Witajcie
Mam 34 lata, jestem jedynaczką, wychowała mnie nadopiekuńcza mama.
Z powodu rozpadu rodziny choruję od dziecka na nerwicę lękową.
Jestem emocjonalnie uzależniona od mamy która jest bardzo fajna, miła, a im starsza
tym bardziej wydaje mi się wzruszająca i wymagająca opeiki. Mama ma 65 lat.
Ja jestem po rozwodzie z alkoholikiem, bardzo cięzko to przezyłam, miałam depresję
i mocne stany lękowe, mama bardzo mnie wspierała wtedy.
Nie wiem jak bym to przetrwała bez jej wsparcia.
Od dziecka czuję ogromny lęk przed utratą mamy, zawsze jestem z nią myślami.
Chodze na terapię, uczę się stawiać granice, odnaleźć własną tożsamość ale kosztuje mnie to wiele
lęku, bólu emocjonalnego.
Nie wyobrażam sobie życia bez mamy, wydaje mi się że nie dam sobie psychicznie rady bez niej.
Czy jest tu na forum ktoś kto miał podobny problem i może mi coś doradzić?
Moja sytuacja jest jeszcze o tyle trudna że po rozwodzie zamieszkałam z mamą więc znowu jestesmy razem.
Nie wyobrażam sobie wyprowadzić się i zostawić ją samą.
Za pare dni jadę na 4 dni zajać sie kotem znajomych wiec będę miała okazje przekonac się
jak sie czuje teraz będąc sama. Wiem że będę czuła ciągły niepokój.
Zresztą ten niepokój towarzyszy mi od zawsze.
Poza tym jestem dosyć zaradna życiowo, mam prace ktora lubię i jestem osobą ktora wszystko
potrafi załatwić, każdy problem.
ALe emocjonalnie jestem małą dziewczynką, córką mojej mamy.
