nieszczęsliwa w związku i nowy znajomy - Netkobiety.pl

A nie ma zależności między Twoim kontaktem ze starym znajomym, a poprawą stosunków z chłopakiem? Dąże do tego, że może odpuściłaś trochę Twojemu chłopakowi, przez co i on ma o co walczyć, więc jest fajniej?

No i niestety muszę to napisać: bądź fair i odpuść znajomemu i daj szansę swojemu facetowi. Jeśli uważasz, że nie warto to odejdź od niego... IMO bardzo słabo się zachowujesz i byłoby mi baaardzo przykro, jesli moja kobieta robiła by podobnie

Tak, przez to, że pojawiła się nowa osoba w moim życiu przestałam być o mojego faceta zazdrosna, przestałam się przejmować gdzie wychodzi, z kim się spotyka, co robi, doszło nawet do tego, ze wolę być sama w mieszkaniu niż z nim, ogólnie jestem teraz spokojniejsza o niego i wiem, ze gdyby znowu popełnił jakiś błąd tak jak robił to kiedyś to odeszłabym od niego. Po prostu teraz zaczęłam sobie wyobrażać też życie bez niego. Wczesniej kiedy robił mi okropne świństwa chciałam odejśc od niego bardzo, ale się bałam samotności, porzucenia. Teraz jednak uświadomiłam sobie, że świat się na nim nie kończy... Kiedyś zawiódł mnie bardzo, wiele razy.. boję sie przyszłości z nim, że nigdy mu już nie zaufam tak bezgranicznie jak kiedys ufałam, boję się, ze nigdy miedzy nami nie będzie takiego związku jaki mi się marzy, czyli motylki w brzuchu, chemia, namiętnośc, zaufanie.. On to wszytsko przeżyl w swoich poprzednich związkach a ja jeszcze nigdy tego nie doświadczyłam i boję się, ze już nigdy tego nie doświadczę. Kocham go bardzo i chwilami jestem bardzo szcześliwa, ale wiem też, że jestem z nim bardzo zżyta i do niego przywiązana i czuję się trochę na uwięzi.
Ta nowa osoba dała mi nadzieję na to czego bardzo pragne a czego wiem, że nie otrzymam w swoim związku, w którym przestaje czuć się swobodnie. Jeszcze zanim spotkałam tego znajomego myślałam o odejsciu od partnera z wymienionych przyczyn, więc to nie jest tak, że to ta nowa osoba zawróciłą mi w głowie. Ta nowa osoba uświadomiła mi tylko, ze moge być także z kimś innym, a mój partner nie jest jedynym facetem na świecie,  a wcześniej tak myślałam.

Życzę Ci, byś zamieniła wszystkie "chcę" na "zdecydowałam się".

Zachowaj się jak dorosła kobieta i zdecyduj się na coś. Większość z nas tutaj albo była porzucana albo sama kończyła związek (np. ja). Więc nie pisz w odpowiedzi, że łatwo się pisze, bo byłam w obu sytuacjach, żadna nie jest łatwa - ani odejść od kogoś ani być tym, od którego ktoś odchodzi. Ale takie jest życie, są w nim trudne sytuacje, w których trzeba zachowac się fair.

A na razie piszesz jak mała zagubiona dziewczynka - ojej, jestem uzależniona, ojej, nie chcę nikogo krzywdzić. Jak myślisz, co skrzywdzi Twojego chłopaka- przyznanie, że go nie kochasz i odchodzisz? czy może ciągnięcie na dwa fronty kilka tygodni / miesięcy /lat - kiedy on dowie się, że go zdradzasz?

Jak myślisz, co skrzywdzi nowo poznanego pana? Zakończenie znajomości, bo chcesz dalej być ze swoim obecnym i jemu poświęcasz całą uwagę? Czy zdradzanie z nim obecnego partnera - on chyba nie pisze się na coś takiego i słusznie.

Postąp jak odpowiedzialna dorosła kobieta i dokonaj wyboru - w swoim sercu, jakikolwiek on będzie. Nie zwalaja na los, zakochanie, uzależnienie. Nie rób z siebie bezwolnej, biednej istotki.

Ja w swoim życiu przeżyłam tragedię przez podobne zachowanie. Ale mniejsza o mnie.
Piszesz jaką traumę przeżywałaś, jak to cię twój chłopak zawiódł, jak walczyłaś o was i....................
Teraz swoim postępowaniem robisz to samo w drugą stronę. Wcale nie jesteś lepsza, ani niewinna.
Nowy - stary znajomy szuka kogoś na t. zw. zapchajdziurę. Potrzebuje kogoś w zastępstwie za była dziewczynę.
Ty piszesz otwarcie e z nim flirtujesz, a więc przekraczasz pewną barierę przyzwoitości.
Dajesz tym samym przyzwolenie na dalszy flirt z tym znajomym.
Już teraz z tego co piszesz widać że nastąpiło tak  zwane zauroczenie. Ach jaki on wspaniały, jaki czuły, jaki delikatny, jaki miły.
Nic tylko się w nim zaraz zakocham.
A twój chłopak już jest beeeeeee.

Jaki z tego wniosek ?
Prosty. Warta jesteś tyle jakie jest twoje postępowanie.
Nieuczciwa, niestabilna, mało warta jako partnerka.
Przecież właśnie tobie nie można zaufać. !!!!!

Moją historię możesz przeczytać http://www.netkobiety.pl/t87459.html
Może to pozwoli ci zrozumieć moje zdanie i opinię na temat flirtu i tym podobnych zachowań.

Piszesz że masz świadomość tego co robisz źle, ale jednocześnie opisujesz swoje postępowanie z jakimś radosnym akcentem.
Pisząc o jakiejś traumie czy toksyczności związku nie podajesz żadnych konkretów na poparcie takiego określenia.
Zresztą na pewno to nie miejsce i odpowiednie forum na prowadzenie takiej wiwisekcji.

Z mojego doświadczenia życiowego mogę napisać tylko tyle: Każdy z nas ma takie życie i takie relacje z najbliższymi jakie sobie sam wypracuje.
Wiem też że forma relacji zależy od obojga partnerów. Nigdy nie jest tak, że tylko jedno z nich jest winne.

Większość osób pisząc o oddalaniu się od siebie, o zanikaniu miłości sami przykładają rękę do takiego stanu rzeczy.
Jeżeli twój partner flirtuje z jakąś inną dziewczyną to czytając twoje słowa odnoszę wrażenie że robi to w myśl zasady "flirt nie jest zdradą tylko flirtem. To tylko gra towarzyska. Taka zabawa"
Gdy flirt zmienia swoje oblicze w większą zażyłość, przestaje być flirtem, a zaczyna się już zdrada.

Jeżeli jest problem w relacji ty i twój partner powinnaś omówić to z nim, bo sprawa was dwojga dotyczy, a nie szukać wsparcia u postronnych osób.
To twój partner, a nie tego znajomego. To pomiędzy tobą i twoim partnerem coś się dzieje, a nie pomiędzy tobą, partnerem i twoim znajomym.
To tak jakbyś się chwaliła swojemu znajomemu o seksualnych wyczynach, czy niedomaganiach twojego partnera w łóżku.

To pełen dyskomfort dla twojego partnera. Żenada na zachowanie kobiety.
Nie potrafisz jak dorosła kobieta ogarnąć własnego problemu, tylko latasz po ludziach i opowiadasz im w wielkim sekrecie o tym co ciebie gryzie.
Na ile wielka jest ta zażyłość z tym starym znajomym żeby wywlekać "brudy o sobie i swoim partnerze"
A na ile ważny jest twój partner dla ciebie skoro zamiast z nim obmawiasz go z jakimś "faciem".

Pytasz się co masz zrobić i jak masz ugryźć ten temat.
Po 1) DOROSNĄĆ, Stać się naprawdę kobietą, a nie dziewczynką.
Po 2) zastanowić się czy ty darzysz swojego partnera uczuciem, czy tylko ci się tak wydaje.
Po 3) Jakie by uczucie to nie było, rozmówić się z partnerem i wybrać drogę z nim, albo bez niego.

Piszesz że chłopak się stara i próbuje naprawić swoje błędy oraz relację pomiędzy wami.
Ale ty już swoim postępowaniem skreślasz go z listy. !!!!!
Nie dajesz szansy, ani jemu, ani związkowi.

Nawet w wieloletnim małżeństwie nie ma przez cały czas różowo.
Są biel i czerń. Jest mnóstwo szarzyzny.  Tych kolorowych dni jest tyle co kot napłakał.

Dać sobie szansę to potrafić wytrwać razem. Zmierzyć się z własnymi słabościami. Pokonać trudności. Wygrać.
Rozstania żeby dać sobie czas na odpoczynek i przemyślenie to tak jak zrobić sobie urlop od życia.
Poddać się hibernacji na kilka lat i pozwolić się rozmrozić gdy problem zniknie.

Nikt nie da ci gwarancji czy w dalszym wspólnym życiu to właśnie ty nie zdradzisz i nie spowodujesz rozpadu rodziny.
To życie. Taka gra z największą dozą hazardu.
Gra o  życie. Grasz  sama ze sobą. Masz w drużynie jeszcze jednego partnera.
Ale czy stanowicie zespół w układzie w jakim ty teraz stanowisz ?
Ty strzelasz sobie samobójczego gola. On zamiast trwać w obronie związku zmuszany jest do walki z tobą.

O to ci chodzi ? Tego pragniesz od partnera ?
Kim on dla ciebie jest ? Kochankiem, przyszłym mężem i ojcem twoich dzieci, czy zerem ?
Bo z tego widać że ten nowy - stary znajomy znaczy dla ciebie więcej.

To ty musisz sobie sama odpowiedzieć.
O problemach piszesz szczątkowo. O nowym (już w tytule) rozpisujesz się w wielkich superlatywach.
Więc o co ci właściwie chodzi ?

Mój partner mnie bardzo zranił. Praktycznie przez 2/3 naszego trudnego związku (bo początkowo tworzyliśmy zwiazek na odległość) mnie oszukiwał, okłamywał, flirtował ze wszytskimi dookoła, dopuścił się zdrady. To ja całkowicie straciłam do niego zaufanie. Ja nigdy nie dałam mu żadnych powodów do zazdrości albo utraty zaufania, aż do teraz kiedy emocjonalnie dopuściłam się zdrady. Miałam swoje powody, szukałam zainteresowania i tego czegoś czego nigdy nie dostałam od partnera. Jednak mam w sobie jeszcze odrobinę empatii i nie zdecydowałam się na spotkanie ze starym znajomym i nie zdecyduje na pewno będąc z moim facetem. Oczywiście to mnie nie tłumaczy, jestem tego świadoma, próbuje się teraz bronić mimo, że wiem, że zdrady i niewierności nic nie tlumaczy.

Dziękuję wszystkim forumowiczom za wpisy oraz Tobie Ewo, bo potrzebowałam taki kubeł zimnej wody i przemówienia do rozsądku. Przeczytałam dokładnie Twoje posty kilka razy i wzięłam sobie wiele do serca. Przeczytałam również Twój wątek i też dał mi wiele do myślenia. Dzięki.

Chyba się lekko pogubiłam.. z powyzszego postu stanowczej i zasadniczej Ewy Zaręby wnioskuję, że Ty i ona jesteście jedną osobą. Dlaczego więc po wygarnięciu mi, ze jestem nic niewartą nieuczciwą partnerką sugerujesz mi teraz, żebym nie czuła sie winna i dajesz usprawiedliwienie mojemu zachowaniu?

Przeczytałam Twoją historię i bardzo się z Tobą utożsamiam bo też czuję sie zagubiona i najlepszym rozwiązaniem na tą chwilę wydaje mi się prowadzić podwójne życie. Jest to oczywiście najgorsze wyjscie z tej sytuacji, egoistyczne i bardzo chciałabym napisać nie w "moim stylu". Dlatego nie popełnie Twojego błędu i postanawiam zrobić odważny i zdecydowany, a przede wszytskim dojrzały krok w moim życiu i skończyć oszukiwać dwie osoby i siebie.
Posty Ewy oczywiście bardzo mnie wkurzyły i nie takie rady chciałam usłyszeć, bo najzwyczajniej w świecie są mi one nie na rękę. I to, że żyje w niesatysfakcjonującym związku nie oznacza, że mam prawo ranić innych. Natomiast na Twoje posty Toorank własnie czekałam, takie które dadzą mi przyzwolenie na dalszą "zabawę".
Dalej jestem chlolernie pogubiona, i jestem tą małą, nieporadną i niedojrzałą dziewczynką, ale muszę się wziać w garsć, bo czytając Twoją historię podobnie sobie wyobraziłam siebie za rok.. i się przeraziłam.

Toorank, a nie możesz Ty tego wszystkiego (przepraszam) jebn...ąć...
wyjechać gdzieś na pół roku...
do puszczy... albo na pustynię
Odpocząć, poczytać, jeść, pić, spać... nie myśleć!... odciąć się...
nic się nie zawali bez Ciebie, uwierz
dziecko daj rodzicom na ten okres, będzie mu lepiej w "normalnym" środowisku... mąż sobie poradzi...