste jest (również dla Ciebie), że musisz podjąć trud i ją sobie zrobić. A w kwestii relacji nie chcesz podjąć żadnego trudu. Relacja ma się po prostu objawić znikąd? Wysyłasz sygnał: "jestem beznadziejna, nic z tym nie zamierzam robić, niech się mną ktoś zaopiekuje z dobrodziejstwem inwentarza". Tymczasem od każdej relacji KAŻDY czegoś oczekuje. Co może dostać od Ciebie? Na razie oferujesz tylko poczucie odpowiedzialności za Ciebie. Niewiele jest osób, które chciałyby przejąć odpowiedzialność za drugiego dorosłego człowieka (bycie "motywacją" to potworna odpowiedzialność).

I na koniec: gdzie w Twoim życiu jest miejsce na tę miłość, której tak pragniesz? Ja go zupełnie nie widzę. Twoje życie całkowicie kontroluje matka. Nie potrafisz przeciwstawić się jej w kwestii własnego zdrowia - jak więc miałąbyś pod jej czujną kontrolą realizowac potrzebę miłości? Bo chyba nie myślisz, że ona by sie ucieszyła, że jej marionetka zaczyna się usamodzielniać?

Wnioski są proste: idź się, kobieto, leczyć. Jak pozbędziesz się depresji (lub przynajmniej ją trochę ustabilizujesz) to zaczniesz nieco inaczej patrzeć na swoje życie. Wtedy możesz pomyśleć nad innymi zmianami. Przy swoim obecnym stanie psychicznym niewiele możesz zdziałać.

Ależ masz prawo prosić i oczekiwać - wątpię tylko czy ktoś chętny się znajdzie świadczyć takie usługi...
Od pomocy takim osobom jak Ty są specjaliści. Zwykły szary człowiek nie umiałby Ci pomóc, nawet, gdyby chciał.
Nie dasz rady? Ale czego nie dasz rady zrobić sama? Decyzję o leczeniu możesz podjąć wyłącznie sama, cała reszta ro skutki uboczne tej decyzji.

Doradzenie aby osoba chora na depresję poszła po pomoc do psychiatry jest najbardziej słuszną radą i nie ma co tu dywagować! BEZ pomocy lekarza sobie nie poradzi a decyzję taką podjąć musi sama.
Z własnego doświadczenia wiem że ciężko się przełamać i do psychiatry wybrać ale jak się już sięgnie dna to już jakby nie ma innego wyjścia.
Wsparcie drugiej osoby jest jak bardzo ważne w procesie zdrowienia ale mimo wszystko trzeba to leczenie zacząć.

Niestety nie mam nikogo bliskiego prócz mamy, i tak chciałabym, żeby ktoś mnie zawiózł pomógł i wspierał, nie mam na tyle siły aby sama przez to przejść ...ale też nie mam nic do zaoferowania w zamian ani jako kobieta ani jako człowiek, nie wiem co ja sobie myślałam, po prostu tak mi przez myśl przeszło. Chciałabym ten watek zamknąć postaram się go usunąć. Dziękuję za rady