Zostać czy wyjechać? - Netkobiety.pl

Zapomnialam dodac, ze ta zdrada byla prawdopodobnie tylko telefoniczna, w pracy byli ciagle na widoku, a nikt nie zauwazyl zeby cos miedzy nimi bylo, do domu tez wracal zawsze i nie wychodzil raczej nigdzie w tym okresie, tylko na papierosa. Odkrylam te smsy jak ona juz od tygodnia byla w Polsce a on siedzial z kolegami w garazu i pozniej wrocil pijany. Zreszta ona jak sie tlumaczyla, mysle, ze mowila prawde, dziewczyna ze tak powiem malo myslaca, bo mowila wszystko jak z nut a na koniec myslala ze jestem jej kolezanka i dam jej przepis na salatke....

Ale czy nasze relacje nie podchodza pod zwiazek toksyczny? mozemy nadal byc razem ale jaka mam pewnosc ze za rok to on mnie nie uderzy? Nie cierpie tego kraju, nie chce tu mieszkac, przyjechalam bo bylam pewna, ze wspolna miloscia wszystko przezwyciezymy, ale sie mylilam. Nie mam juz do niego takich uczuc jak kiedys, bardziej martwie sie o to jaka przyszlosc czeka moje dziecko. To, ze nie potrafie tu zyc bardzo rzutuje na moj sposob bycia, stalam sie drazliwa, nie mam ochoty wychodzic, meczy mnie mowienie w innym jezyku z wciaz trwajaca bariera jezykowa, moja samoocena spadla, wszystko odbija sie na dziecku, dodatkowo mąż podbudowuje swoja samoocene uszczypliwymi uwagami wzgledem mnie, przykladowo, ze to co robie w domu to jest nic w porownaniu do jego pracy, albo ze jak jestem taka cwana to zebym wsiadala do samochodu [wie ze nie mam prawa jazdy i pokazuje mi jaka jestem gorsza od niego, ale zapomina ze na czas kiedy robil caly kurs mieszkal u mojego taty na jego koszt, teraz juz o tym nie pamieta], jak powiedzialam, ze chce wyjechac to mowil rozne rzeczy: "to chyba na piechote sobie pojdziesz", wysmiewal mnie "to kiedy jedziesz? juz? spakowana jestes?' i inne tego typu rzeczy. Czy to swiadczy o szacunku do mnie? A czy mozna stworzyc zwiazek bez szacunku? Ja tez juz przestalam go szanowac po czasie wysluchiwania takich rzeczy, po klamstwach, oszustwach... Mecze sie strasznie. Tesknie do kraju, to zaczyna przewyzszac bycie tutaj razem gdy miedzy nami sa niepowodzenia. Powiedzial, ze beze mnie tu zdurnieje i ja wiem ze tak moze byc, ale co mam zrobic? Moge zostac i plakac z samotnosci kiedy jego nie ma caly dzien albo wyjechac, byc na odleglosc, a moze potrzebujemy tej rozlaki, moze musimy docenic czy mielismy cos wartosciowego czy nie. Myslalam juz nawet o rozwodzie ale narazie nie chce bez glebszego namyslu podejmowac takiej decyzji.

Krótko mówiąc.... pakować się  i  wracać do Polski....
a pijaka zostawić w jasną cholerę....
Jaki ojciec taki syn.... przeważnie.
Pije i nie ma zamiaru przestać , czyli będzie coraz gorzej..
Mówili Ci, nie bierz się za niego...no ale miłość jest ślepa... Miał dziecko z inną, pewnie powinien płacić alimenty, a jak nie płaci, to rosną coraz większe....
Zrobisz jak uważasz, ale przysżłości cudownej nie widzę...

Zgadzam się w 100% bo miałam podobną sytuację

Zostałam. Dzisiaj znowu przyszedł nawalony. W lodówce nie ma nic do jedzenia. Chciałam jechac na zakupy. Wscieklam sie, popchnelam go uderzyl sie glowa o sciane, a on zlapal mnie za gardlo, za rece scisnal z calej sily, mam siniaka na nadgarstku, na koniec rzucil we mnie butem, ktorego sciagnal. Teraz spi. Jestem zalamana ta cala sytuacja. Mialam nadzieje, ze dziecko pojdzie do przedszkola, ja pojde do pracy i jakos bede ciagnac nie patrzac na niego, ale widze, ze to bledne kolo.

Nie uwazam, ze cos zrozumie kiedy go uderze. Staralam sie rozmawiac, ale nic nie pomagalo, ani grozba ani prosba i w koncu stalam sie tak sfrustrowana, ze zaczynam reagowac jak furiatka. Wiem, ze to zle, zdaje sobie z tego sprawe, ze gdybym nie zaczela krzyczec i go popychac to pewnie polozylby sie spac i tyle, ale nie moglam tego zniesc, ze ma daleko gdzies to ze trzeba zrobic zakupy i dac dziecku jesc. W Niemczech w niedziele sklepy sa zamkniete. Wiem, ze we mnie tez jest problem, nigdy taka nie bylam, nie reagowalam w taki sposb, zawsze bylam obiektywna i kazdego staralam sie zrozumiec. Niestety wydaje mi sie, ze moje nieszczescie tak mnie przesiaknelo, ze nie potrafie sobie poradzic z emocjami w inny sposob. Tymbardziej, ze on jak wypije to chodzi za mna i gada jakies chore teksty. Nie odzywam sie do niego, chce dziecko wykapac, polozyc, a on za mna chodzi i ciagle mowi jakies pijackie brednie, w koncu nie wytrzymuje i chcac sie go chociaz pozbyc z pokoju popycham go, bo nie wiem co innego moge zrobic zeby w koncu wyszedl.
Wiem, ze nic sie nie zmieni miedzy nami i ze tylko ja moge zmienic swoje zycie i swojego dziecka odchodzac od niego, ale cholernie sie boje, ze sobie nie poradze sama z dzieckiem. Tutaj raczej nie mam znajomych, zeby mi pomogli odbic sie od ziemi. Ciagle mysle co zrobic, ale wiem, ze na pewno nie chce z nim byc, bo to znajomosc destrukcyjna. To moment w ktorym doszlo do tego, ze sie go boje. Zanim zaczelo sie dziac to wzystko  w moim malzenstwie tylko raz mialam moment agrsji w swoim zyciu. Kiedy moja mama chora na schizofrenie zameczala mnie swoimi wizjami ze ktos mi odetnie glowe i wsadzi ja do worka foliowego jak zasne, nie pozwala mi zasypiac, prawie nie spalam przez miesiac, skonczylo sie tym ze na srodku galerii handlowej uderzylam ja w policzek z otwartej dloni. Jak sobie to przypominam to wtedy czulam sie tak jak teraz, tylko wtedy bylam znerwicowana ciaglymi wymyslami, brakiem snu, dzwonila do mnie nawet do pracy i krzyczala ze ktos mnie zabije. Teraz przesypiam noce i niby ogolnie zyje mi sie lepiej, ale jednak jestem w takim samym rozpadzie emocjonalnym jak wtedy.
On dla  dziecka nie jest zly, choc probuje podwazac moj autorytet przy nim. Na szczescie syn jest za maly, zeby dokladnie rozumiec o co chodzi, choc nie wiem tego do konca. Nie wiem tez czy jego agresja lub nasza wspolna nie przejdzie na syna.
Jestem osoba bardzo wrazliwa choc udaje twardzielke. Nie daje sobie rady juz sama ze soba. Dziekuje wszystkim za odpowiedzi, macie duzo racji w tym co piszecie. Nie chodzi mi o to zeby tylko wypisywac jaki to on jest zly a ja nie. Wiem, ze ja tez jestem winna temu jak to wszystko wyglada, jednak uwazam, ze stalam sie taka przez jego podejscie do zycia tak rozniace sie od mojego.

Stoje przy swoim, ale probowalam byc elastyczna, probowalam nie trzymac go na zbyt krotkiej smyczy, zeby wypil w domu piwko zamiast chodzic gdzies po kryjomu, to nic nie dawalo, to byly tylko glupie rady, ktore slyszalam dookola, ktore nic nie dawaly, bo on oprocz tego, ze wypil w domu to i tak pil do tego gdzies indziej, lub jak wyszedl na wieczor z kolegami, zeby sie odstresowac, to nie wracal albo cala noc i musialam isc drugiego dnia po niego, bo jakos sie nie kwapil na powrot lub nawet nie wracal dwa dni, az w koncu ktos go przywozil zalanego jak trupa. Elastycznosc nic mi nie dala, a on nie potrafi tez pojsc mi na reke, to wszystko jest powierzchowne z jego strony, obiecuje mi cos, zeby tylko miec swiety spokoj, zebym mu dalej nie ględziła kiedy on chce ogladac tv.
Wczoraj probowalam z nim rozmawiac o tej awanturze. Co sie okazalo on nie pamieta momentu duszenia, wiec czuje sie zwolniony z wyrzutow sumienia za to. Ogolnie wysmial mnie, kiedy powiedzialam, ze mam siniaki, anwet jak je pokazalam to sie smial. Traktuje mnie niepowaznie i bez szacunku. Kazal mi sie zamknac i tak juz cala rozmowa sie ciagnela jak monolog, bo on sie odwrocil ode mnie plecami i rzucal od czasu do czasu, ze jestem idiotka, ze kto wie moze sie puszczam z kims i inne tego typu zlosliwosci. Kiedy probowalam sie dowiedziec dlaczgo jestem idiotka, puszczalska itd nie potrafil odpwiedziec ani razu konkretnym przykladem tylko teksty w stylu "sama sie domysl" itd. Ogolnie na wszystkie pytania tak odpowiada.
Ja sie denerwuje tez przez to jego nastawienie i ciagle jakas wojna w domu jest. Błedne koło. Ciagle mysle, co bedzie lepsze dla mnie, czy zostac tutaj i zyc jakby go nie bylo i dazyc do usamodzielnienia sie, czy wrocic do Poslki i zaczac wszystko od nowa na bardzo niepoewnym gruncie.