Co mam mysleć o moim mężu - Netkobiety.pl

Cześć. Czytając twój post mam wrażenie jakbym czytała opis małżeństwa mojego brata.Wszystko identyko.
Może tak jak w jego przypadku, twój mąż tak się zachowuje ze zmęczenia.Może jest sfrustrowany sytuacją,że teraz tylko na jego barkach spoczywa zarobienie na dom i was....., wydaje mu się,że siedzisz w domu i nic nie robisz?To powszechne podejście mężczyzn niestety.Rzadko,który wie i rozumie jaka to ciężka praca.
Spróbuj z nim porozmawiać w odpowiednio wykorzystanej sytuacji.Może wtedy,gdy będzie miał lepszy dzień....

Niestety to sytuacja dosyć częsta w małżeństwach w których po długim związku (choć i niekoniecznie długim) pojawia się pierwsze dziecko. Wtedy życie diametralnie się zmienia. Już nie pamiętam kto i w którym wątku napisał bardzo trafną uwagę że po urodzeniu dziecka było tak źle że myślała o rozwodzie bo mąż miał pretensje że zajmuje się tylko dzieckiem a ona że jej w tym nie pomaga ale przetrwali ten najcięższy okres i są dalej szczęśliwym małżeństwem. A ten najtrudniejszy okres to właśnie pierwszy rok, 1,5 kiedy facet zwykle nie wie jak się tym dzieckiem zajmować, komunikować itd. Musi się przestawić na nową sytuację, dochodzi zmęczenie itd. A to on chodzi do pracy i zarabia - i nawet nie w kwestii zrzutu tylko tego że to jest odpowiedzialność już za 3 osoby (rodzinę) w tym momencie i też chce odpocząć, skupić myśli itd. Choć zajmowanie się malutkim dzieckiem domem jest nie mniej odpowiedzialne i wyczerpujące...
Sytuacja się zwykle zmienia kiedy dziecko zaczyna chodzić, można się już z nim jakoś porozumieć, bawić, spędzać czas... itd. Wtedy dopiero on zaczyna czuć się ojcem.
Dlatego czasem warto (oczywiście w miarę możliwości) korzystać z pomocy niani, babci itd. bo to pozwala na odetchnięcie obojgu. A tak frustracja narasta i rodzą się często niepotrzebne spięcia.
Mieszkania z teściami/rodzicami chyba nikt nie poleca, ale to żeby babcia wpadła czasem popilnować, odciążyć to może nie jest taki zły pomysł (może o to twojemu mężowi chodzi?). Oczywiście nikt nie zadba o dziecko lepiej niż matka, ale ważne jest też jej samopoczucie, obojga rodziców. Nikt nie jest robotem.

Jeśli chodzi o powrót do pracy to jest to kwestia moich przemyśleń i rozważań, sytuacja jest o tyle trudna że mieszkamy kilkadziesiąt kilometrów od jakiejkolwiek rodziny więc nie za bardzo ma kto pomóc. Jestem sama z maluszkiem 24h na dobę, mąż pomaga ale np w ten sposób że zabawi małego przez 15 minut żebym mogła pozmywać czy rozwiesić pranie, ogólnie czasu dla siebie 0. Wiem, że on jest zmęczony i jak mi to powiedział "chce wracać do roześmianego dziecka i wesołej żony" ale ja nie jestem w stanie chyba sprostać jego oczekiwaniom, ja też jestem zmęczona, najbardziej jego zachowaniem bo on chciał dziecka bardziej (oczywiście ja też chciałam ale jeszcze bym poczekała) a teraz oczekuje że dziecko niczego w naszym życiu nie zmieni, że to wszystko przejdzie tak niepostrzeżenie nie dotykając jego osoby, a to nie jest tak, dziecko wymaga poświęceń z obu stron, wściekam się na niego że tego nie rozumie on zdaje się nie pojmować tego co mówię i zachowuje się jakby sam był dzieckiem.

Masz problem bardzo podobny do mojego. Dwa lata po ślubie było wspaniale, później Twoją historię mogę uznać za początek swojej gehenny. Zastanawiałam się, dlaczego mój mąż tak się zmienił i okazało się, że ma kochankę. Wtedy wszystko we mnie było złe. Byłam zbyt młoda, nie śledziłam relacji pozamałżeńskich mojego męża, ufałam jemu. Gdy sytuacja była coraz bardziej napięta, zaczęłam dokładniej analizować aspekty naszego życia, kontrolować i okazało się, że prawie przez całe nasze długie pożycie małżeńskie żyliśmy w trójkącie - ja, mój mąż i jego kochanki. Życzę Ci, aby u Ciebie tak nie było. Radzę Ci na razie, nic jemu nie mów o zdradzie, tylko kontroluj, śledź, sprawdzaj. Nie słuchaj tych, którzy powiedzą, że tak nie można. Tak trzeba, to jest szukanie prawdy. Radzę Ci pisać pamiętnik i zapisywać każdy dzień. W przyszłości może Ci się przydać. Słowo mówione nie istnieje, a zapisane może być dowodem w wielu sprawach. Życzę powodzenia, zachowanie Twojego męża to może zupełnie inna przyczyna.

Witaj, jeszcze raz przeczytałam Twoją prośbę o pomoc i czuję się tak jakbyś pisała o mnie, z tym, że ja zawsze dbałam o swój wygląd. Jakiś czas mieszkałam z rodziną męża i było bardzo źle. Przez długi czas namawiali męża, żeby ode mnie odszedł. A on głupi, nie miał swojego zdania i ich nienawiść przenosił na mnie. Codziennie kłóciliśmy się. Co do zdrady, to mój mąż miał sytuację ułatwioną ponieważ rozpoczął studia wieczorowe i tam poznał swoją pierwszą kochankę. Kontrola była trudna, ponieważ zajęcia odbywały się w różnych godzinach. Na skutek romansu obydwoje wylecieli z uczelni, ale jeszcze rok mnie oszukiwał, że studiuje i codziennie wychodził na zajęcia,a spotykał się z Marylą, tak miała na imię. Zdradzał mnie z nią ponad 4 lata. Po przejściach z moim mężem nie ufam jemu całkowicie, a także każdemu innemu facetowi. A może Twojego męża przerosło ojcostwo, małe dziecko wywraca życie do góry nogami. Jeśli jest taka możliwość, to może ktoś mógłby zaopiekować się dzieckiem, a Wy moglibyście czas spędzić tylko ze sobą, lub ze znajomymi. Staraj się poznać środowisko męża, koleżanki i kolegów z pracy, nie rezygnuj z imprez, na których będzie Twój mąż, bądź czujna.