Związek bez ani jednej kłótni - Netkobiety.pl

Właśnie, czy ja wiem czy tłumimy?

Tłumienie byłoby, gdybyśmy trzymali w sobie wszystko. A my nic nie ukrywamy. Jak jesteśmy zmęczeni, to mówimy o tym. Jak mamy zły humor, to też widać to.
Bywa, że czasem jestem o coś zła (bo np. przez kolejne dni jestem odsuwana na drugi plan, a ja staram się wszystko tak ułożyć żeby mieć dla niego czas), ale nie jest tak, że obydwoje ścieramy się. Raczej jedno łagodzi złość drugiego (jeśli się pojawi).

Oczywiście, że dla chcącego nic trudnego, ale widać niektórym ciężko jest to zrozumieć

No i też chyba kwestia jakiegoś "nauczenia" się, że po co wyładowywać na sobie frustrację, która na pewno nie pomoże, a lepiej jest odczekać chwile, zejść sobie z oczu i dopiero na spokojnie jeszcze raz pogadać.

oczywiście że tak, po co dolewać oliwy do ognia i powiedzieć coś czego się nie myśli, pod wpływem chwili. Powiem Ci że ja czasem sama nie dowierzam że jesteśmy już tyle lat szczęśliwą parą. nie szukam sobie problemów ale czasem boję się ze to zbyt piękne żeby mogło być prawdziwe i że zostanie mi to zabrane, też tak masz? takie głupie myśli?

Vanessa tak jest to możliwe. Np mój partner ma straszny problem własnie z kluczami nigdy nie wie gdzie je położył. Na początku nie reagowałam potem zwróciłam uwagę ale to w kółko sie powtarza i powiedziałam żeby kładł w jedno miejsce bez zbędnego krzyku bo on ma tą swiadomość że ma z tym problem. z resztą nie wiem jak to się dzieje że my się nie kłóciłymi...

Bywało gorączkowe szukanie czegoś i zwykle to on mnie uspokajał i mówił: spokojnie, znajdzie się. I pokazywał gdzie co jest

Nicolle, on nie jest ideałem (ideały nie istnieją i są nudne ), ale ma kilka cech, które sprawiają, że jest zdecydowanie innym facetem niż reszta. Moja przyjaciółka mówi, że powinien organizować dla innych facetów kursy nauki przepraszania kobiet i przyznawania się do błędów

Czy to chwalenie się... raczej pokazywanie, że jest możliwe wspólne życie bez fochów i awantur

I zawsze gdy ktoś mi mówi, że u niego również nie ma wiele kłótni to przyjemnie mi się robi i to pocieszające, że nie jesteśmy jedyni (bo jednak częściej słyszę, że jesteśmy nienormalni ;/)

Nie przesadzajmy, że każdemu tak na wstępie mówię.

Po tym jak kilka razy widziałam dziwny wzrok znajomych gdy skomentowałam, że u nas nie ma kłótni, tak właśnie przemilczam tą informację.

Każda para wypracowuje swój własny sposób rozwiązywania konfliktów. I każda para inaczej się dociera - nie ma też reguły na to, po jakich zdarzeniach i po ilu miesiącach/latach związek wchodzi na ten "docierający etap".
Możliwości są dwie. Może być tak, że Wy potrzebujecie jeszcze czasu/wspólnego zamieszkania (o ile nie mieszkacie razem), by w Waszych relacjach zagościła złość i pojawiły się kłótnie. Są, choć niewiele osób bierze to pod uwagę tzw. "dobre kłótnie". Takie, które oczyszczają i uczą komunikacji, porozumienia, wypracowanej zgodności. I warto, żebyście byli świadomi, że kłótni nie trzeba unikać za wszelką cenę.
Natomiast być może rzeczywiście wypracowaliście - na Wasze szczęście bezboleśnie - nieagresywny sposób komunikacji w problemach. Nie widzę w tym wtedy nic niedojrzałego, wręcz przeciwnie, jestem zdania, że jeśli umiemy zapanować nad emocjami i ochłonąć, nim zmieciemy wszystko i wszystkich z powierzchni ziemi to tylko nam to wyjdzie na dobre. Jeżeli więc Wasz brak kłótni oznacza odpowiedzialną i pełną troski postawę wobec konfliktu, a nie ukrywanie prawdziwych emocji i tłumienie ich w sobie z obawy przed niezgodnością w danym temacie, jeżeli oboje czujecie się dobrze i Wasz związek się rozwija - jestem na TAK. Jednak jeśli nie możecie na te wszystkie pytania odpowiedzieć twierdząco, zastanowiłabym się, z czym tą kłótnię utożsamiacie i jak byście się czuli, gdyby do niej mimo wszystko doszło? Czy umielibyście wtedy się dogadać? Czy potrafilibyście pogodzić? Przeprosić? Usłyszeć o to jedno słowo za dużo?

Ktoś kiedyś powiedział : " MIŁOŚĆ BEZ KŁÓTNI JEST JAK RÓŻA BEZ KOLCÓW".

Też jesteśmy tego zdania czasem trzeba się pokłócić aby było lepiej. Znam takich których najlepszy sex jest po kłótni.

My kładziemy się spać ok. 22 - 23 a zasypiamy o 1- 2 w nocy. Rozmawiamy wtedy o wszystkim co nas nurtuje i co nas boli. Staramy się wyciągnąć jakieś wnioski i szukamy właściwego rozwiązania.

Właśnie - kłótnie i przezwiska nic nie dadzą tylko dodatkowo wzmocnią napięcie. Z natury jesteśmy spokojni i wogóle nie przeklinamy - chyba , że żona jest bardzo mocno zdenerwowana.

Jesteśmy zapracowani i często bywa tak że widzimy się tylko wieczorem jak kładziemy się spać- może to też jest powód, że te chwile zamiast na kłótni wolimy spędzić w miłej atmosferze.

Znam małżeństwo które jak się pokłóci nie śpi z sobą u nas jest odwrotnie - wolimy spać razem a może ktoś w nocy w pozycji "na spiocha" nas zaatakuje he he.

Oczywiście, ze perspektywy osób, które dziesiąt lat żyją ze sobą, te dwa lata to malutko. Ale z perspektywy osób, które nie potrafią wytrzymać miesiąca bez wyrzucania sobie czegoś, to jednak jest to sporo

Bez obrazy ale mając 22 lata trudno trafić na kogoś właściwego. My mając ok. 30 lat zastanawiamy się czy między nami będzie dobrze i czy nic się jeszcze nie popsuje

a_normalna jesteście świetni:) Racja, nie ma róży bez kolców, nie ma związków idealnych, ale kto powiedział, że regułą są kłótnie między partnerami. Przyjęliście inny sposób rozwiązywania konfliktów i bardzo fajne jest to, że nie wyrzucacie sobie wszystkiego w emocjach, kiedy słowa mogą skrzywdzić tą drugą osobę. Super, że nie unosicie się dumą  i potraficie przyznać się do błędów, uwierz - niewiele jest takich osób. Twój post poprawił mi humor, dobrze że są tacy dojrzali ludzie w naszym wieku:)

Najważniejsze aby osobom w związku było najlepiej - inni niech patrzą na siebie i na to co robią. Trzeba cieszyć się z życia takim jest i myśleć że zawsze mogłoby być gorzej a wtedy będzie o niebo lepiej.

Cieszmy się z tego co mamy - należy też pamiętać aby nie popaść w zbyt wielki samozachwyt ale nadal ciężko pracować aby nie było gorzej

Jak zauważyłaś , napisałam w swoim poście , że jestem mężatką od 18 lat , więc ja nie zaliczam się do rozmowy za kilka lat , ale napiszę , że byc może masz rację , nie mozna mowić hop dopuki się nie przeskoczy parunastu lat pozycia małżeńskiego .

Moja znajoma jak pokłóci sie z mężem , nie rozmawia z nim nawet 3 miesiące , później jest wielkie godzenie itp. Ale to co zgubili po drodze nikt im juz nie wróci , a dzieci oglądając ich fochy i bluźnierstwa  tracą na psychice i są zamknięte w sobie.

Też czasami zdaję sobie sprawę z tego, że otoczenie jest zdziwione naszą wzajemną dbałością o siebie itp itd ..
Mam też często wrażenie - że niektóre z kobiet mają mi to za złe i źle to na nie wpływa.

A jeśli chodzi o kłótnie - myślę, że to nic złego. Ja jestem ekstrawertyczna i nie ma mowy - bym nie powiedziała (lub wykrzyczała) jeśli coś  mnie poirytuje. Ważne - by nie nosić w sobie urazy i nie pielęgnować złego nastroju.

Kłótnia może oczyszczać, a przemilczanie powoduje narastanie nieporozumień i braku akceptacji. Gdy temperamenty nie pozwalają na spokojną rozmowę lepsza kłótnia, od pełnych żalu cichych dni, które tak często wchodzą w życie par.

Wydaje mi się, że nie ma związku bez kłótni. A swoją drogą godzenie się jest mega przyjemne.