strata dziecka - Netkobiety.pl

Droga autorko nie wiem co czujesz, bo nigdy tego nie przeżyłam. Ale napiszę coś, co może chociaż odrobine podniesie Cię na duchu. Mam koleżankę, poroniła dwukrotnie. Przy trzeciej ciąży strasznie się bała, urodziła bliźniaki, co dziwne, o terminie. Teraz znów jest w ciąży i wszystko jest dobrze. Dodam, że nie leczyła się, te bliźniaki to tzw wpadka:)Pozdrawiam

Wredotka1 tak maz mnie wspiera był okres ze wpgule nie miałam jego wsparcia gdy nie udawało się za.jsczaczol pić chciałam się rozwieść a tu nagle sieokazalo ze jestem w ciąży byliśmy tacy szczęśliwi jak poronilam się zmienił o 360 wspierał mnie jak nigdy i dalej stara się żebym nie myślał nie załamała się udaje ze jestem silna a prawd jest taka ze się rozsypuje....boli to strasznie.?

Wiesz, takie wczesne ciąże czasem kończą się poronieniem. To nie jest niczyja wina, po prostu tak działa natura. Czwarty tydzień ciąży, to za wcześnie, by zarodek nazywać dzieckiem. Jak będziesz sobie wkręcać, że to było dziecko, to będziesz czuła tylko większy ból. Ja też się staram o ciążę i już dwa razy miałam taką sytuację, że spóźniał się okres, zrobiłam test, wyszedł pozytywny, a jeszcze tego samego dnia albo dzień po przyszła @. Jestem pewna, że to była ciąża, bo ból podczas miesiączki był straszny, do tego bardzo mocno krwawiłam. Moja lekarka mówi, że jak zacznę sobie wmawiać, że straciłam dziecko, to stres spowoduje, że będę miała problemy z cyklem. Grunt to podejść rozsądnie, powtarzać sobie, że nic się nie stało, że to się często zdarza w tak wczesnym okresie, że następną ciążę utrzymam. I się nie stresować i nie obwiniać, bo to nie nasza wina, tak się czasem dzieje, nie wiadomo z jakiego powodu.

Na pewno dbałaś o siebie odpowiednio. Był słabiutki - czyli po prostu miał jakieś uszkodzenia, które sprawiły, że nie mógł się rozwijać, nie rósł tak szybko jak powinien. To się zdarza niezależnie od tego, czy dbamy o siebie czy nie. Daj sobie trochę czasu a potem znów zacznijcie starania. Głowa do góry, będzie dobrze, na pewno niedługo zajdziesz w ciążę i urodzisz zdrowego synka . Albo córcię .

agusia, 4 tydzień to jeszcze nie poronienie; to tzw ciąża biochemiczna. Zapłodnione jajeczko prawdopodobnie się nie zagnieździło. To się zdarza bardzo często (czytałam gdzieś, że w 30 do 50% ciąż) i przeważnie oznacza, że dziecko- gdyby ciąża się utrzymała -  byłoby bardzo poważnie chore.

Jest ciężko, bo długo się staraliście i pewnie bardzo się nakręciłaś... Niestety w dobie domowych testów ciążowych wiele kobiet przeżywa takie rozczarowanie jak TY Jeszcze 50 lat temu po prostu dostałabyś spóźniony okres i nie miała pojęcia, że doszło do zapłodnienia....

Przykro mi bardzo,że spotkało cię takie nieszczęście, ale to wcale nie oznacza, że kolejna ciąża zakończy się źle. Ja urodziłam dwoje zdrowych dzieci, a moja trzecia ciąża zakończyła się śmiercią synka w 28 tygodniu... Nie dlatego, że o siebie nie dbałam; dlatego, że mieliśmy strasznego pecha i nasz synek był poważnie chory. Teraz jestem w czwartej ciąży i znów wszystko jest ok. Nieszczęścia, tak jak wypadki, zdarzają się wszystkim. I jakkolwiek trudne to nie jest, trzeba się z tym pogodzić....

Jeśli już teraz nie radzisz sobie z emocjami, to spróbuj psychologa. Starania o dziecko i ciąża to czas, w którym stres, rozpacz i inne tego typu emocje bardzo skutecznie utrudniają najpierw poczęcie, a potem zdrowe donoszenie ciąży. W tym czasie będziesz potrzebować przede wszystkim spokoju...

Pozdrawiam i trzymam kciuki, żeby wszystko się dobrze ułożyło

Każdą rozpacz można zrozumieć ale już beszczelności raczej nie, na Twoim miejscu przeprosiłabym koleżankę bo chyba sama nie wiesz co piszesz. Zajrzyj w Jej historię postów.

Mam nadzieję że ktoś Ci ostro pojedzie w tym temacie. Sama bym to zrobiła ale jestem przed samym porodem i nerwy staram się trzymać na wodzy.

No tak wszystkie w ciąży....przepraszam jeśli powiedzialam cos cokogos urazilo

No tak wszystkie w ciąży....przepraszam jeśli powiedzialam cos cokogos urazilo

Wiem przepraszam za to co napisalam nie powinnam...jestem tu nowa a wy tu juz każda każda zna i broni a ja tu jakąś nowa się pojawia i się wymadrzam przepraszam was...każdy cierpi na swój własny sposób...25mam lat i za mną walka i muszę walczyć dalej....ja po prostu chciałam z kimś o tym porozmawiać....

Agusia, to nie chodzi o to, że my siebie nawzajem bronimy, a na nową skaczemy, bo przezywa inaczej niż my. Tak jak ci napisałam, to jest zrozumiałe, że cierpisz, bo straciłaś coś najważniejszego na świecie. I możesz mi wierzyć, znajdziesz tu wsparcie od bardzo wielu kobiet, które przeżyły stratę. Warunek jest jeden: chcesz, żeby ktoś rozumiał ciebie, staraj się zrozumieć tego kogoś Empatia działa tylko wtedy kiedy jest obustronna

Edit: PS, ja jestem z okolicy Katowic

OOo to niedaleko mnie ja jestem z Brennej:)

Ok dziękuje ty to pewnie ciętą na mnie jesteś od początku

Agusia no bez przesady, po prostu jestem zwolennikiem szybkich akcji - coś mi się nie podoba, uważam za niesprawiedliwe to reaguję ale szybko mi przechodzi i mało potem pamiętam. Zresztą wykazałaś się rozsądkiem i poprawiłaś podejście więc nie widzę powodu dla którego za chwilę nie mogłybyśmy normalnie pogadać i poplotkować

Spokojnie, zapraszamy wszystkie bez wyjątku

Jej, nawet sobie nie wyobrażam co to stracić dziecko bardzo ci współczuję naprawdę to musi być ogromny ból dla kobiety... Choć jeśli wciąż o tym marzysz, to może nie warto się poddawać? Zdarzyło się nieszczęście i to wielkie ale przecież nie zawsze tak musi być... mam nadzieję, że znajdziesz w sobie dużo siły.

Jesteś bez serca. Może po tobie by to spłynęło, może dla ciebie to płód ale dla osoby, która na to dziecko czeka, to jest UTRATA DZIECKA

Oczywiscie ze przybija. Nasze plany i marzenia legna w gruzach. Kobiety natomiast powinny podchodzic do pierwszych tygodni ciąży z wiekszym dystansem. Najlepiej nie nastawiac sie na nic tylko spokojnie i trzezwo do tego podejsc. Im wieksza euforia tym wieksza rozpacz jak cos pojdzie nie tak.
Natury nie przeskoczymy, wyeliminuje komorki które nieprawidłowo sie rozwijaja.
Fakt, zal, smutek i uczucie niesprawiedliwości jest ogromne aczkolwiek nieporównywalne do utraty dziecka które sie urodzilo.
Cass, po przeczytaniu twojej historii z Marcinkiem dziękowalam Bogu ze oszczedzil mi takiego obrotu sprawy. Relatywizm pomaga, nie umniejszam niczyjej rozpaczy ale polecam go jako sposob na poradzenie sobie z bolem.

Excop, współczuję... strata dziecka to najgorsza rzecz jaka może człowieka spotkac... mój syn żył 16 godzin... nawet nie próbuję sobie wyobrazic rozpaczy po śmierci dziecka które zdążyło stać się częścią waszej codzienności....

Agusiu, mam nadzieję, że dajesz radę..

Edit: Sienna, relatywizm to bardzo dobra rzecz szkoda, że czasem hormony i emocje są zbyt silne...  ja myślę że dużo zależy też od osobowości osoby którą dotyka strata.

kochamy Nasze skarby już po wejściu w ciążę los płata figle ale ja mam doświadczenie i proszę walczcie z losem jak np. Pani Ewa Błaszczyk -a ko go wszystkich nas dotykają bolesne straty kogo to nie obchodzi -facetów ale możemy się bronić bo uwierzcie mi mamy najbardziej kochają dzieci i nie do opisania ludzkimi słowami jest strata dziecka to nie chłop sąsiad przyjaciółka trzeba wytoczyć wojnę bogu i ludziom o utartych schematach propozycja dla matek po traumie spłodzić następne dziecko i nadać imię straconego skarbu wszystko by wspierać ŻYCIE NASZE I NASZYCH POCIECH.