Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

Dwa lata temu poznałam fantastycznego chłopaka przez Internet. Maciek był inteligentny, dowcipny, gadaliśmy długie godziny na gg i na skype. Myślę,  że wielkim błędem było to , że pozwoliliśmy na to żeby między nami  „coś” zaiskrzyło.  Niestety tylko w świecie wirtualnym – mieszkaliśmy na dwóch krańcach Polski. On w Krakowie,  ja w Gdańsku.  Mijały dni, potem tygodnie. Wiedziałam o nim już wszystko, co lubi zjeść, jakie filmy ubóstwia, miałam zdjęcia, znałam jego głos i jedyne o czym marzyłam to spotkanie z nim. Niestety ciągle coś nam stawało na drodze, to on musiał gdzieś wyjechać to ja miałam egzaminy itd. W końcu jednak nastał wielki dzień i podjęliśmy decyzję, że przyjadę do niego do Krakowa. Pamiętam to był listopad, było zimno i ponuro, ale dla mnie była wiosna. Znaliśmy się już 6 miesięcy i byłam w nim totalnie zakochana. Miał na mnie czekać na dworcu. Całą podróż z Gdańska jechałam jak zaczarowana, pisząc do niego esemesy albo dzwoniąc. W końcu Kraków  i dworzec. Wysiadłam z pociągu i zaczęłam szukać mojego wspaniałego Maćka.  Kiedy do mnie podszedł łzy zakręciły mi się w oczach. Maciek był ode mnie o głowę niższy – a ja mam 167 więc wcale nie tak dużo znowu.  Byłam zrozpaczona, kołek stanął mi w gardle, zupełny paraliż i blokada. A on stał z tymi kwiatami biedny, te kwiaty takie duże on taki mały jeszcze bardziej się  w nich wydawał. To było straszne. Ale najbardziej straszne  dla mnie było to jak ja sama do tego podeszłam. Nigdy nie sądziłam ,ze coś takiego może być dla mnie przeszkodą, barierą ,żeby kogoś pokochać.  Spędziliśmy razem miło dzień i wróciłam do Gdańska. Będąc z nim  udawałam, że wszystko jest ok, choć moja miłość zgasła. Po powrocie do domu napisałam mu maila –że nie możemy być razem, że są pewne powody dla których go nie mogę pokochać itd. Nie wiem, stwierdziłam ,że jestem mu winna szczerość, że nie chcę go oszukiwać. Najgorsze, ze zamiast na zwykłego , prywatnego maila wysłałam ze zdenerwowania to na takiego z jego firmy, na który rzadziej pisaliśmy i który on rzadziej otwierał.  Jak do mnie zadzwonił, myślałam ,ze już go czytał – a tu pech nie czytał i dalej myślał że wszystko jest ok i wyznał mi miłość, a ja zaczęłam żałować ,ze mu tego maila wysłałam bo uświadomiłam sobie że był zbyt brutalny. Błagałam go żeby skasował tego maila – ale niestety go przeczytał. Czułam się podle. A on się do mnie przestał odzywać. Wyłączył komórkę, nie odpowiadał na gg ani na maile z przeprosinami. W końcu po miesiącu napisał mi, że nikt nigdy w życiu go tak nie skrzywdził jak ja.  I nic więcej. Muszę teraz z tym żyć i nie mam szans na przebaczenie. Męczę się już z tym dwa lata. Mam nowego chłopaka itd, ale nie mogę przestać myśleć, że skrzywdziłam Maćka.