Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

No cóż do roli rodzica trzeba się dobrze przygotować . Gratuluję Pani zainteresowania się problemem wychowania dziecka właśnie teraz  , gdy dziecko jeszcze nie przyszło na świat i gdy zauważa Pani błędy wychowawcze siostry . Ogólnie muszę stwierdzić , że najbardziej decydujący fundament wychowawczy stawiamy właśnie do 3 - ciego roku życia dziecka . Oczywiście wychowanie to proces , który trwa całe życie , niemniej jednak te pierwsze lata życia dziecka są bardzo ważne . Większość rodziców kierując się żle rozumianą miłością do dziecka pozwala mu całkowicie sobą zawładnąć , ulegając wszelkim jego kaprysom i zachciankom . Pamiętajmy , że kochający rodzice powinni przestrzegać pewnych zasad . Nie można spełniać natychmiast wszystkich życzeń dziecka , albo przyzwyczajać je do kupowania   wszystkiego , co mu się spodoba . Dziecko będzie wzrastać w przekonaniu , że wszystko mu się należy zawsze i wszędzie . Nie dziwi mnie fakt , że dziecko Pani siostry reaguje histerią na przejawy protestu ze strony rodzica . Przecież do tej pory jego zachcianki były ochoczo spełniane . Rodziców Zosi czeka długi , żmudny etap naprawczy .Nie można  niestety zastosować tu terapi szokowej , ponieważ dziecko jest za małe . Powoli należy dziecku tłumaczyć , trzeba uzbroić się w cierpliwość i odrzucić sentymenty . Dziecko musi wiedzieć , że na wszystko trzeba zasłużyć , zapracować . Proponuję zastosować metodę kar i nagród . Mówiąc o karach nie mam na myśli kar cielesnych , ale kary w rodzaju n.p ponieważ jesteś niegrzeczna nie pójdziesz do sklepu , na spacer , nie obejrzysz dzisiaj bajki i.t.p. Na początku spotkamy się z różnymi formami buntu i agresji ze strony dziecka , ale gdy okażemy zdecydowanie , upór i konsekwencję czas pokaże , że warto było .

Miriam46, wszystko pięknie, ale poratuj mnie i poradź, co zrobić, gdy dwulatka na moje:" jesteś niegrzeczna, nie słuchasz mamy, więc nie pójdziemy na spacer/ nie obejrzysz bajki/ nie zjesz ciastka" odpowiada: "Ziuzia nie cie iś paciel/ baji/ jeś ciacha"? Jestem bezradna, bo nie mam żadnej karty przetargowej:( Mała nadyma się, pokazuje charakterek, a we mnie się gotuje, bo wiem, że groźbami nic nie wskóram.

Przyznam, że nieraz zdarzyło mi się dać jej klapsa (sama jako dziecko obrywałam i nie sądzę, że to miało jakieś tragiczne skutki), ale efekt jest baardzo krótkotrwały i w dodatku okupiony morzem łez:(

Najgorsze są wyjścia z domu. Nie wiem dlaczego, ale w pewnym momencie przestało jej się podobać ubieranie! Nawet jako mały szkrab, chętnie się ubierała. Jestem z niej bardzo dumna, bo pomimo swoich dwóch latek, Zuzia potrafi się SAMA UBRAĆ! Łącznie z pieluchą, gdy jest potrzeba:) Wiem, że sprawia jej to ogromną frajdę i satysfakcję, dlatego bardzo ją chwalę, wołam hura, biegniemy do taty, żeby się pochwalić, czasem dzwonię przy niej do babci i opowiadam, jaką ma zdolną wnuczkę, ale mam wrażenie, że to nie procentuje. Za jakiś czas, gdy znowu ma się ubrać jest dramat, płacz, krzyk, "Ziuzia nie ce", albo "Nie ce sie mi". RATUNKU!
Tylko błagam, nie piszcie, że to taki wiek i że trzeba przeczekać! Bo ja czuję, że z dnia na dzień tracę fajny kontakt z moją małą córcią:-(
Pozdrawiam!

Drogie mamusie nieznośnych dzieciaczków , naprawdę serdecznie Wam współczuję , ale tak jak już kiedyś powiedziałam wychowanie to proces , który zaczyna się już od momentu przyjścia dziecka na świat . Oceniając poczynania Waszych pociech śmiem nieśmiało stwierdzić , że gdzieś popełniłyście błąd. Teraz musicie być konsekwentne , każde wasze działanie musi być przemyślane od początku do końca . Nie mówię , że trzeba tylko ciągle karcić , często wystarczy popuścić wodze fantazji i tak zainteresować dziecko , by odciągnąć je od uporu i buntu . Wystarczy trochę pomyśleć , przecież jesteście ze swoimi dziećmi na codzień . W swojej karierze zawodowej miałam do czynienia z różnymi dzieciakami i często brakowało metod podręcznikowych . I wtedy metodą prób i błędów znajdowałam sposób , by ujarzmić dziecko . Obserwacje , sytuacje, okoliczności i zachowania dziecka wystarczą , by podjąć odpowiednie działania . Spróbujcie . Napewno Wam się uda . Powoli , konkretnie i zdecydowanie .

Faktycznie ma Pani problem i niestety trzeba się uzbroić w cierpliwość , bo przed Panią  długa droga . Synek próbuje swoich sił , by wymusić prowadzenie . W przypadkach trudnych dzieci należy eksperymentować metody wychowawcze , aż do dostosowania tej właściwej . Jak widzę co nieco już Pani robiła  , niestety bez efektu . Ja proponuję spróbować w sytuacjach krytycznych odwracanie dziecka uwagi , zainteresowanie czymś nowym , zaciekawienie dziecka , n.p . kładzie się na chodniku , więc mówię ; patrz tam za drzewkiem zajączek obserwuje ciebie , chyba chce coś ci powiedzieć . W tym momencie dziecko się odwraca , a my mamy chwilę na wymyślenie czegoś nowego . Chodzi o t.z.w zbałamucenie sytuacji . Pomysłów jest mnóstwo , najważniejsze , by prowadzić terapię wyciszającą i powoli eliminować agresję . Proszę spróbować , myślę , że nie zabraknie
pani inwencji . Krzykiem i rękoczynami niczego dobrego się nie osiąga . Te wyczyny synka mogą też sugerować krzyk dziecka , że za mało zwraca się na niego uwagi albo mało czasu spędza z rodzicami . Trzeba z nim trochę popracować i zobaczyć , jakie będą efekty. A naprawdę warto zainwestować swój czas we własne dziecko . To przecież procentuje całe życie . Życzę powodzenia .

ja mam szczęście być mamą 8-mio miesięcznego chłopca i powiem wam że nie wiem jak będzie dalej ale na obecną chwilę to on dyktuje warunki i nie jestem wcale mamą niedoświadczoną bo mam już 16 letnią córkę(na nieszczęście właśnie teraz w okresie buntu) jak się obydwoje na mnie uwezmą to już koło południa potrafię mieć dość dnia.Mały właśnie odkrył że chodzenie spać zabiera mu zbyt dużo czasu na rozrabianie i za nic nie da się uśpić. Może być zmęczony,oczy mu się zamykają a on im bardziej mu się chce spać tym bardziej płacze żeby go nie kłaść.Nie mam już pomysłu co robić żeby ten koszmar minął.Do tego budzi mi się w nocy 2-3razy a wydaje mi się że w jego wieku to już powinien chyba spać całą noc(idzie spać o 21ej)

o niczym innym nie marzę tylko o tym żeby mój synek jakoś sam ładnie zasypiał ale zdaje sobie sprawę że to nie takie proste.Teraz testujemy zabawę przed snem bo wyciszanie nie działa.Po kąpieli kładziemy się do nas na łóżko,malutki u nas gania(na szczęście ma po czym bo mamy duże łóżko),później podaje mu kocyk więc on się kizia z tym kocykiem potem butla z mlekiem i malutki zasypia jedząc i tak mam już od 2 dni.