Trudna relacja z mamą - Netkobiety.pl

W takim razie unikaj mamy a trzymaj z tatą, z nim rozmawiaj, jego pytaj o zdanie. Możesz podkreślać, że jego dobre słowa i komplementy są dla Ciebie ważne i podnoszą Cię na duchu. Być może z czasem mamie zrobi się głupio i zmieni swój stosunek do Ciebie.

Moja trzy rady to:
1. Rozmowa z mamą, poczekaj na jej lepszy humor i  powiedz jej jak źle się czujesz bo myślisz o tym jaka to jesteś głupia, brzydka i beznadziejna i ze nic ci się nie udaje, może to twoją mamę zmobilizuje do chwalenia ciebie, ja bym na pewno  swoje dziecko podnosiła na duchu jak by mi z czymś takim  przyszło i żaliło się, wyszukałabym wszystkie jego dobre cechy i podkreśliła wszystkie osiągnięcia. Taka może mała manipulacja to będzie z twojej strony, ale jeżeli doprowadzi do lepszej atmosfery po między wami to czemu nie?

2.Możesz również powiedzieć jej to co tu napisałaś  cytuje "Od pewnego czasu zauważyłam, że strasznie spadła mi samoocena, stałam się nerwowa, płaczliwa, a w kontaktach z innymi ludźmi jestem mniej pewna, bo mimo wszystko w podświadomości mam jej uwagi na mój temat. " zapytaj się jej czy chce mieć tą córkę "głupia, brzydka i beznadziejna", a jeżeli nie o takiej córce marzy to niech zacznie cię wspierać wtedy łatwiej będzie ci rozwinąć skrzydła i osiągnąć sukces jaki by on nie był, bo na tym polega rola rodzica.
3.Piszesz, że masz dobre relacje z tatą  wykorzystaj to  i poproś go o pomoc, zacznijcie rozmowę oczywiście w obecności mamy, ale  delikatnie  taka mimochodem   spokojna rozmowa jak to w rodzinie wieczorkiem przy kolacji, o twoich sukcesach i osiągnięciach, poproś go o pochwałę i podkreśl   tak jak to pisała  takiwiatr  "że jego dobre słowa i komplementy są dla Ciebie ważne i podnoszą Cię na duchu". Jak cie pochwali to uściskaj go i podziękuj mu może mamie zrobi się żal,  tych waszych relacji i też zapragnie takich podziękowań i uścisków od ciebie.

Może spróbuj którejś z nich, może wykorzystaj je wszystkie ale po kolei  i spokojnie, może przy okazji wpadniesz  na inny pomysł, każdy będzie dobry byleby by zmierzał do polepszenia atmosfery w domu, bo dom ma być ostoją i w domu powinni się wszyscy chronić na wzajem a nie skakać sobie do oczu.
Napisz czy udało ci się nawiązać z mamą nić porozumienia.

Ja jestem corka, ktora przechodzila trudna relacje z matka. Troche inna, ale rownie, jak nie bardziej trujaca.
Teraz jestem sama matka doroslej corki dokladnie w Twoim wieku. Mamy swietne stosunki.
Trudna relecja z moja matka nauczyla mnie tego, zeby samej czegos takiego nigdy nie robic. To jest pozytywna strona takiego ukladu, jaki mialam.
Negatywna strona to to, ze bylam zatruta przez lata.
Twoja odczucie, zeby sie odizolowac, jest calkowicie prawidlowe. Moje doswiadczenie mowi dokladnie to samo.
Ale poki to mozliwe nie jest (piszesz, ze nie mozesz sie wyprowadzic), to musisz koniecznie zaczac sie bronic, zeby nie stracic reszty poczucia wlasnej wartosci. Naucz sie konfrontacji i skoro normalne rozmowy nie pomagaja,  nie pozwalaj sie tak traktowac nawet za cene awantur. To jedyna mozliwosc zdobycia choc czesci respektu matki. Byc moze, ze zacznie sie hamowac, wiedzac, ze inaczej przysporzy jej to nieprzyjemnosci. W ten sposob Ty ja mozesz czegos nauczyc. Kochac to nie znaczy, ze zawsze trzeba sie dogadywac. Milosc to takze umiejetnosc wyznaczania granic innym, bo zeby kochac i szanowac innych, trzeba to samo robic w stosunku do siebie samego.
Masz teraz dobra szkole w domu, wiec korzystaj z niej, to moze sie przydac pozniej w zyciu.
Unikanie i przemilczanie robi z Ciebie ofiare. Karmienie nadziei, ze ona kiedys sama zrozumie, co Ci robi i zacznie Cie doceniac jest zludna nadzieja, ktora byc moze zaczniesz przenosic na pozniejsze zwiazki - zawsze w nadziei, ze kiedys bedziesz doceniona, bedziesz powielala to, co jest teraz i w milczeniu znosila szykany partnerow.

Ojciec nie staje/stawał w Twojej obronie, tylko udawał ze nie słyszy a potem TOBIE mowił ze masz się nie przejmować?
Zapytaj go dlaczego Cię nie broni, skoro uważa że matka nie ma racji.
Najlepsze rozwiązanie to wyprowadzka. Nie tylko dlatego, że masz toksyczną matkę.

Z tym to ja też się zgodzę. To jest generalnie toksyka rodzinna, a nie tylko matczyna. Ale nie ma sensu obarczać ojca rolą obronną Autorki. Nie jest dzieckiem, powinna sama umieć się bronić.

W takiej rodzinie ona "broni się" poprzez wykształcenie skóry nosorożca (która i tak nie wystarcza, jak mamunia strzela z ostrej broni). Konfrontacji nikt jej nie nauczył. Będzie musiała nauczyć się sama, ale tą drogą to wolniej i oporniej idzie.

Czarna, liczenie na to, że matka coś zrozumie i sama się "poprawi" jest liczeniem na gruszki na wierzbie. Wykłócanie się z nią jest bezcelowe, bo jej właśnie zależy na takiej emocjonalnej interakcji, w której będzie mogła Autorce dokopać.

Jak Ty i inni zasugerowali, uważam, że wyprowadzka z domu i odizolowanie się od toksycznej rodziny jest najlepszym rozwiązaniem, ale z braku takiej możliwości "tresura" matki jest rzeczą której warto spróbować. Co prawda nie zmieni się ona w przyjemną, prawiącą komplementy rodzicielkę, ale przynajmniej dotrze do niej, że jej córka normalnie przestała słuchać, ergo przestanie urządzać swoje tyrady.

Ja tylko zwracam uwagę Waszą, ze to, ze się ma trudne relacje z rodzicami nie upowaznia nas, by twierdzic, ze sa oni toksyczni.

Toksyczna bywa relacja, jeśli już w tych kategoriach oceniac, choć ja nie lubie tego określenia.

Rozumiem to, bo tez przez to przechodziłam. Dlatego wyprowadzka jak najbardziej w tym przypadku.  Ja tylko chciałam zwrocic uwagę, ze takie szufladkowanie "toksyczni rodzice" nie "zalatwia" sprawy, nie eliminuje problemu w dalszym zyciu takiej osoby, czasem nawet utrudnia rzeczywista pracę nad sobą. Zauwaz, ze autorka jest już dorosla, może decydować o sobie. Tu nie chodzi już o kilkuletnie dziecko, które jest całkowicie zależne od rodzicow w każdy sposób. Ma szereg możliwości, a mimo to w jakiś sposób "wybiera" mieszkanie z rodzicami.