Mój codzienny krzyż brzemienny - Netkobiety.pl

Wiem , ale nie umiałam sobie z nia poradzić ani na początku , ani w środku ani teraz
Możecie nazywać mnie jak chcecie (od idiotek itd) ale ja nie potrafię przestać wymiotować.
Pozatym i tak nie mam dla kogo żyć ..
Brak mojego istnienia nie zrobi różnicy..
Greta , sama widzisz jak jest..
Nie mam sił na nic..
Wszystko się ciągnie jak flaki z olejem!
Brak mi sił jak nigdy...

Ostatnio edytowany przez Suzan444 (2009-11-11 22:41:26)

Świetnie Cię rozumiem, mam ten sam problem. Więc przestrzegam im wcześniej zaczniesz walczyć z tą okropną chorobą tym lepiej. Ja niestety zmagam się już kawał czasu. Niestety bezskutecznie:( Codziennie mówię sobie, że jutro już nie będę wymiotować i ciągle jest to przeklęte JUTRO!! Moja choroba zaczęła się od anoreksji później przeszła w bulimię. Miałam nawet spore osiągnięcia w swojej  walce (kilka miesięcy bez wymiotowania) ale później  załamka i znowu to samo. Najgorsza jest ta złość, nienawiść do siebie, że znowu to zrobiłam. Ja cały czas próbuje i mam nadzieje, że uda mi się z tego wyjść. Trzymam kciuki również za Ciebie

Greta w zupełności się z tobą zgadzam. One mają wybór,ale nie wszyscy mają tyle szczęścia na "wybór". Ja wiem,że nie jest łatwo z tej choroby wyjśc, ale wydaję mi się,że poprostu tak jest wam wygodniej bo jak byście naprawdę chciały to byście szukały skutecznej pomocy aby walczyc z tą chorobą. Poprostu brak wam silnej motywacji a przede wszystkim wiary w siebie. Suzan coś ci powiem jeżeli chodzi o silną motywację, byc może nie jest to dobry przykład.... Paliłam od kilku lat za wszelką cenę chciałam rzucic to świństwo,ale jakoś nie mogłam się w sobie zebrac i tylko sobie mówiłam,że napewno dam radę,ale w głebi duszy wiedziałam,że nie potrafie, od dzieciństwa obgryzałam paznokcie i też próbowałam milion sposobów żeby przestac,ale mimo wszystko nadal miałam chęc chociażby wsadzic palec do ust. Pewnego dnia się dowiedziałam, że jestem w ciąży i od tamtego dnia nie pale ani nie obgryzam paznokci... Jeżeli uwierzysz w siebie i będziesz miec silna motywacje to napewno ci sie uda

Ja Was świtnie rozumiem , wiem , że same sobie wymyślamy 'chorobę' a potem jak nic nw świecie zwracamy na siebie uwagę.
Owszem , ale jest pewna zasada - "łatwo wejść , trudno wyjść".
Żałuję , że to wszystko zaczęłam .Czułam się samotna , zła na cały świat - bulimią próbowałam to wszystko zakryć , każdą swą niedosonałóść , każdą wadę.
Żałuję , trudno , stało się.
Nie rozumiem jednak dlaczego nie umiem wyjść z choroby - boję się tak panicznie przytyć , że już nad tym nie panuję.
Nikuś , pytasz się mnie "po co się wykańczam na swoją rękę , dla kogo"?Odpowiedź jest prosta - to bunt na wszystko , an wszystkie moje niepowodzenia , to tak jakbym się karała za każdą rzecz , którę źle robię , za to , że jestem sama , za to , że nikt mnie nie kocha , za to , że żyję. Przepraszam , że tak piszę , ale to prawda.
Niedługo mam zacząć psychoterapię:/ (psychiatra poleciła mi pewną psychoterapeutkę).Boję się zmian , ale zarazem mam już dosyć tego cierpienia , wylewanych łez każdego wieczoru.Spróbuję , ale wiem , że nie będzie łatwo.
Dlaczego ot tak nie mogę przestać wymiotwać?
W każdym razie jednego nie mogę zrozumieć - jestem zdrową dziewczyną , mam dużo planów(tylko one mi zostały), chcę zostać psychologiem , adoptować dzieci , poznać kogoś , a jednak bulimia stoi nad wszystkim.
Jest ciężko.
Co do silnej woli - już nie pamiętam co to wola...Nie umiem się od tak zaprzeć i przestać być bulimiczką.
Greta , monia my mamy wybór , ale jednak coś nas przy tym trzyma.:/Wiem  , że to ciężko zrozumieć.
Uwierzcie mi , oddałabym swoje życie za jakieś chore , cierpiące dziecko.Swoje jedzenie oddałabym biednym , potrzebującym , nawet afrykanom , tamtym dzieciom , które mają spuchniete brzuchy z głodu.
Nie umiem doceniać swojego życia - za dużo w nim było melancholii i monotoni.

...

Ostatnio edytowany przez Greta (2009-11-19 13:25:56)

No to Suzan bierzemy się do roboty . Od jutra zmieniamy swoje życie powolutku małymi kroczkami i do celu. Ja udowodnię sobie, że silną wole mam!!!! W końcu musi się udać. Będzie trudno ale wynik wart jest zachodu buziaki słonko i pamiętaj jest nas dwie, a we dwoje raźniej. Nikt z mojego otoczenia nie wie o mojej chorobie więc nikt mnie nie wspiera dlatego myślę, że razem damy radę. Pisz jak tam postępy i jak po wizycie u psychologa.

...

Ostatnio edytowany przez Greta (2009-11-19 13:26:17)

Nikuś napisał:

impresja zmienisz swoje myślenie i już wtedy osiągniesz sukces

A dziękuję bardzo, ale to chyba pomyłka Mimo wszystko dziewczyny, wszystko się uda bo leży to w waszej psychice i napisanie o tym, wyrzucenie tego z siebie, było już pierwszym krokiem w dobrym kierunku

...

Ostatnio edytowany przez Greta (2009-11-19 13:27:06)

...

Ostatnio edytowany przez Greta (2009-11-19 13:27:42)

Oj Suzan to ty chucherko jesteś i obawy przed przytyciem naprawde nieuzasadnione. Co do wyrzutów sumienia to swietnie rozumiem. Potrafią nieźle namieszać w głowie, każdy zjedzony posiłek przypomina o kg. Ja się zawzięłam i staram się trzymać. To już 4 dni bez wymiotowania staram się zjadać małe 4 posiłki, a nie jak do tej pory dwa duże. Niestety z powodu mojej pracy obiad jadam dopiero o 19 no ale zawsze prosze mamusie o jakieś małokaloryczne danie beztłuszczowe   Mam nadzieje, że ty też dasz rade najgorszy zawsze początek. Grunt to dyscyplina i silna wola. Ja ustalam plan dnia i go realizuje po prostu. Uparłam się i koniec nie popuszczę. A w planie mam jeszcze wygospodarowanie "kawałka wolnego czasu" na ćwiczenia będzie trudno ale może od czasu do czasu coś sie znajdzie.
Wpadłam na momencik ehh przerwa w pracy :)szefa nie ma myszy charcują.

...

Ostatnio edytowany przez Greta (2009-11-19 13:28:12)