nie radze sobie z choroba - Netkobiety.pl

mam meza ale on tego nie rozumi barkuje mi bliskosci wsparcia i zrozumienia ;( uczeszczam do psychologa i do psychiatry lecz leki nie pomagaja czuje sie strasznie pusta

owszem mam dostep do specjalistow tylko to mnie nie ratuje moje glosy w glowie sa silniejsze moja pani doktor chce zebym pojechala do szpitala ja niestety nie moge pracuje mam dom i rodzine nie mam z kim dzieci zostawic tym bardziej ze maz nie moze wziasc urlopu potrzebuje zrozumienia kogos kto ze mna porozmawia popisze

ja nie moge mieszkamy tu sami nie mamy nikogo nie mam z kim dzieci zostawic

A nie masz jakichś osób, które mogą Cię wspierać, pomóc Ci, jakoś doradzić?

Ok,  tutaj zawsze znajdzie się ktoś, kto wysłucha...:)

Pisz więc, może znajdziesz tutaj coś co Ci pomoże:) Może będzie Ci lżej...

Bardzo często choroba dwubiegunowa jest mylona z zaburzeniem osobowości typu borderline. Co rzuciło mi się w oczy to poczucie pustki, odrzucenia i wpływ przeżyć z dzieciństwa na tok myślenia i poczucie swojej wartości. Może warto zapytać o to psychologa i zrobić odpowiedni test osobowości? Terapie behawioralno poznawcze są dość skuteczne, choć niełatwe i czasochłonne. Dwubiegunówkę głównie leczy się farmakologicznie, terapia bywa dodatkiem. Brak skuteczności pozwala przypuszczać, że to nie jest to albo lekarz jest słaby. Im wcześniej pójdziesz do psychiatry i terapeuty tym lepiej. A czy jesteś wariatką? A kto nie jest? Ważne by być człowiekiem, reszta to tylko otoczka.

Nie mogę spać i mam  problem kiedyś byłam molestowana i wczoraj tak samo poczułam się w pracy dziś boję się do niej iść

Przykro mi, ale nie ma najmniejszej szansy i wątpliwości, że poradzisz sobie bez odpowiedniego leczenia. Rozmowy na forum i wsparcie przez net to za mało.
Mówię tak nie dlatego, by Cię zdołować czy odebrać nadzieję. Zwyczajnie borderline jest zbyt ciężkim zaburzeniem, aby poradzić sobie z nim samej. Jestem od dwudziestu lat mężem osoby z tym zaburzeniem, zbyt wiele przeżyłem i zbyt wiele widziałem. Stosunkowo niedawno wiem ( wiemy oboje z żoną z czym przyszło nam się zmierzyć). W tej chwili żona jest po pierwszej terapii nastawionej właśnie na borderline (inna nazwa to zaburzenia z pogranicza). Są efekty tej terapii, ale to nie koniec. Jeszcze wiele przed nami.
Twoja nadzieja to właśnie terapia. Nie byle gdzie i u byle psychologa. Niestety cześć psychiatrów i psychologów albo zbyt mało wie, albo jest nastawiona na robienie kasy , by skutecznie pomóc. Również niestety borderzy mają niesamowity problem z pogodzeniem się, że coś z nimi nie tak i rękami i nogami bronią się przed leczeniem. Zobaczyłaś, że sobie nie radzisz i życie jest do bani, to wielka szansa dla Ciebie. Idź za ciosem i nie oglądaj się za siebie. Szukaj pomocy dla siebie. Ośrodki leczenia znam na Śląsku, w Krakowie, w Płocku. Nie wiem skąd jesteś , na pewno uda Ci się znaleźć coś koło siebie. Służę pomocą.
Paradoksalnie borderzy są ofiarami (najczęściej) swoich toksycznych rodziców. Niestety sami zbyt często stają się dla swoich bliskich katami. Jest to coś, co może Ci podjąć właściwą decyzję o leczeniu. Sam rozumiem jakie nieszczęście spotkało Ciebie. Rozumiem jakie nieszczęście spotkało moją żonę, ale ledwo wyrwałem się ze współuzależnienia od zaburzenia mojej żony i bardzo często nie wytrzymuję jej"jazd" .  Przypłaciłem to ostrą wieloletnią depresją z dwoma próbami samobójczymi w tle, moje dzieci były, zwłaszcza córka były ofiarami znęcania się ze strony mojej żony. Nie oglądaj się na nic i pozwól sobie na zniszczenie życia Tobie i Twojej rodziny. Szukaj pomocy.
Bardzo fajną i przystępną pomocą dla Ciebie może być książka "Uratuj mnie" Rachel Reiland. Na faktach i przykład, że z tego bagna idzie wyjść. Jest również blog dziewczyny, która bodajże od czterech lat leczy się i odnosi zwycięstwa nad borderline "Pogranicza.pl". Bardzo polecam. Od autorki możesz uzyskać pomoc i kontakty do innych i do lekarzy. Na stronie "emocje pro" wiele uwagi jest również poświęcone zaburzeniu, są opisy , są cztery historie osób z pogranicza, w tym dość zmieniona, ale prawdziwa mojej żony.
Osoby z borderline nie są dobrze odbierane przez innych i przez bliskich, wiele w tym prawdy, bo krzywdzą bardziej lub mniej świadomie bliskich, osoby nad którymi im zależy. Najczęściej zaleca się uciekać od borderów -przykładem jest strona "odtrutki na toksycznych". To tłumaczenia amerykańskiej psycholog z komentarzami. Niestety to prawda i niejednokrotnie jedyne wyjście dla bliskich, aby nie zwariować i żyć godnie. Tak więc dziewczyno zrób coś ze sobą ,bo naprawdę warto. Życie może być naprawdę wiele warte, a Ty możesz być szczęśliwa. Musisz podjąć walkę. Wiem, że to trudne, ale to jedyna droga.

Nie ma reguł. Jedni 7lat, inni całe życie. Moja żona zaczęła "leczenie jakieś 7 lat temu, od pół roku robi postępy i sama twierdzi, że to początek drogi. Fakt, że objawy borderline wyciszają się z wiekiem. Wyciszają, ale nie ustępują. Motywacja i wiele pracy nad sobą Cię czeka. Poczytaj na spokojnie na stronach które Ci podałem, przemyśl i zacznij walczyć. Są ludzie którym się udało, więc nie ma powodu, abyś i Ty nie dała rady.

Spokojnie, rozmawiaj o tym z psychologiem, pisz tutaj. Nie poddawaj się tak łatwo. Leczenie trwa długo ale TRWA. Tak o tym pomyśl:)

A jakiej pomocy byś chciała? Co przyniosło by Ci ulgę?

Tak przeczytałam Twoją historię i naprawdę Ci współczuje tych przejsc, pracuje w pomocy społecznej i pomagam różnym ludziom. Koniecznie ale to koniecznie oprócz tych leków musisz chodzi na terapię bo to jest podstawa. Nie wiem skąd jestes bo ja jestem z Wrocławia i polecam tutaj http://psycholog-ms.pl/poradnia/ i mam nadzieje, że nie zostanie to usunięte przez administratora. Koniecznie naprawde potrzebujesz terapii, żeby to przepracować bo samo nie minie.

Nie wiem dlaczego taki stan dopada mnie może przez to ze mój szef przystawka się

Dobrze wiem co czujesz, miałam identyczą sytuację ze swoim szefem, postawiłam mu się i w końcu odeszłam:( . Ale on i tak jeszcze trochę mnie dręczy, mam nadzieję, że w końcu da mi spokój:( . Wiem jak takie sytuacje mogą człowieka dobić. Czy możesz zmienić pracę, czy dasz radę spokojnie powiedzieć mu, że jego zachowanie jest nie na miejscu... ? Może pogadasz o tym z mężem albo psychologiem?

Spotkałaś się kolejny raz z sytuacją, która Cię powala. O poprzednich pewno nikt nie wie, a na pewno nie masz ich rozlicznych. Jest to okazja, aby przerwać milczenie i powiedzieć komuś, najlepiej bliskiemu. Co do szefa , ja bym mu dał po pysku, wiem łatwo mówić. Jest inne rozwiązanie, znajdź stronę niebieskiej linii i zadzwoń na ich infolinię. Ktoś kumaty doradzi co zrobić.

a moje dzieci biedne dzieci to na nich tez sie odbija jak bym miala kase to bym choc na weekend wyjechala z dziecmi aby spedzic w ciszy ten czas jakos im wynagrodzic ze matka nie zajmuje sie nimi

nie wiem czy to zaufanie ale napewno przywiazanie

ja jezdze do psychiatry raz na miesiac do psycholog raz w tygodniu teraz co 2 tyg ze wzgledu na prace jezu mam taka pustke w sobie ciagle braak mi milosci i czulosci

nawet tak nie myśl ,masz dzieci i żyj dla nich i siebie
chcesz by one miały takie życie jak TY ?
bez matki może być różnie,bierz leki i nie myśl o głupotach

chora ,jak dajesz radę to nie polecam szpitala!
ja byłam na psychosomatyce ponad 2 miesiące ze względu na rentę
tam w 95% są ludzie by nie stracić renty i starsze osoby by domownicy odpoczeli od nich
oddział super ,towarzystwo wspaniałe,co drugi dzień dyskoteki
nie wiem jak jest na oddziałach zamkniętych!
tobie to może wyjśc i na dobre i na złe!
zostawisz dzieci na tyle czasu?
w pracy zobaczą zwolnienie i żyjemy w takich czasach że możesz stracić pracę

bardzo dobrze napisane,lepiej bym tego nie ujęła!

Boże tyle słów z waszej strony a ja piana uciekam w alkohol boję się co koleiek powiedzieć  dla męża dzieci śpią  A mi w głowie pustka brak zrozumienia i chęć zrobienia sobie coś  A może zniknięcie. .... bohe się panicznie E Was stracę mimo że się nie znamy . .. dlaczego  Tak jest. .... kto mnie przytuli

Ja Cie przytule.Mocno.Twoje dzieci Cie prztula.Maz tez, tylko musi zechciec zrozumiec, w jakim jestes stanie.
Uciekaj od alkoholu.To wrog.

No tak.
Jest Ci zle, szukasz ukojenia, zapomnienia.
Borderline z wiekiem oslabnie, bedziesz mogla cieszyc sie zyciem.Tylko zeby do tego momentu nie bylo za pozno.
Teraz pograzasz sie jeszcze bardziej, przez ten alkohol.W koncu i maz moze miec Cie dosc.Bo nie bedzie widial w Tobie zaburzonej osoby wymagajacej pomocy i opieki, tylko wredna alkoholiczke, , nieatrakcyjna fizycznie.
Ty masz momenty lepsze i gorsze.
Musisz sama chciec sobie pomoc.A chcesz pomocy, skoro jestes na forum i piszesz.
Z bordrerline mozesz zyc, to z czasem oslabnie.Musisz isc na terapie, nawet  do szpitala.Dzieci wola miec normalna mame, niz zaburzona alkoholiczke.Wybacz za ostre slowa, ale moze to Cie skloni do tego, abys wybrala wlasciwa droge.Bo jeszcze nie jest za pozno.Na powno wokol Ciebie znajda sie zyczliwi ludzie, ktorzy na cza Twojej nieobecnosci zajma sie dziecmi.Musisz to zrobic.Czy kochasz swoje dzieci ? Czy chcesz, zeby w przszlosci mialy takie zycie, jak Ty teraz ? Jakie wzorce chcesz dac dzieciom ?

To wszystko prawda.. . Nie imuwm odmówić alkoholu szukam każdego pretekstu żeby się napić  każdej okazji nawet jeśli nie ma to piję sama... kxywdze wszystkich kto zbliża się do mnie a mianowicie bardzo mnie lubią  mam dużo znajomych moja koleżanka płakała gdy nie odxywałam się .... A ha ciągle czuje się pusta.. . Mój mąż mocno mbie przytula miwi ze bardzo kocha dzieci cały czas się tu la do mnie a ja dalej czuje braku miłości. .   Nic im nie daje od siebie myślę tylko o sobie jestem egoistka

Wiesz co ?
Wydrukuj ten watek i daj swojej lekarce.Moze laskawie zaoferuje Ci jakas pomoc.A jak sama nie potrafi, to niech skieruje Cie do wlasciwej osoby.
Nie moze tak byc, zeby osoba zaburzona, wolajaca o pomoc, nie otrzymala tej pomocy z rak profesjonalisty.
Gdybym to ja byla lekarka i by moi pacjenci szukali wsparcia na forach internetowych, odebralabym to jako wielki minus dla siebie i swoich kompetencji.
A w ogole co ona mowi ? Ze samo minie za 7 lat ?Tylko ze w ciagu tych 7 lat rozwalisz zycie sobie i  swoim bliskim.

PRZYTULAM !!!

Apologises,czyli wg Ciebie trudno pomoc takiej osobie ? Przeciez jej cierpienie jest prawdziwe, to nie jest uzalanie sie nad soba na pokaz ?
Pije, bo cierpi, pozniej zacznie sie ciac, zeby zagluszyc wewnetrzny bol,..
Troche poznalam druga twarz w bordreline.Bliska mi osoba do dzis skleja swoje serce, tak zostala poraniona przez bordera.

Podstawowym narzędziem w walce z borderline jest wyznaczanie granic ,konsekwencja i silna psychika bliskich. Zrozumienie mechanizmów choroby. W zasadzie nie choroby, a zaburzenia bo taka jest klasyfikacja. To zrozumienie jest tak samo trudne jak zrozumienie i akceptacja alkoholizmu ,narcyzmu itp. I nawet gdy zrozumiesz trudno jest żyć i akceptować nie tyle tą osobę co jej czyny i zachowanie. Tyle można zrobić, ale realnego wpływu na taką osobę nie ma nikt. Nie zmienisz drugiej strony nawet w najszlachetniejszym celu. Ta osoba ma tą moc i siłę, nikt inny. Zadaniem psychologa jest pokazanie jak to zrobić, dać do ręki odpowiednie narzędzia, przybliżyć schematy działania. Ta pani psycholog właśnie to robi, i również nie od niej zależy sukces terapii, a od Chorej . Od tego kiedy i jak zacznie odróżniać szkodliwość swojego działania dla siebie i innych wokół siebie. Najczęściej takimi okresami gdzie jest to możliwe jest tzw dno, gdy zaburzony przesadzi, będzie na poczuciu winy za coś, co zrobił. Gdy pozbędzie się swej pokrętnej logiki usprawiedliwienia swoich czynów i myśli. Border nie jest logiczny w naszym sensie rozumienia, gdy mówi o braku miłości, on/ona tak ten stan odczuwają, mimo że bliski tą miłość okazuje. Border odczytuje tylko stan białe-czarne , innych kolorów uczuć jest brak i takie same są jego emocje,  tak bardzo Cię kocham, tak bardzo Cię nienawidzę. Więc hasło do partnera  " wiem że masz gorszy dzień dlatego tak mówisz " raczej nie będzie powiedziane. W zamian partner usłyszy jakieś oskarżenie i "ty mnie nie kochasz " będzie z tych łagodnych, najczęściej będą to niewybredne epitety, bądź przemoc.
Chora ,nie zniknąć, nie niepotrzebna, nie niekochana. Jesteś potrzebna swojemu mężowi i dzieciom, przyjaciołom, znajomym. Potrzebna i kochająca. Nie pijana. Kochająca,  nie wiecznie zmęczona i wygadująca bzdury i niech Cię ręka boska broni wiecznie krzycząca czy opryskliwa. Ty masz chcieć być zdrowa i przykro mi, ale zdarzy Ci się coś zrobić nie tak, to jak małe dziecko poniesiesz tego konsekwencje. Każdy ponosi odpowiedzialność za swoje czyny i Ty moja droga również. I tak się dzieje dlatego, że bliskim na Tobie zależy. Bo Cię kochają. Gdyby nie kochali, olaliby Twoje zachowania. A jednak są przy Tobie i okazują, że coś jest nie tak.
No i w nocy się śpi przy swoim mężu, co Ty tam wyrabiasz po trzeciej?