zbyt nerwowa mama ;( - Netkobiety.pl

Witam! Mam dosłownie ten sam problem! Wszystko co tu opisałaś dotyczy też mnie, tyle że mój Synek ma 1,4 roku, sama właśnie szukam odpowiedzi na to pytanie!
Wydaje mi się że zbyt wielenasze dzieci mogły a teraz na glowę wchodzą! każdy płacz, krzyk odbierałyśmy jako sygnał bólu, ale to chyba było złe;/
teraz Nasze Maluszki wiedzą że płaczem można wiele zdziałać- Mama nie chce dac pilota -w ryk!
ja ostatnio staram się nie reagować na tego typu płacz chociaż czasami dla swiętego spokoju dam Mu to o co tak walczy!
Albo wychodze na korytarz i czekam aż Mu przejdzie:) Chyba jednak trzeba postawic na swoim a w chwili kiedy juz ma się krzyknąć wyjśc z tego samego pomieszczenia gdzie jest Dziecko:) co o tym sadzisz?/

Marii22 ja tak samo staram się wyjść z pokoju w którym jest moje dziecko, przede wszystkim, żeby się opanować Mój synek też wszystko wymusza, bo chce moją komórkę, bo chce aparat, chce do komputera itp. Najgorsze, że mi już naprawdę brakuje cierpliwości i czasami mam ochote przylać mu w pupę Najgorsze jest to, że muszę siedzieć całymi dniami z nim w domu, bo jak wspominałam nie będzie siedział w wózku, nie będzie siedział na sankach ani też sam szedł a ja potrzebuję też gdzieś wyjść bo siedząc cały dzień z dzieckiem w domu nie mając się do kogo odezwać można zwariować

Harmonogram dla mojego synka? Nie ma szans, przecież nie powiem mu, że ma od 12 do 15 spać i koniec...on tak samo o różnych porach chodzi spać i czasami śpi godzinę a czasami 3...nie ma na to reguły, jeśli on nie chce spać to ja go nie zmuszę...
Marii22 ja tak samo mówię mojemu M, że musi zostać sam z dzieckiem a ja muszę wyjść gdziekolwiek, żeby trochę odpocząć, żeby nie zwariować. Mam nadzieję, że jakoś damy radę nad tym zapanować i nie zwariujemy

Miałam podobny problem z moim dwuletnim synkiem, wszystko wymuszał płaczem:)ale zawzięłam się, bo stwierdziłam, że zwariuję i postanowiłam być konsekwentna ( co prawda przy drugim dziecku znacznie się poprawia cierpliwość i konsekwencja:)). zaczęłam mu coraz więcej odmawiać, jeżeli jego "płacz" był wymuszaniem...kilka razy ściskało mi okrutnie serduszko, gdy słyszałam ten płacz, ja konsekwentnie tłumaczyłam, ze nie wolno- i o dziwo- poskutkowało. Teraz jeżeli zaczyna płakać- ja ze śmiechem mu mówię, że wie, że płaczem nie wymusi i oboje się śmiejemy...
na szczęscie wymuszał tylko w domu, w miejscach publicznych zawsze grzeczny, aż wszystkie babcie w parkach, sklepach itp. mówiły, jaki aniołek:)

warto kilka dni pocierpieć, ale efekty murowane:)
trzymam kciuki za wytrwałość...

A to do tego już przywykłam;) moj Synek uwielbia sprzątać mi w szafkach itd.... i też mnie to strasznie drażni!

Czytam i czytam i mam wrażenie, że to moje własne zapiski sprzed mniej więcej roku, może 1,5. Moja córka ma obecnie 3 lata i kiedy miała ok. 1,5 dokładnie tak to wyglądało. Krzyki, płacz na wymuszenie, chciała na spacerek, ale mowy nie było o chodzeniu (sanki, rowerek czy wózek dla lalek), tylko ciągle na rączki. Do tego bałagan itp. itd. Znacie to, prawda?

Ale w końcu powiedziałam dość. Zrobiłam w rodzinie burzę mózgów (babcie, ciocie i inne doświadczone mamusie), a także poprzeglądałam różne książki (polecam: "Jak mówić, by dzieci słuchały i jak słuchać, by dzieci mówiły") i wprowadziłam nowe zasady:

1. Każda zabawka ma swoje miejsce - przed snem odprowadzamy zabawki spać (okazało się, że to fajna zabawa)
2. Ustalamy co robimy na spacerze - jeśli rowerek, to na nim jeździmy (kiedy na spacerze po 2 minutach córcia mówi, że już nie chce, to odpowiadam "ok., w takim razie zostawiamy rowerek, żeby wzięło go inne dziecko, które będzie chciało na nim jeździć" - prawie zawsze skutkuje)
3. Przed wejściem do sklepu ustalamy co chciałaby sobie kupić - może tylko jedną rzecz.
4. Jeśli ma ochotę pobawić się moimi szalikami (pod kontrolą oczywiście), skarpetkami lub innymi rzeczami - może, pod warunkiem, że potem posprząta (trzeba pomóc), ale uczę, że zawsze najpierw trzeba zapytać.
5. Są rzeczy, którymi bawić się nie może i już, nie ma na ten temat dyskusji, ale zawsze tłumaczę dlaczego (komórka, bo wyczerpie się bateria, bo może zepsuć i babcia się nie dodzwoni; sprzęt grający - jak się popsuje, nie posłuchamy Twoich ulubionych piosenek lub bajek itd.)

Jeśli chodzi o harmonogram, to niestety macie rację - to bardzo ważne i ZAWSZE można go wprowadzić. Dziecko śpi 2 razy w ciągu dnia? Kłaść o tych samych godzinach (moja córka spała po drugim śniadaniu od ok. 10 - 12 i od 15 - 16/17. Nie usnęła do 11? Drzemaka przepadała. Po tygodniu może dwóch spała jak w zegarku.
I jeszcze jedna bardzo ważna rzecz - rozmawiać, rozmawiać, rozmawiać, tłumaczyć, tłumaczyć, tłumaczyć i jeszcze raz tłumaczyć. To niesamowite jakie pokłady cierpliwości posiada w sobie kobieta . A może same spróbujmy postawić się czasem na miejscu dziecka?
Rozumiem, że dziecko to nie automat i każde inne, ale wypróbować można.
Powodzenia życzę!

Oj, wierzę...
Mnie cierpliwości też brakowało i brakuje nadal, ale mam wrażenie, że  z każdym miesiącem mam jej więcej. Pamiętam, jak już miałam tak serdecznie dość, że zamknęłam drzwi pokoju, w którym moja córcia urządzała właśnie scenę i poryczałam się w drugim. Nawet pomyślałam, że już nie chcę być mamą, że się nie nadaję... Ale przeszło, choć czasem wracało... Teraz jest już ok., choć 3 latek też potrafi .
Staram się wymyślać różne zabawy związane z wykonywaniem różnych czynności porządkowych, np. kto szybciej zaniesie lalkę/piłkę/klocek do pokoju? Albo wkładamy lalkę na barana, bawimy się w konika i na czworakach idziemy do jej  pokoju. Bywa to czasem wyczerpujące i mam wrażenie, że mózg mi aż paruje od wymyślania!
A jeśli drzemka przepadnie, to straj się nie ulec i wytrzymać - najwyżej zamiast o np. 16 położyć o 15. Wiem, że jest trudno...
Życzę naprawdę dużo miłości, siły i cierpliwości i trzymam kciuki .
Odwagi! Będzie lepiej - naprawdę!

Widzę że wszystkie mamy maja te same,problemy i że nie tylko mnie dopadają czasem myśli że nie nadaję się na mamę;) Zawszę chciałam mieć dziecko ale nigdy nie przypuszczałam że tak trudno jest je mieć;) Pozdrawiam mamuśki!

Dlatego ciesze się że mam duże wsparcie męża bo gdyby nie on było by mi bardzo ciężko ale mała rośnie i z miesiąca na miesiąc jest mądrzejsza

Pamiętam aż za dobrze. Bycie mamą to pełen etat bez wynagrodzień, nic dziwnego, że czasem brakuje siły i cierpliwości..

Jasne, że miłość dziecka powinna być nagrodą samą w sobie, gorzej tylko, jesli nie umie się czerpać z niej wystarczającej siły (a często się tak zdraza).