za spokojny facet, niechcacy wychodzic do ludzi - Netkobiety.pl

przeciwienstwa sie przyciągają ale nie skrajne
może on nie lubi twojego towarzystwa, czy jego tam nie lubią? po co na siłe kogoś ciągać?

hm, on znajomych ma, ale to juz takie znajomosci, ze nawet jesli nie widuja sie codziennie, to i tak sa w dobrych relacjach, jak sam twierdzi u niego tez to troche z lenistwa wynika. Ja tez tak mam, ja nie jestem typowa imprezowiczka, w zanym wypadku, ja w ogole nie chodze do klubow, ale na spotkanie ze znajomymi co jakis czas, bo mi tez nie zawsze sie chce, to juz chyba z obowiazku trzeba wyjsc
Rozmawialam z nim, nie chce rozdmuchiac tez bardzo tego tematu, bo juz podnioslam raz alarm, nie chce, zeby  przestal sie czuc dobrze  przy mnie z tego powodu.Z drugei strony, zloszcze sie na niego, najbardziej za ten bierny udzial w rozmowie, a jak juz sie wkurze i przestaje podtrzymywac rozmowe i go zabawiac rozmowa, to on zaczyna za kazdym razem zadawac mi pytania, na ktore zna odpowiedx, tak tylko, zeby cos powiedziec. No ma problem z prowadzeniem rozmowy, ja tez jestem w tym cienka, ale wychodzenie do ludzi troche pomaga... jeju, nie wiem, czy powinnam sie w to dalej pakowac, ale z drugiej strony wiem, ze brakowaloby mmi go strasznie i wiem tez, ze bylabym wtedy sama, watpie, zebym miala okazje kogos poznac, taka luzna dygresja, nie jestem z nim z leku przed samotnoscia, ale wiadomo, mysli sie o tym.

Chyba oczekuje czegos innego w zwiazku i bardziej otwartego partnera...

Jeśli jakaś cecha Cię irytuje do takiego stopnia, że bierzesz pod uwagę rozstanie to prawdopodobnie nie jesteście dopasowani, a "ugadani" - w sensie, jesteś z nim, bo tak Ci podpowiada rozsądek.

Faktycznie trudno jest w dzisiejszych czasach być 'atrakcyjnym' nie będąc imprezowym czy głodnym wyjść z tłumem.
Ja tego chłopaka dobrze rozumiem, bo też nie czerpię zbytniej przyjemności ze spotkań, na które idzie się 'z grzeczności', bo druga osoba chce.

Kiedyś się "złamałam" i łaziłam na takie spotkania właśnie z tego powodu, a potem i tak zostałam kopnięta w tyłek   Dlatego dziś na pewno bym na taki kompromis ze sobą nie poszła.

Dobry na meza i ojca, ale juz nie partnera? Kiedy w ogole wprowadzono takie podzialy?
Co ty bys chciala z nim robic spedzajac czas ze znajomymi, w czym bylby ci wtedy potrzebny? Skoro spotykasz sie ze znajomymi z musu,bo tak wypada, to zweryfikuj te znajomosci, bo chyba tak ci sa potrzebne jak i "maz i ojciec,ale nie partner" przy tobie wsrod znajomych.
Moze uwaza cie za nudna, jak i twoich znajomych (mialem podobnie) i uwierz, ze sluchanie trajkotania o niczym i zmuszanie sie do partycypowania w takich rozmowach to straszne poswiecenie i wysilek...i strata czasu.

To oznacza nic innego tylko strach przed samotnością. Piszesz, że nie jesteś z nim z lęku przed samotnością, ale wtedy byłabyś z kimś, bo tak Ci lepiej, weselej, a nie na siłę tak jak teraz, próbując "zdzierżyć" to jaki jest, zamiast podziwiać i czerpać przyjemność z tego, jaki jest.

Co bym chciala robic? Po prostu razem sie rozerwac i tyle, stworzyc grupke znajomych, ktora moze zrobic grilla, ognisko, wyjsc wieczorem na spacer i wymienic sie myslami. To tak duzo? To naprawde dla Was takie dziwne? Nie mowie o codziennych wyjsciach, ale raz w czas.

Maz i ojciec dobry, bo troskliwy, opeikunczy i ulozony.  A dlaczego nie wiem, czy dobry partner?Bo zastanawiam sie, czy mozemy tworzyc fajny duer, w ktorym kazde jest spelnione.

Chyba nie moze uwazac mnie za nudna, skoro ze mna jest, ja jego tez za nudnego nie uwazam...

Nieprawda, chce z nim byc, ale tak, irytuje mnie tym swoim zmeczeniem i wycofaniem z zycia towarzyskiego i tak, wolalabym, zeby byl bardziej otwarty, a to ze wiem, ze pozostalaby mi po nim wielka pusta i czego sie boje, nie oznacza, ze tylko ten lek mnie trzyma przed rozstaniem, po prostu duzo jest go w moim zyciu i bez niego byloby pusto. Zdaje sobie z tego sprawe.

Chyba sama nie wierzysz w co piszesz. On moze jest spelniony, ty widocznie nie... z reszta, tez wierzylem do czasu az zostalem kopniety w zad, ze kobieta zycia potrafi zapelnic pustke ktora zawsze w sobie nosilem. Partner (jak mnie to okreslenie brzydzi) nie jest warunkiem spelnienia.
Powinnas miec wlasnych znajomych z ktorymi moglabys pojechac na grila, ognisko... po co ci tam on? Nie czulby klimatu jak ty, zapewniam.
Moge zapytac ile masz lat? Bo chyba sie nie wyszumialas i jestes typowa bomba z opoznionym zaplonem, tez na taka trafilem,niestety... tylko wyjela mi 3 lata z zycia.

A ja sie ludzilem, ze ona z tego wyrosnie...
Widzisz, niektorzy nie potrzebuja innych ludzi do zycia, nie szukaja poklasku w oczach znajomych i potrafia sie realizowac zachowujac niezaleznosc, prawdziwe, wartosciowe znajomosci ktorych nie trzeba pielegnowac tak czesto jak musisz robic to ty, by przypadkiem sie nie skonczyly...

Mozna korzystac z zycia majac nawet lat 50 i nie koniecznie spedzajac czas przy 1000 grilu z tymi samymi znajomymi. Mysle, ze twoj "partner" chetnie spedzilby z toba czas w bardziej wyszukany sposob, ale pewnie nawet go nigdy o to nie zapytalas, albo ci nie pasowalo.

Autorko, sprawa jest bardzo prosta: jak napisała Elle, ludzie dzielą się na introwertyków (On) i ekstrawertyków (Ty). Jest to wrodzone i związane z budową mózgu, który inaczej przekazuje bodźce u obu tych grup. Krótko mówiąc, nie ma żadnej siły, która mogłaby to zmienić oprócz transplantacji mózgu Więc chcesz zostać ze swoim chłopakiem mimo tej różnicy, godzisz się z tym, że się różnicie i przestaniesz sie kopać z koniem, tylko akceptujesz, ze część wolnego czasu będziecie spędzać osobno, albo idziesz szukać sobie ekstrawertyka, jesli to dla Ciebie ważniejsze.
Jak będziesz bardzo naciskać, chłopak albo Cię sam zostawi, albo zacznie się zmuszać do Twoich rozrywek, a po jakimś czasie będzie tylko sfrustrowany i wściekły na Ciebie, bo zmuszasz go do działania wbrew sobie.
Wybor należy do Ciebie, ale mówię od razu i z pełną odpowiedzialnością - nigdy nie wskórasz kompletnie nic i nie zmienisz go ani na jotę. Wiem co mówię, bo jestem rasową introwertyczką

Kiedys zatesknisz za tym zestawem cech, szczegolnie za partnerem, ktory jest bezkonfliktowy, czuly i ma pozytywne nastawienienie do swiata. Ale nie wiem, czy na twoim etapie w zyciu, bedziesz potrafila to zrozumiec. Diametralnie roznicie sie pod katem emocjonalnosci. Masz kilka wyjsc: zawsze jest cos za cos, mozesz nauczyc sie sama zaspokajac te potrzeby i pokazywac partnerowi, ze wolny czas mozna spedzac inaczej. Ja po kilku latach zwiazku zostalam zachecona przez partnera do uprawiania sportow ekstremalnych (co bylo dla mnie nie do pomyslenia, a teraz kocham i traktuje jako swoj wlasny styl zycia),  do spania pod namiotem i biwakowania w gorach (kiedys nie wyobrazalam sobie nie miec suszarki do wlosow, spania w hotelu czy chodzenia dlugich godzin z czyms ciezkim na plecach - ogolnie taka damulka bylam). Ja z kolei wzielam na siebie odpowiedzialnosc za organizacje zycia towarzyskiego (on pod tym katem ma bardzo wygorowane potrzeby i niestety lub stety, nie ma opcji na szalone towarzystwo) i wpaniale to wyszlo, bo mamy grupe znajomych par, z ktorymi jezdzimy na wycieczki, wspolnie uprawiamy sporty grupowe, kolacje, gotowanie, festiwale. On to lubi bardzo, jednak sam z siebie nie ma potrzeby i che i aby sie tym zajmowac. Z kolei on uwielbia organizowac dla nas we dwojd wypady, jest tego mnostwo, tutaj to jest jego dzialka i naprawde jest tego duzo, az czasem mnie to denerwuje . Takze widzisz, nie szukaj dziury w calym, wez odpowiedzialnosc za siebie, za to co ci nie pasuje, ale pokaz mu tez pewne rzeczy, moze sie zarazi. Nie ma ludzi idealnych

A ja myślę, ze nie ma sensu przekonywać autorkę, że to NIE POWINNO być jej problemem i NIE POWINNO jej przeszkadzać. Każdy ma inne kryteria i może akurat dla niej jest ważniejsze, żeby partner był do niej podobny pod tym kątem, a inne rzeczy łatwiej jej odpuścić. Musi po prostu zrozumieć, ze człowieka się nie zmieni i zdecydować, co jest dla niej najważniejsze.
Ja mam charakter wlasnie jak jej chłopak i wiem, że bardzo męczyłabym się z kimś wyciągającym mnie gdzies i ciąglę męczącym o to samo. Nie mam absolutnie nic przeciwko, że mąż spotyka się ze znajomymi, ma swoje pasje i sprawy, na których się nie znam, bo ja też mam swoje. Ważne, że jemu nie przeszkadza, że część rzeczy robi beze mnie, nie zmusza mnie i nie wywiera presji, a mnie nie przeszkadza, że każdy ma część swojego życia i nie trzymam go siłą w domu.

Szczerze mowiac, to mialam cicha nadzieje, ze uda mi sie go wciagnac trche na swoja strone mocy i polubi udzielac sie towarzysko, na razie to mi sie nie udalo, nie mam tez zbytnio okazji, oraz ostatanio nie chce poruszac tego tematu, zeby nie czul sie osaczony.
Widzisz, Twoj partner ma ciekawe zainteresowania, gdzies Cie wyciaga i pokazuje cos nowego, a moj po pracy wraca do domu i tyle z jego zycia, chcilabym zeby byl po prostu bardziej aktywny, zawsze to ciekawiej w zwiazku. po prostu. wlasciwie to co Ty masz dla mnie doskonalne wypady wspolne, ale i ze znajomymi. Ja po prostu lubie jak sie duzo dzieje, jak jes zmiana miejsca. Ale to nie jest tez tak, ze jestem jakas super pewna siebie i rozrywkowa, jestem raczej z tych cihcszych, mniej pewnych siebie kobiet, ale lubie wyzwania. Troche rozumiem mojego, bo ja tez mecze sie na niektorych spotkaniach, wsrod kolezanek uchodze nawet za ta najczesciej odmawiajaca wyjsc, czy wychodzaca najwczesniej do domu
No zobaczymy, bedziemy jakos walczyc. Dobrze, ze chociaz nie musze go specjalnie wyciagac do spedzania czasu roznorodnie we dowjke, bo z tym nie ma zadnego problemu. Chcialabym jednak unikanac sytuacji, gdzie mowi, zebym zwolnila,bo "co bedziemy w domu robic"? deprymuja mnie te slowa... czasami naprawde nie wiem jak zapelnic nam czas, bo przeciez nie chodzi tez o to, zeby ciage robic cos nowego i nietypowego, bo to tez nie na tym polega.

i prawda, boli mnie to, ze nie akceptuje go w pelni, co innego, gdybym czpiala ie do porozrzucanych skarpetek, czy brudnych naczyn, a to doc wazna kwestia w zwiazku-spedzanie wolnego czasu i nie chce, zeby to wygladalo tak, ze mam zycie z facetem i zupelnie drugie ze znajomymi, chcilabm, zeby choc troche te dwa swiaty sie przenikaly. Poki co, to ja czuje, ze sie dostosowuje do jego trybu zycia, bo on "nie moze sie zmuszac".

No ale jestem dobrej mysli.

dzieki, troche mi rozjasnilas w glowie, co onczuje w roznych sytuacjach

a spedzamy czas 100% jak juz sie widzimy bo widzimy sie tylko od pt do nd, wiec juz w 100% razem, a wiadomo, to tez ine jest naturalne.