Moje smutne zycie - Netkobiety.pl

Czytajac to robi sie smutno .
Powinnas pomyslec tez o sobie . Mimo gdybys zdecydowała sie odejsc to ty jestes matka dla dzieci a twoj maz zawsze jest ojcem i nim zostanie . Mimo gdyby wasze drogi sie rozeszły . A niewarto robic i tłumczyc obie , ze robisz to dla dzieci

Hm, spróbuj znaleźc coś swojego.
Pracujesz zawodowo ?
W sumie wiele przecież w zyciu wypracowałaś - rodzinę a to bardzo dużo bo nikt Ci nie pomagał. Czyli jeszcze raz może trzeba zdobyć się na wysiłek i wypracować troszkę niezależności dla siebie a potem coraz wiecej i więcej tej niezależności...

Bardzo Ci wspolczuje a Twoja sytuacja przymomina mi troche sytuacje moje szwagierki z tym ze tam na zewnatrz wszystko jest ok. wspaniale, wspanialy maz i ojciec, oboje wyksztalceni tylko ze ona skonczyla w psychiatryku i od lat jest stale na lekach. Cos Ci moge poradzic? Moze jakis wyjazd? Jest wiele tego typu poczawszy od rodziny, poprzez wynajecie pokoju gdzies (gory, morze, wiec, miasto) skonczywszy na klasztorze czy nawet psychiatryku (szwagierka ceni sobie tam kilkumiesieczne pobyty, mysle ze "odpoczywa" tam od meza). Przede wszystkim coraz mniej was laczy z mezem, dlatego poza radykalnymi rozwiazaniami jest koniecznosc znalezienia sobie przez Ciebie jakiegos zainteresowania. Widze tez ze wiele ale to bardzo wiele zalezy od sytuacji. Znam taka osobe ktora bedac mlodszka od Ciebie wyszla za maz, miala dziecko a potem jakos zyla w toksycznym malzentwie az do smierci meza. Potem sie zalamala po smierci swojej matki, odrzyla przy wnukach a dziec w wieku 80 lat tryska energia i zdrowiem, jest przykladem cwiczenia dla innych bo to nieczestny przyklad w tym wieku. Przede wszystkim miala ta osoba jedno hobby przez cale zycie. Wiec jak nie znajdziesz czegos na co bedziesz poswiecac czas to moze byc Ci trudno. Rowniez obowiazki domowe, stan choroby, koniecznosc pomocy Tobie moga byc kartami przetargowymi do zmiany sytuacji. Jakis bunt. Co do natomiast ziecia to zachowal sie podle. No ale jesli sie ze soba nie rozmawia to dochodzi do niecheci i wielu nieporozumien.

straszne
jesteś bardzo silną kobieta i Cię podziwiam
nie jestem epwna czy słyszałaś o DDA... poczytaj troche o tym powinno troche rozjaśnić sytuację

Grodzjolo, choć dzieli nas spora różnica wieku (w zasadzie to jesteś tylko rok młodsza od moich rodziców), to chciałam Ci coś opowiedzieć. Moi rodzice rozwiedli się po 23 latach małżeństwa (jakieś 3 lata temu) Choć byłam już wtedy teoretycznie dorosła, to strasznie to przeżyłam, nadal noszę w sobie głębokie rany. Rozwód wyszedł z inicjatywy mamy, był nagły i niespodziewany dla wszystkich. Tata popadł w głęboką depresje, schudł ponad 15kg, zaczął dużo pić, miał też myśli samobójcze. Był to naprawdę ciężki czas.   Zanim doszło do rozwodu była też jakaś półroczna próba ratowania małżeństwa, tata zaczął się naprawdę starać. Ale mama chyba już podjęła decyzję. Odeszła do innego mężczyzny, znajomego sprzed lat, do którego chyba zawsze czuła słabość. Rodzice chyba nie pasowali do siebie, choć z zewnątrz wydawali się być idealną parą. Świetnie prowadzili dom, opiekowali się mną i bratem najlepiej jak potrafili, nigdy niczego nam nie brakowało. Jeździliśmy często na wspólne wakacje. Rodzice okazywali sobie często uczucia, nawet przy nas, obejmowali się i chodzili za ręce. Byli chyba jednak trochę z innych bajek.  Moja mama jest typem romantyczki i marzycielki, dobra książka i zapachowe świeczki dają jej pełnię szczęścia. Ale bez zarzutów pilnowała ogniska domowego, no może czasem była zbyt rozrzutna, lubiła wydawać pieniądze na niepraktyczne rzeczy. I tu skojarzyła mi się opowieść z Twoją lalką. Moja mama w dzieciństwie też nie miała lekko, tzn żyła skromnie, bawiła się lalkami uszytymi ze szmatek. Kilka lat temu postanowiła sobie wynagrodzić te braki w dzieciństwie zakupując drogą kolekcje porcelanowych lalek (tzn 1 laleczka ok 40zł,) co tata oczywiście uznał za niepotrzebny zbytek, nie rozumiał tego, okrzyczał ją. Tata zawsze sprowadzał ją na ziemię. Tata jest trochę cholerykiem, jego definicja  małżeństwa była podobnie jak u Ciebie: żona to przede wszystkim dobra gospodyni i matka, a mąż to ten który zarabia. W jego odczuciu był dobrym mężem i ojcem bo niczego nam nie brakowało. Ale mamie widocznie czegoś tak. Dusiła się tak jak ty. Do tego nie znosiła jeszcze jego ciągot do alkoholu. Na ogół byl ok, ale zdarzały mu się tzw "burze". Był wtedy agresywny, mama była bezsilna. Był czas że nabawiła sie nerwicy i długo z tego potem wychodziła. Kiedy mama sie wyprowadziła z naszego domu (ja z bratem studiowaliśmy w innych miastach) tata został zupełnie sam. Jak już pisałam załamał sie kompletnie, przelał na matkę całą nienawiść. Buntował nas przeciwko niej, wszyscy znajomi i rodzina stanęli po jego stronie łącznie ze mną i bratem. Wiadomo, że jako dzieci, mimo że dorosłe, to bardzo na tym ucierpieliśmy. Wraz z rozstaniem rodziców straciliśmy "dom", bo to dom bez matki to już nie to samo. Ja również miałam depresję po tym wszystkim przez długi czas, głównie przez zachowanie taty, który nas notorycznie krzywdził tekstami typu ,,Idź do matki, po co tu przyjechałaś" albo ,,jakby was kochała to by was nie zostawiła, co to za matka, ważniejszy kochaś". (mama mogła zostać w mieszkaniu, ale pod warunkiem, że nie sprowadzi tam tego drugiego, więc w sumie nie miała wyboru, musiała się wyprowadzić). Był okres, że nie nienawidziłam raz jedno raz drugie, czasem oboje. Do mamy nadal czuję żal, ale i do ojca też. Jest jednak lepiej. Po jakimś roku może półtorej od rozwodu, tata zaczął szukać kobiet na portalach randkowych. Początkowo, nadal myślal o matce, z czasem jednak po poznaniu M. zaczął układać sobie życie od nowa. Przestał pić, zaczął wychodzić randki, do kina, jeździć na wycieczki, lepiej się ubierać. Kupił sobie nowe auto. Zaczął być znowu szczęśliwy. Wiadomo, że ból nosić będzie zawsze, ale chyba już się z tym pogodził. Mama twierdzi że każdy ma prawo do szczęścia, a ona zawalczyła o swoje. Nie wiem, czy jest teraz szczęśliwa z tym nowym facetem (my z bratem wciąż go nie akceptujemy), czy żałuje swojej decyzji, bo nigdy nie rozmawiamy z nią na ten temat. Po ojcu widzę jak zupełnie inną relację ma z M., jest zupełnie inna od mojej mamy, myślę, ze tata znalazł w niej takiego trochę przyjaciela, potrafią gadać godzinami, z mamą tak nie było. Nie było tej nici porozumienia.

Przepraszam za chaotyczność, ale tyle rzeczy chciało by się napisać, chyba też potrzebowałam to gdzieś wylać.  Godzjolo, myślę, że wiele kobiet  jest wypalonych w swoich związkach, w których tkwi tylko ze względu na dzieci i przez wzgląd na to co udało się stworzyć przez tyle lat, dobytek, znajomi, rodzina. Masz fajną dużą rodzinkę ? Ja na Twoim miejscu porozmawiałabym najpierw szczerze z córkami, przecież dzieci wiedzą jak jest między wami. Warto szukać wsparcia i zrozumienia wśród bliskich. Nie namawiam Cie do niczego, ale gdybyś jeszcze chciała zawalczyć o szczęśliwe życie, to jest to możliwe. Możesz jeszcze ułożyć sobie życie z kimś szczęśliwe życie.  Na portalach randkowych jest mnóstwo wdowców, rozwodników i kawalerów. Choć wiem, że na wsi odejście od małżonka jest pewnie trudniejsze. Gospodarstwo.. a co ludzie powiedzą itp. Ale może warto o tym pomyśleć.. Jeśli jeszcze nie masz depresji, to na pewno jesteś bardzo bliska ku temu. Jedyną sensowną radą byłaby chyba terapia małżeńska lub rozwód. Ale na początek radziłabym chyba szukać jakiegoś wsparcia u psychologa, bo na koleżanki chyba nie masz co liczyć, skoro są oczarowane Twoim mężem. Wątpię żeby kilka szczerych rozmów z mężem pomogło. Może jeśli zrozumie, że może Cie stracić,  to coś się zmieni. Ale wydaje mi się, że będzie to tylko chwilowa zmiana. Pomyśl czego tak naprawdę chcesz jeszcze od życia. I zawalcz o to.

Pozdrawiam, trzymaj się,
B_K

jola odezwij sie, jak twoje 'smutne' zycie!moze wiosna trochę cię pobudzi, jakiś ogródek, rekreacja, spacerki?