Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

Kjersti,

We wszystkim trzeba zachować równowagę - najlepiej kiedy małżeństwo jest partnerstwem i kiedy dochodzi się do porozumienia poprzez szczerą rozmowę. Piszesz, że twój partner bardzo Cię wspierał, kiedy miałaś trudnosci z karmieniem, że się stara o materialną stronę waszego życia z drugiej strony jednak uwazasz, że zbyt mało czasu poświęca tobie i dziecku, że dużo pracuje a gdy jest w domku to sporo czasu spędza przy komputerze. Pamietaj, że nie możesz zabierać mu czasu, w którym chce sie trochę zrelaksować. Niemniej jednak niech i on tobie da czas na relaks jeśli takiego ci brakuje (sztuka kompromisu). Jedynym rozwiązaniem tych wszystkich wątpliwości, żalu  czy niepewności jest rozmowa - porozmawiaj z nim, powiedz mu o nich, wyraź czego oczekujesz i jak to sobie wyobrażasz. Prosze unikaj tylko emocji - bo tam gdzie są silne emocje zaczyna zazwyczaj brakowac faktów.
Gdy ja wychodziłam za mąż miałam 19 lat. W wielku 22 miałam dwoje dzieci (dzieli je 2 letnia róznica wieku). W międzyczasie rozpoczetą budowę i studia.... i oczywiście pracę. Do dzisiaj trwamy w związku, którego głownym założeniem jest PARTNERSTWO. Szanuję potrzeby i pasje mojego męża a on moje. Oboje zajmujemy się dziećmi (są już dość duże). Jak dotąd nie poróżnił nas jeszcze żaden kryzys... i oby nigdy to sie nie stało. Wszelkie drobne nieporozumienia nigdy nie przemilczamy - rozmowa to lekarstwo na wszelkie niedoskonałości związku. Ważne by zrozumieć, że życie we dwoje (+dzieci) to KOMPROMIS.
Związek jest jak kwiat - żeby rósł i pięknie wyglądał trzeba go podlewać, dbać o niego.

kjersti napisał:

Byc moze nasze podejscie do owego pielegnowania zwiazku rozni sie na tyle,ze stad wynikaja wszystkie nieporozumienia.Zgadzam się,że rozmowa to najlepsze lekarstwo.Właściwie sposób,w jaki partner dzieli swoj wolny czas miedzy rodzine i swoje zainteresowania najmniej mnie martwi.Najbardziej chcialabym uwierzyc,ze jest on w stanie na tyle popracowac nad soba abym byla pewna,ze moja i dziecka przyszlosc przy nim jest bezpieczna...ze bedzie wspolpracowal ze mna w kazdej dziedzinie zycia,ze ukonczy szkole i bedzie autorytetem dla synka.Mimo,ze obecnie twierdzi,ze bedzie do tego dazyl,ja nie potrafie byc tego pewna,bo wiem jak czesto potrafi zmieniac zdanie pod wplywem emocji,ludzi,opinii...badz wlasnej niedojrzalosci.

Kjersti,

niestety w życiu nie wszystko jest pewnikiem - nasze plany może skorygować samo życie - nigdy nie będziesz miała 100% pewności, że będzie tak jak sobie w główce ułożyłaś. kiedyś za byt materialny odpowiadał przede wszystkim mężczyzna, dzisiaj moim skromnym zdaniem za to powinni odpowiadać wspólnie małżonkowie/partnerzy. Wymagaj od partnera, aby się rozwijał, ale sama też się rozwijaj, tak by  w razie trudności, nieszczęścia nie stać się ofiarą bezczynności.

kiedy ja zaczynałam studia mój mąż jeszcze o studiach nie myślał (widze wiele podobieństw między nami). ciągłe rozmowy o przyszłości , stawianie sobie celów w życiu skłoniło mojego męża do nauki, sam podjął taką decyzję.

i pamiętaj, nic złego nie ma w związku w którym kobieta zarabia więcej - dzisiaj to coraz cześciej spotykane zjawisko. owego czasu taka sytuacja była w moim przypadku. nigdy nie robiłam mężowi z tego powodu wymówek i nigdy nie było to przedmiotem najmniejszej różnicy zdań/sprzeczki, teraz on zarabia więcej - ale to bez znaczenia, bo zycie dzielimy we dwoje więc po jakiego robić z tego jakiś problem!!?

macie dopiero po 22 lata wiec trudno od siebie wymagać dojrzałości - tą osiąga się z wiekiem i doświadczeniem, ale już teraz zacznijcie pracować nad zwiazkiem, ta praca naprawdę sie opłaca