Czyżby toksyczny związek? - Netkobiety.pl

To jest na 100% toksyczny związek.
Jesteś uzależniona od niego, od jego zachowań ,cieszysz się jak do Ciebie wraca bo wydaje Ci się, że jesteś dla niego ważna. NIE jesteś. On jest dla Siebie ważny, nikt więcej.
Jesteś jemu potrzebna tylko i wyłącznie do tego,żeby miał kogo upokarzać .
Skacząc z kwiatka na kwiatek  miał później do kogo wracać, jeśli wyjdziesz za niego to tak właśnie będzie wyglądać  Twoje dalsze życie , jak wyglądało do tej pory przez trzy lata.
Masz 19 lat i zastanawiasz się czy ułożysz sobie życie?
Ogarnij się bo w wieku lat 70 dojdziesz do wniosku,że jednak mogłaś wybrać inaczej a wtedy będziesz już zdruzgotaną, rozsypaną psychicznie  kobietą po przejściach .

Powodzenia

Zostaniesz w tym związku, to możesz zapomnieć, ale nie o przeszłości, tylko o przyszłości.

Byłam na terapii, krótkiej niestety, ponieważ mam problemy ze stresem i z nerwami i czasem się zastanawiam czy to nie przez mojego TŻ.. niestety nic mi to nie dało, musiałabym chyba iść na jakąś dłuższą i bardziej zaawansowaną terapię..
Jak tak czytam Wasze odpowiedzi, to aż mi się wstyd robi, że byłam i chyba nadal jestem taka naiwna.. jestem zbyt słaba psychicznie i nie wiem czy dam radę się zebrać aby to zakończyć.. boję się że moja psychika znów sie zbuntuje i mimo że się z nim bym rozstała to będę chciała wrócić.. tego najbardziej się boję..

No niestety, był za to skazany jakiś czas temu, przyznał się, więc karę miał niższą, ale od tego czasu nic na ten temat nie wiem, a on sam się wkurza kiedy drążę ten temat i twierdzi że nic nie wie.. Mówi, że się ciagle stara o mnie, kocha, a mi ciagle mało i że go nie doceniam..

Niby za to, że się tak stara wszystko nagle teraz naprawić, że się zmienił i że wg niego, już nigdy więcej takiego błędu nie popełni..

A najgorsze jest to, czy mu wierzyć, czy mu nie wierzyć..

No właśnie z tym mam największy problem nie umiem uwierzyć w siebie, gdyby tak było, już dawno bym z nim zerwała bez wahania, a teraz? Weszłam w niezły "kanał" , z którego ciężko się wydostać

Uciekaj. Uciekaj, gdzie pieprz rośnie, póki masz jeszcze siłę, by to zrobić.
Ja również przez to samo przechodziłam, a raczej nadal przechodzę, trwa to już 7 lat. Jesteś dla niego tylko portem, do którego zawsze może zawinąć - nieważne, co zrobi. Gdy sytuacja staje się napięta staje się przymilny, naprawiający krzywdy, słodki i kochany - aby uśpić Twoją czujność. Widząc, że już jesteś udobruchana, idzie w tango dalej i nie ma oporów, by Cię od nowa ranić. To jest typowe zachowanie i nie łudź się, że cokolwiek się zmieni. Ja wiem, że chciałabyś w nim widzieć dalej swojego cudownego faceta, niestety ten facet nie istnieje, a Ty kochasz obraz, który kiedyś tam stworzył w Twojej głowie. Tylko tyle. Nie rób tego samego błędu co ja i nie walcz na siłę o kawałek g...

OK, załóżmy, że byś go przyłapała. Myślisz, że to by naprawdę w czymś pomogło, skoro już i tak wybaczyłaś mu wiele? Jesteś pewna, że gdyby się samobiczował krzycząc "To był (kolejny) największy błąd mojego życia!", kupił kwiatka i zastosował inne miłe duperele - nie wybaczyłabyś mu i tego przewinienia? Wiesz, do tych złych rzeczy też można się przyzwyczaić. Może dojść nawet do tego - o ile zdecydujesz się kontynuować toksyka - że przy kolejnej jego zdradzie czy innym "standardowym" zranieniu stwierdzisz tylko "O rany, znowu to samo". Ale mam nadzieję, że do tego etapu nie dojdzie.
Jeśli drżysz na sam cień podejrzanego gestu czy spojrzenia, to zastanów się, czy dalszy związek bez zaufania by Ciebie satysfakcjonował. Zresztą nie ma się nad czym zastanawiać, bo odpowiedź jest jasna jak słońce: nie. I jeszcze przy odrobinie szczęścia zrobiłby z Ciebie w oczach innych rozhisteryzowaną idiotkę. W sumie odpowiadałoby to Twojemu stanowi faktycznemu, jeśli to będzie się pogłębiać.
Jesteś młodziutka. Wokół Ciebie jest pełno NORMALNYCH chłopaków i mężczyzn, na nim świat się nie kończy. A i tak nawet lepiej być samą niż z kimś takim, bo jedyne, na co go stać to uzależnienie Cię od adrenaliny. Ty sobie dodatkowo wmawiasz, że w gruncie rzeczy to nie jest zły facet, bo przecież się potrafi dobrze zachować - trzeba mu tylko pomóc wydobyć z niego to dobro, prawda? A kij, kompletna bzdura. Dobry człowiek nie rani umyślnie drugiego człowieka. Dobry człowiek nie robi nawet w ukryciu rzeczy o której wie, że dotknie drugą osobę do żywego. Oczywiście każdy ma prawo do błędów, ale nawet dziecko wie, że z błędów się wyciąga wnioski, a nie je powiela.

Ciężko  to wszystko uciąć mimo wieku ja mam 33 lata i tkwiłam w tym toksycznym związku- 7 lat odchodził, wracał, szukał kontaktu, wracał, rok przerwy, powrót- ślub- po 6 mcach małżeństwa odszedł bez powodu zostawił mnie nie wspierał, załamałam się psychicznie, nie pomaga mi finansowo, mam cócię 1 2lat nie jest jego ale ją wychowywał.. złożył pozew 2 2maja- i wypisuje smsy, że to ja mam kogoś ja chciałam ratowac błagałam poniżałam się wydzwaniałam on nie odbierał nie odp. Juz od dłużeszgo zcasu był dziwny- pewnie ma inną a mi wamaiw amoją winę, bo raz przy kłótni go wyzwałam bo nie dałam mu dziecka- a nie pokazał mi badań na płodność oszust- i co i nadal tęslnię za nim mimo krzywd co zrobić ? Otumanił mnie uzależniłam się od niego bez niego czuję sie nikim