Praca vs Związek - Netkobiety.pl

Sprawa jest taka. Sa tu dwa niezależne problemy, które wrzucasz do jednego worka dlatego nie masz jasnego obrazu sytuacji.

1. To jakość Twojego związku, niezależnie do pracy. Piszesz ze sa rozne problemy, ze nie udal się powrot do domu, mieszkanie, to może sam związek jest ciagniety na sile i nie jest wart, jest po to tylko żeby spelnic swoje oczekiwania zyciowe w kwestii rodziny, dzieci (ma tak 79% kobiet). To warto się nad tym zastanowić, czy niańczenie ciagle związku cos da. Czy masz sile na ciagla i stala reanimacje.

2. Oczywiście ze praca w miejscu innym niż zamieszkania mocno wpływa na jakość związku, sprzyja rozluźnieniu wiezi. Ale może w Twoim przypadku bylby to taki okres w którym, dzięki czemu moglabys się zastanowić nad sensem tego związku wogole.

Mnie się wydaje ze najpierw powinnas się usamodzielnić, może wlasnie znaleźć ta swoja samodzielna prace a potem pomyslec o związku z kims odpowiednim dla Ciebie, gdzie nie będziesz musiala walczyc o każdy dzień normalności.

Poza tym ograniczasz rozwiązania. Chlopak może się przeprowadzić do innego miasta. Może tak tez znalazby lepsza prace, itp. Czemu zawężasz cos do tylko swojej decyzji? Jakos nie wiedze zebyscie decydowali razem, albo przede wszystkim, rozmawiali razem. Wyglada jakbys to sama ciagnela cos, ze tylko Tobie na tym zależy.

Mocno to wszystko przemysl.

Przede wszystkim powinnaś szczerze porozmawiać z chłopakiem o dręczących Cię obawach i wątpliwościach wynikających z dotychczasowych doświadczeń z rozłąką.
On nakłania Cię do szukania czegokolwiek, Ty masz swoje ambicje i jednocześnie problem z zaufaniem.
Pewnych rzeczy nie da się przeskoczyć.
Trzeba wypracować jakąś wspólną wizję najbliższych miesięcy.
Inaczej się nie da.
Nie po to jednak studiowałaś, by mając w zasięgu atrakcyjną posadę, zadowalać się niskopłatną i mało cenioną pracą, byle na miejscu.
Wydaje mi się, że Twój chłopak poprze pomysł wyjazdu, więc problem tkwi w Tobie.
Nie napisałaś nic o ewentualnych podstawach do kwestionowania jego lojalnośc względem Ciebie, więc zakładam, że takowych nie ma.
Może warto zaufać i sobie i jemu, że dacie sobie z tym radę?

W tej sytuacji, jak radzi Maniek, powinnaś zastanowić się nad przyszłością Waszego związku.
Rezygnując z szansy na rozpoczęcie życia zawodowego odpowiadającego Twoim aspiracjom, będziesz miała, co prawda, chłopaka na codzień i poczucie kontroli nad jego "życiem towarzyskim", ale czy naprawdę sądzisz, że w sytuacji, gdy nawet nie mieszkacie razem, taka kontrola, będzie skuteczna?
Brak zaufania i tak wprowadzi między Was nerwowość i wzajemne niesnaski.
Dlatego ważne jest, czy wyjaśniliście sobie sprawę byłej i tych "koleżanek".
Twoja, w sumie uzasadniona  zazdrość i nieufność nie wróży dobrze.
W związku z tym powinnaś zawalczyć o siebie, by za jakiś czas nie żałować, jak poprzednim razem.

Racja, już latam po pośredniaku i choć nie mam nic do tej instytucji, to jest to dla mnie upokorzeniem, że muszę stać w kolejce i prosić o skierowanie na staż, który de facto nie istnieje, bo jest wybrany jeden kandydat z góry :-p

Chłopak proponował, żebym "obniżyła ambicje" (o ile wysokimi ambicjami można nazwać chęć odbycia stażu za 800 zł m/c, po studiach administracyjnych, a obecnie studiuję prawo) i faktycznie wysyłałam cv nawet do sklepów, jednak nikt się nie odzywał. Niestety, miasto z którego pochodzę ma kilka silnych branży, które rządzą się koneksjami i nepotyzmem, i fakt, mam tam znajomości wśród rodziny, ale te branże nie mają nic wspólnego z moim wykształceniem.

Gdybym tylko miała szansę, to stałabym za ladą i zaczekała na niego kilka miesięcy, aż on skończy studia , chodziłam już na intwentaryzacje, za które dostawałam 50 zł za nockę i korona mi z głowy nie spadła. Niestety, w moim miescie, wiekszosc ofert to: spawacze, operatorzy wózka widłowego itd itp, albo jakieś ściemy w postaci "poszukujemy asystentki"

Właśnie nie ma szans, żeby on się teraz ze mną wyprowadził, bo kończy tutaj studia. Miałam z nim tu zaczekać.

Eh, tylko, że on ma uczelnię, pracę dorywczą i znajomych.
Ja mam tutaj tylko jego i na szczęście studia zaoczne w mieście, w którym mieszkałam (do których przekonali mnie rodzice, bo również dla niego chciałam zrobić sobie rok przerwy na uczelni). Ile mogę czekać w domu, aż on pozałatwia swoje sprawy i napisze mi , o której się widzimy?

Dawniej byłam osobą pełną życia, miałam mnóstwo pomysłów na siebie - np. wyjazd na Camp America, zrobienie certyfikatu z angielskiego, miałam studia dzienne, znajomych, sama dbałam o mieszkanie(a teraz mieszkam z rodzicami, więc...). Nie mam w swoim mieście znajomych, bo wszyscy powyjeżdżali na studia Czuję, że trochę tracę życie nic nie robiąc, siedząc w piżamie większość dnia i gapiąc się bezmyślnie na oferty pracy, których nie ma.
I właśnie jak wysłałam do dawnego miasta dosłownie 10-15 cv, w ciągu jednego dnia i oddzwoniło do mnie aż 5 osób, to wiem, że problem nie leży we mnie, tylko w tym, że u mnie naprawdę nie ma pracy

wiem, tak racjonalnie patrząc, męczę się tutaj.. kochałam Warszawę i swoje życie tam, nie wyobrażam sobie żyć w innym miejscu.
Ale kocham też swojego chłopaka, i wiem o tym, że swoją decyzją mogę zniszczyć to, co jest między nami

Nie chcę odejść
Nie chcę zostać

Wiem, poświęciłam dla niego wszystko (o ile można to rozpatrywać w kategorii 'poświęcenia')
Wobec tego będę egoistką, jeśli spróbuję i pojadę na te rozmowy? Z dwóch już zrezygnowałam 2 tygodnie temu, nie miałam odwagi... Ale teraz... praca w kancelarii, albo w korporacji mimo wszystko kusi.

No wiesz, jesli taki chłopak ZRYWA z Tobą w czasie kłótni - to co to za partner? Co to za człowiek, jakiej wartości to dla Ciebie partner, by tak go UWZGLĘDNIAĆ w wyborach dotyczących Twojego zycia i przyszłosci? Pisałaś, że sugeruje Ci "obnizenie" ambicji i szukanie jakiejś "na siłę" pracy na miejscu... Wiesz jak to wygląda? Bardzo nieciekawie świadczy o jego podejściu do Ciebie. Następna sprawą jest tu kwestia tego całego zaufania... Piszesz, że będąc znów "na odległość" będzie "wychodził ze znajomymi" - co nie jest bniczym nagannym, ale.. Ale chyba znasz go na tyle, by mu nie ufać. A to następny ...kamyczek do ogródka pt. "jakiej wartości to partner?". Moim zdaniem ...żenującej. On sam - mieszkając wciąż z rodzicami - pracuje? Pracował? Parał sie jakąś pracą? Jesli nie, a Tobie sugeruje podjęcie jakiejś pośledniejszej (czyli za małepieniądze i niskich lotów) pracy - powinno zapalić Ci sie "czerwone światełko".
Wiesz, wracając do zagadnienia związków na odległość: czy taki związek przetrwa to zalezy od zaufania do partnera i uczucia. Przecież nie będziecie na dwóch skrajach świata przez ten czas i mimo wszystko byłaby mozliwość spotykania się czasami...? Fakt, tu nie masz do niego zaufania i wiesz jak to moze sie skończyc... Dziwnego wyboru dokonałaś obierajac sobie partnera.
Jesli mogę wyrazić własne zdanie, to napiszę następująco: Twój związek jest dziwny i skazany wczesniej czy później (lepiej by to nastąpiło wcześniej...) na potężne próby trwałości. Z uwagi na to, co sama napisałaś uważam, że zostając na miejscu i pracując w charakterze kogoś, kim nie chciałabyś być - tylko sie pogrążysz, stracisz szansę na rozwój, a i tak za jakiś czas zostaniesz sama bez tego "partnera"... Wybierajac pracę w tamtym odległym miejscu masz mozliwość rozwoju, usamodzielnienia się i zweryfikowania wartości partnera, związku, w którym teraz tkwisz... To byłaby dobra próba, idealny sprawdzian sensu ciągnięcia takiego związku...

Ludmiłaa, dałabys juz spokój z tymi swoimi "mądrościami" i zachwalaniem takiego ..."spojrzenia" na życie. Serio, gdyby nie fakt, że partner Autorki jest jaki jest - inaczej by sie tu pisało... Wystarczy poczytać Twoje posty, by bardzo sceptycznie podchodzić do takich - jak tu rzucasz - porad i zachwalania... Nie każdy mając wybór pomiedzy: kasą, wygodą, i kultywowaniem egocentryzmu a poczuciem więzi i miłością ...wybiera to pierwsze. Czasami bywają dylematy... Nie kazdy jest aż tak pozbawiony wyższych uczuć, miej tego swiadomość...
A wracając do wątku - biorąc pod uwagę osobę Twojego, Autorko "partnera" i tego wszystkiego, co nasuwa się na myśl znając Twoje relacje z tego typu osobą - walcz o siebie. A on ...jeśli Cię szanuje i kocha to przecież dołączy do Ciebie.

Jasne nie ma to jak w imię ,,wyższych uczuć'' kiblować w pipidówie za najniższa krajową

Autorka głupia by była jakby została z tym facetem, i nie wykorzystała życiowej szansy!

Właśnie taka opcja przez najbliższe pół roku, albo dłużej nie wchodzi w grę. Chłopak studiuje w naszym mieście dziennie, studia kończy dopiero w lipcu.

Popełniłaś błąd. Drugi raz go nie popełnij. Po ty co piszesz to Twój chłopak i tak nie jest dorosły do związku. On Ciebie ogranicza. Gdyby kochał to by nie ograniczał i pozwolił Tobie wyjechać i dołączyłby za te pół roku. Przykro mi ale ja nie widzę przyszłości w związku z takim człowiekiem.

Widocznie inni kandydaci się nie sprawdzili. Dziewczyno. Idź na tą rozmowę. A związek przemyśl. Facet Ciebie ogranicza. Mamy tu masę takich przypadków na forum. Oni zawsze stoją w miejscu i są hamulcowymi. A tak wynika z Twoich opisów.

Jedyne, co Cię trzyma w tym miasteczku to brak zaufania do partnera i  niska samoocena - jedyne, czego się boisz to to, że nie wytrzymasz myśli, iż on może spotykać się z koleżankami.

Jak już to zrozumiesz, będziesz mogła zrobić krok dalej. A im szybciej to nastąpi, tym lepiej dla Ciebie.

A tak na logikę: przecież za kilka miesięcy i tak macie oboje przeprowadzić się do Warszawy...
Szukasz pół roku pracy na kolejne pół roku, żeby później szukać ponownie w miejscu, w którym teraz byś zrezygnowała?

Skoro wcześniej widywaliście się co tydzień to znaczy, że nie dzieli was ocean. Pracy nie zaczniesz raczej od następnego tygodnia. Zostaje wam jakieś 5 miesięcy związku na odległość. W tych 5 miesiącach łapią się święta i ze 2 długie weekendy. No i na pewno na uczelni nie masz zajęć w każdy weekend...

Dawniej jak tam mieszkałam, miałam kawalerkę, więc nawet nie było problemu, żeby on do mnie przyjeżdżał. Kawalerka po znajomości, za śmieszne pieniądze. Zrezygnowałam z niej, poleciłam ją znajomym i nie wrócę już do tego mieszkania.
Teraz będzie stać mnie jedynie na wynajęcie pokoju w mieszkaniu, więc nie zaproszę go raczej na cały weekend.

Uczelnię mam co tydzień, dwa, zależy jak to wygląda. Powiedzmy, że będziemy się widywali co 2 tygodnie.

Swoją drogą, męczy mnie już sytuacja między nami . Dawniej kłóciliśmy się praktycznie codziennie. Teraz jest względny spokój, a ja i tak cały czas żyję w stresie, że coś powiem nie tak i on ze mną zerwie, albo się zdenerwuje. Z tych nerwów wypadają mi włosy i ciągle chce mi się wymiotować

Jeśli nie będziesz realizować się zawodowo, nigdy nie będziesz szczęśliwa - a i w związkach nigdy nie zaznasz poczucia spełnienia. Zawsze będziesz obwiniać poniekąd swojego partnera, że brak pracy i perspektyw na przyszłość itp. Nie warto. Już się źle czujesz w obecnej sytuacji, a co dopiero później. Po co się męczyć?

Słuszna uwaga.
Z tego co piszesz to twój chłopak jest toksyczny. Nie zależy mu naprawdę na Tobie, a jest z Tobą, bo wokół niego skaczesz, dostosowujesz się i widać , że bardzo Ci na nim zależy.On nie liczy się z twoimi potrzebami, aspiracjami.

Wygląda na to, że jesteś bardzo fajną, inteligentną, ambitną dziewczyną. Szkoda Cię dla kogoś kto tego nie docenia.
Do przemyślenia dla Ciebie.

Jeśli chodzi o pracę, szukaj w Wawie jeśli tam masz lepsze możliwości. Masz potencjał, to wykorzystaj to.
Jeśli twojego chłopaka coś natchnie i odkryje, że mu jednak zależy, to do Ciebie dojedzie za pół roku.
A jeśli mu nie zależy, to się związek rozpadnie, ale to też będzie z korzyścią dla Ciebie, bo jesteś jeszcze w wieku, że bez problemu znajdziesz sobie kogoś innego.

No cóż... chyba problem się rozwiązał, bo on mnie dzisiaj zostawił, bo:
1) nie chciałam stać przez godzinę lub więcej w plenerze (!) z jego kolegami pijącymi piwo
2) nie miałam ochoty na jutrzejszą imprezę z jego kolegami, bo mogły się tam pojawić "koleżanki", z którymi on się dawniej całował.

(Dla niego koledzy to sprawa pierwszorzędna i już mi wypomniał, że ile imprez z nimi stracił przeze mnie. Nawet gdy byliśmy w mikołajki na randce, wystarczyło, że koledzy napisali i do nich pobiegliśmy. A to, że mi to nie odpowiadało, skomentował słodkim "ja pie*dole".)

Najlepsze jest to, że dziś do samego końca utrzymywał, że nie jest zły i wszystko jest w porządku, a gdy wracaliśmy powiedział, że "nie wyszło nam" i że to koniec, bo jestem nienormalna.

Chce mi się płakać. Tyle dla niego poświęciłam. Ale co go obchodzi to, że zostawiłam dla niego wszystko? Że latałam do pośredniaka? Że zostałam bez pieniędzy, z niczym?
Kocham go naprawdę. Ale nie mam sił go błagać znów o powrót, gdy on mi się śmieje prosto w twarz i mówi, że ma to w d*pie...

Wiem, to durne, ale jest na tyle bezczelny, że od razu usunął nawet status na facebooku :-p

I tak nie ma szans na powrót, bo NIE, bo on tak postanowił i koniec. Błagałam go już kilka razy o kolejne szanse. Teraz... chce mi się płakać, ale nie tylko przez niego, ale też przez własną głupotę. I wiem, że nie będę już za nim biegać. Serce mi pęka, ale co zrobić?

Pisałam wcześniej na forum, że zadzwoniłam do tego miejsca pracy i pozwolili mi przyjść w poniedziałek.

To mnie trzyma przy życiu.

Rozstaliśmy się już dzień przed wigilią (nie pierwszy raz zresztą), ale prosiłam go o szansę i powrót. Mieliśmy to naprawić, ale przeczuwałam, że mi jeszcze "dowali".

Tak jak pisałam, jestem zła sama na siebie, bo odczuwam bolesną nauczkę. Zarówno uczuciowo, jak i finansowo i oczywiście jeśli chodzi o zdrowie.

Skoro on mi mówi, że moje "przepraszam" (tak, przeprosiłam go za to, że niemiło mu powiedziałam, że nie będę pić w plenerze, jak zwierzęta) nic nie znaczy, tak ja stwierdzam, że jego "kocham" nic nie znaczyło.

Zajmij się sobą. Idź do kosmetyczki, spa, zapisz się na fitness. Na coś Co ci sprawi przyjemność. Ciężko to przeżywasz bo uzależniłaś się od toksyka. I nie waż się do niego wracać ani prosić o szansę bo Ciebie znajdę i sam Ci to z głowy wybiję:) Nie warto! Jesteś wartościową dziewczyną z perspektywami i ambicjami, a wiązałaś się z chłopczykiem, takim dzieciaczkiem dla którego życie to nadal zabawa. Totalnie niedorosłym do związku. Nie żałuj. Nie ma czego. Nie szukaj winy w sobie, bo jej nie ma.

Ale tak obiektywnie patrząc, zrobiłam wczoraj coś strasznego? Powiedziałam coś, co jest powodem rozstania? Sprzeciwiłam się tylko i powiedziałam, że nie mam na coś ochoty.

Mam dość pytań rodziców, wmusili już we mnie śniadanie.
Chcę być gdzieś sama, z dala od wszystkich. Chcę palić i się upić.

już wczoraj powinnam być na tej rozmowie, zrezygnowałam, bo nie miałam odwagi mu tego zrobić... i co mam w zamian...

No właśnie. Nie zrobiłaś nic strasznego. On Ciebie od siebie uzależnił. To toksyk i szantażysta. Ma być po jego myśli bo jak nie to zerwie. Dziewczyno powinnaś się cieszyć, że zerwał.
A nie myślałaś o tym żeby wyjechać w jakąś głuszę na dwa trzy dni? Bez telefonów, bez internetu i bez ludzi? Ja czasem tak robię.
No właśnie. Co masz w zamian? Wyszydzanie i wyśmiewanie. Nie warto. Przejdzie.

Jest mi tak źle.. Przepraszam, że tu piszę, ale nie mam się komu wygadać nawet.
Przyjaciele powiedzą "a nie mówiłem", bo każdy od początku mi to wszystko odradzał. Wstydzę się już po raz kolejny im płakać do słuchawki.
Chciałabym zasnąć i obudzić się za rok

"jak kpił wczoraj ze mnie, śmiał mi się prosto w twarz, gdy płakałam."

Nie płaszcz się przed tym idiotą. Poznasz kogoś lepszego, a on będzie chciał wrócić, jednak nie ma sensu być z taką osobą. Myślę, że tylko Ty kochałaś w tym układzie, bo typek myśli tylko o sobie.

I ma się nie odzywać. Jezu, Ty liczysz, że sie znów odezwie, przekabaci, odkręci "zerwanie" i wróci? Po co? By znów Cie lekceważyć i obrażać?
"Nie wierzę, że można kogoś kogo się rzekomo kocha zostawić przez taką bzdurę" - serio to piszesz? To odpowiem Ci: MOŻNA. Mozna nawet i jeszcze gorzej potraktowac... Proponuje Ci - dla zabicia czasu, dla nabrania dystansu, dla ...OTWORZENIA OCZU na to, w czym tkwiłaś - poczytanie tego Forum. Sporo tu przeróżnych historii stycznych z Twoją... I sporo tam mądrych słów obnażających realia takich - jak w Twoim - "związków"...

Dziewczyno! Zacznij wreszcie zyc na wlasny rachunek i nie zachowuj się jak ofiara. W końcu odetchniesz.

Płacz ile potrzebujesz, to dobre ujście dla emocji.

Kłótnią się nie przejmuj, pewnie wszystko wyszło z nerwów, też pewnie jest Cię teraz łatwiej urazić, co jest zrozumiałe.

Nie, to Ty zrobisz karierę bez marudzącego balastu u boku

Moja Droga powinnaś być z siebie dumna bo:
1) Pozbyłaś się kuli u nogi, jaką ewidentnie był Twój facet;
2) Jesteś ambitną dziewczyną, masz skończone studia z perspektywą fajniej pracy;
3) Nic już Cię nie trzyma i nie ogranicza jeśli chodzi o powrót do miasta, do znajomych, przyjaciół, dawnego życia i dawnych planów,    marzeń;

Człowiek uczy się na błędach, często poświęca się wiele dla kogoś, kto zupełnie nie jest tego wart, niestety to często wychodzi dopiero po czasie. Teraz jest Tobie ciężko, wszystko jest świeże ale wierz mi, że za jakiś czas, jak ochłoniesz, przeanalizujesz wszystko na spokojnie, do dojdziesz do jednego prostego wniosku - że ten doopek nie był Ciebie wart, i nie warto było tyle dla niego poświęcać. Zresztą najdobitniej świadczy o tym jego zachowanie, jest zupełnie niedojrzałym facetem by nie pisać chłopaczkiem, któremu tylko zabawa w głowie. Szkoda życia na niego. Postaraj się zapomnieć i wracaj do życia dziewczyno! Tyle jest jeszcze przed Toba

"chociaż godzinę wcześniej mówił, że mnie kocha."

Kocha...ale swoje ciało na Twoim, co za naiwna kolejna ktoras...

Byłam w kościele, pomalowałam paznokcie. Jutro mam 6 godzinną przerwę między rozmowami, więc w tym czasie załatwię sprawy na uczelni i umówiłam się z przyjaciółką; po rozmowach umówiłam się z drugą przyjaciółką, w końcu już mi się nie spieszy do domu , więc mogę wracać i ostatnim autobusem. Mam nadzieję, że będzie lepiej.

Aha! przyjaciółka obiecała mi pomoc - mogę u niej posiedzieć, gdy będę pracowała i w tym czasie szukała mieszkania, żebym nie musiała dojeżdżać

Cieszę się na samą myśl o Warszawie, nigdy nigdzie nie czułam się lepiej. I choć pochodzę z miasta 150 tys. mieszkanców, to w Warszawie czuję się anonimem i tam czuję, że żyję!

Właśnie. I nie traktuj tego jako ucieczkę. Właśnie, że nie uciekasz. Stawiasz temu czoła i zaczynasz nowy etap w swoim życiu!