Jak wyjść z tej sytuacji i nie oszaleć? - Netkobiety.pl

Piszę pierwszy raz na forum. Rok temu o tej samej porze nie uwierzyłabym, że coś takiego może mi się przydarzyć. Mój partner, wczoraj minęło 6 lat związku, zdradza mnie - tak na całego od sierpnia a emocjonalnie to pewnie od roku. W sierpniu chciał mi "coś powiedzieć" ale się bał - tak to potem przedstawił, we wrześniu zostawił mi list pod klawiaturą a w nim, że nie jest szczęśliwy itd i jak to określił "chce to skończyć". Mieszkamy ze sobą od 5 lat. On kupił nasze obecne mieszkanie, razem je remontowaliśmy, dokładałam się finansowo. Mamy psa od 4 lat. On jest przed 40tką ja mam 36 lat. Wracając do listu - zareagowałam, jak myślę z perspektywy czasu, raczej normalnie - chciałam rozmawiać, pytałam o co chodzi, czy chodzi o inną kobietę? Czy możemy coś wspólnie naprawić? Itd. Powiedział, że się postara. Tak się starał, że w grudniu, przez przypadek - chciałam przyjść do niego na koncert do teatru, wyszło, że jednak o kogoś chodzi i że tam u niego w pracy jednak "ktoś" jest ale "on to wszystko pozałatwia, że to ze mną ma poważną relację a nie z nią, że z nią to takie nic i że nie chodzili ze sobą do łózka NA PEWNO!" Uwierzyłam. Pojechał ze mną na święta do mojej rodziny etc. Powiedziałam, że daje mu czas do końca stycznia, żeby to "pozałatwiał". No i tuż przed moim planowanym przyjściem do niego do pracy, na koncert 31 stycznia, po tym jak byliśmy razem na zakupach kiedy to bardzo się troszczył, żeby kupić mi dobre jedzenie - bardzo schudłam przez stres -  zaraz po tych zakupach, dostała od niego kolejny list - wyjął go z koszuli w kuchni i powiedział "przeczytaj". No to przeczytałam list, w którym pisał jak bardzo on jest w niej zakochany a ona w nim i że nigdy dotąd się tak nie czuł, nigdy nie był taki szczęśliwy..... Zaczęłam krzyczeć, wyzywać go i płakać. Spakowałam się i pojechałam do koleżanki na cały weekend - był piątek wieczór. W weekend skontaktowałam się z jego kolegą z pracy, który opowiedział mi o tej dziewczynie i moim - byłym już w tej chwili - partnerze. Powiedział, że myślał, że my już nie jesteśmy razem, bo oni romansują w pracy i na wyjazdach teatru - ona je organizuje. Nogi się pode mną załamały. Tyle wspólnych lat, tyle energii, układało nam się, raz lepiej, raz gorzej, nigdy nic nie mówił tzn, że coś mu nie odpowiada. Po tym koszmarnym weekendzie powiedziałam mu, że wszystkiego się dowiedziałam od kogoś z jego pracy i że mnie okłamywał od sierpnia itd... Popłakał się i powiedział żebyśmy poszli na terapię par - wcześniej ją proponowałam ale się opierał a teraz nagle "zobaczył we mnie człowieka i jak bardzo mnie zranił" Oczywiście nic z tego nie wyszło - byliśmy 2 razy, on musiał zakończyć tamten związek - wymóg terapeutki - i wtedy "zdał sobie sprawę, że nie może przestać o niej myśleć..." I powiedział też na 1 sesji, że w końcu jej o mnie powiedział bo wcześniej o tym nie rozmawiali - tzn on nie mówił a ona nie pytała, chodząc z nim do łóżka na wyjazdach przez 5 miesięcy.... Ja muszę mieszkać z nim, ze względów finansowych do wakacji, musi mi też zwrócić pieniądze. Ja jestem tzn powinnam być w najszczęśliwszym okresie swojego życia - w zeszłym roku nareszcie zaczęłam robić to o czym marzyłam od lat, zaczęłam widzieć spełnienie w życiu zawodowym i wtedy takie coś.. Nie wiedziałam, że osoba, której ufałam może tak bardzo zawieść, zranić, potraktować mnie jak przedmiot do wymiany. Straszne. Piszę, bo proszę was o radę, jak przetrwać ten czas do wyprowadzki? On się zachowuje dziwnie, troszczy się czy jem, robi zakupy etc.. Nie umawia się z nią poza pracą. O co w tym całym gównie chodzi to ja nie wiem. Wiem tylko, że muszę jakoś wytrzymać i nie zwariować. Mam 36 lat i nie widzę, na ten moment, nic pozytywnego przed sobą. Czy to przejdzie? Czy będąc tak przejechanym można wejść jeszcze kiedyś w związek? No i jak wytrzymać pod jednym dachem ponad 3 miesiące? Kiedy serce nadal mówi co innego niż głowa - choć to głowy się słucham, pomimo, że strasznie boli. Pomożecie? Z góry wam dziękuję.