Nie kocham męża - Netkobiety.pl

z jednej strony kumo ma rację, ale z drugiej mówi się, że miłość przychodzi z czasem. Zadaj sobie pytanie co dokładnie zmieniło Twoje uczucia do niego, może coś zrobił co Ciebie zabolało? Może wizyta u terapeuty by pomogła?

Małżeństwo opiera się na przyjaźni...dla mnie to najważniejsze w związku. Powinnaś poczekać...może masz jakąś depresję poporodową...czasami takie myśli nas nachodzą...Spróbuj znaleźć rozwiązanie inne niż rozstanie...nie sądzisz że to lepszy pomysł?

Jeśli masz tak dobre kontakty z mężem a nie czujesz ze go kochasz to znak że po prostu jesteście do sibie przyzwyczajeni, i w sumie dobrze, walcz o to byście mogli się sobą cieszyć, nie domagaj się na siłę swoich uczuć... daj sobie czas i czer z życia co najlepsze... bo czasem prawdziwą miłość poznaje sie dopiero gdy się ją utraci... dlatego nie warto nic zmieniać na siłę zwłaszcza że jeste dziecko jest ktoś kto je kocha i Ciebie a to takie piękne
PS jeśli wszytko zmieniło się po porodzie to po prostu potrzebny jest czas, momenty w których oboje się odprężycie, ale na to trzeba poczekać, a jeśli uznasz ze jeszcze nie to, to udaj sie lub udajcie się do terapeuty

bedzie dobrze...zobaczysz pozbierasz sie po porodzie...to jest trudny okres...duzo rozmawiajcie ze sobą...moze to was zbliży i nie bój sie mówic o swoich problemach, odczuciach...zycze Wam szczescia i duzo ciepła...badz dla Niego przyjaciółka...wierze ze miłośc nie zgasła w Tobie a raczej narodzi sie ponownie i to silniejsza:)

To prawda Roxano z tymi toksycznymi związkami.Sama byłam w takim przed laty-który mnie zniszczył całkowicie-kochałam do szaleństwa-a on oszukiwał mnie i zdradzał miesiącami.Do tej pory zdarza mi się o tym myśleć.A co do alkoholików-to też wiem co nie co o tym.Mój ojciec pił i miałam przez to bardzo trudne dzieciństwo,więc ten bagaż różnych doświadczeń też mnie blokuję,tak myślę.A gdy w końcu ktoś wspaniały mnie pokochał-nie mogę tego docenić.Pragnę go kochać i mam nadzieję że kiedyś to nastąpi

Dodałaś mi siły Roxano! Dziękuję.

HEja;0, u kazdego czasem uczucie zannika wtedy naprawde trzeba się mocno starac , moze powinniscie więcej sponntanicznych rzeczy robić razem coś co odbuduje waszą namiętność zawsze trzeba chociaż próbować polepszyc. Moze przerosła Cie mysl maciezynstwa i coś Cię pogrążyło? Róbcie wszystko razem a uczucie moze bardzo szybko powrócic.

Myślę gracja że masz dużo racji.Jestem osobą która (niestety) lubi niepewność i faktem jest że gdy tylko byłam pewna że "już wszystko w naszym związku zaklepane"to mój mąż przestał już dla mnie być tak atrakcyjny-tkz."pewność" to zabiła.Tym bardziej że jest to typ spokojnego domatora więc trudno tu o emocję,szczyptę niepewności. . .

AGATKO jestes szczesciarą ze jestescie z męzem w przyjaźni.To tak wiele i tak niewiele bys powiedziala,ale przeciez sie kochaliscie...Czy tak nagle po slubie ono zniklo...nie wierze.Zmienily sie troche wasze priorytety,jest przeciez dziecko,ale mysle że wszystko się ułoży między Wami.Może spedzajcie ze soba więcej czasu,może wspólny wyjazd,jest wtedy okazja żeby co w sobie zmienic,bo na co dzien wiadomo nie jest na galowo.Ty siedzisz w domciu,wychowujesz dzidziusia,tatuś wraca zmęczony z pracy...proza życia a to zabija...Sprobuj wprowadzic jakies male zmiany w waszym związku...

agatko jestes przemeczoną normalną żoną majaca gorsze i lepsze dni, nie umiesz popatrzec na niego kiedy np zajmuje się dzieckiem i pomyslec ze jest cudowny? nic wtedy nie czujesz? przyplywu ciepla?  przytul się pocałuj go wtedy .. kurcze piszesz ze ja go zobaczylas to...    to za szybko zeby się wypalilo! mysle ze jestes zmeczona, niestety bycie mama meczy i kazdy dzien taki sam, moze byc piekny kazdy dzien jesli ma sie dobrego czlowieka u boku a widocznie takiego masz, docen to! walcz a nie ogladaj romantycznych filmow gdzie iskrzy, wszedzie na poczatku iskrzy..  popros mame czy kogos by na jeden wieczor zabrala dziecko wyjdzcie gdzies razem.. walcz bo jestescie tak krotko ze soba!!!!!

poczytaj posty kobiet, ktore sa wyzywane ponizane, zostawione z dzieckiem i spojrz na swojego mezczyzne innym okiem..

Witam! wszystkich,którzy mają podobny problem lub po prostu chcą na pisać co sądzą na ten temat.
Bardzo dawno nie pisałam jak to wszystko układa się teraz z nami ,z moim małżeństwem.Równo dziś mija 4 lata od naszego pierwszego spotkania.Nasza córcia niedługo skończy 3 latka,ja dalej nie pracuję chodź już rozglądam się za pracą i zapisałam córcię do przedszkola.Od ostatniego wpisu wiele się nie zmieniło między nami dalej jest tak jak było:stabilnie,bezpiecznie jednak bez iskry,pasji do mojego męża.Dalej niesamowicie za tym tęsknie i miewam myśli o rozstaniu jednak bilans wychodzi nie po mojej stronie (mojej wolności) a po stronie mojego związku.Bo będąc brutalnie racjonalną to moja córcia bardzo jest związana z tatą,mam jej to odebrać?.On mnie kocha,mam go tak bardzo skrzywdzić,?On kocha dziecko,mam (w pewnym sensie mu je odebrać)?Wiem,że on nie wyobraża sobie życia bez nas.Więc kalkulacja jest prosta szczęście dwóch osób a jednej.Co do naszej przyjaźni to jest dalej i wiem że zawsze mogę na niego liczyć.Jednak w duchu modlę się z całych sił i mam nadzieję że poczuję w końcu coś więcej i że nigdy nie będę musiała rozbijać tej rodziny.

Nie masz praktycznie wyjscia - nie wierze w to ze milosc przychodzi potem, po jakims czasie. Przed Toba jeszcze wiele zycia, wiec albo zaakceptujesz tak jak jest, bez uczucia, ale z przyjaznia. dreczyc bedziesz sie jednak juz zawsze.....Dlatego uwazam ze na poczatku musi byc Milosc i fascynacja, by zwiazek przetrwal (zycie jest dlugie i ciezkie)...

ja tego nie rozumiem - jak sie nie kocha ani troche to wogole jak mozna zyc z taka osoba, wypelniac obowiazki? w takim razie co czujesz do niego - obojetnosc?

Agatka mnie w sumie nie pytaj, nie wiem jak to jest z miloscia. Moze sie po prostu z czasem troche wypala Ale jak on jest Twoim przyjacielem i troszczycie sie o siebie to tak powinno być :-)

Ciesz się tym jak jest, może nie ma tej namiętności, ale jest wszystko inne tak jak pisałaś, przyjaźń, szacunek, bezpieczeństwo. Czasem chcąc zrobić jeszcze lepiej może wyjść dużo gorzej. Zastanów się czy byłabyś szczęśliwa w związku, w którym jest namiętne uczucie, a mężczyzna Cię nie szanuje, nie możesz z nim porozmawiać. Nie można mieć wszystkiego. Ja chciałam lepiej i niestety wyszło gorzej, wiec pisze na swoim przykładzie. Ale doświadczenia uczą...

Daj sobie trochę czasu, nigdy nie wiesz co może się wydarzyć. Być może Marek to Twoja prawdziwa miłość, a może wydaje Ci się, że go nie kochasz to tylko tak na chwilę. Uważaj na swoje uczucia, prawdziwe uczucie nigdy nie zanika. To dziwne.

Agatka1202.Moim zdaniem wasze małżeństwo musi sie jeszcze dotrzeć,jak to się mówi.Namietnośc przyjdzie z czasem jak zadbasz o to.Piszesz,że masz dobrego męża.Wiec nie przekreślaj go.Tylko dbaj o rodzinę i dom,bo to najważniejsze.I n ie szukaj dziury w calym.JEST PRZYSLOWIE.Po lepszym panie,jeszcze lepsze nastanie.W negatywnym znaczeniu.Takie jest moje zdanie.

Wiesz marena7 pięknie napisałaś.Dziękuję Ci za te słowa.

Roxana dobrze mowi,posluchaj jej,wszystko sie wypala z czasem,szczegolnie milosc ale to co najwaznielsze zostaje tzn cala dobra strona zwiazku,trzymam za ciebie kciuki

Kochane panie trudno mi odpowiedzieć na niektóre pytania, np. te czy oby na pewno go kochałam na początku?.Wiem że czułam się zakochana i miałam motylki w brzuchu (może to było zauroczenie) a później tak jakby coś we mnie pękło,jakby strach wspólnego całego życia ,obowiązków mnie poraził i zamroził moje uczucia.Ale to wszystko jest dla mnie dość skomplikowane.Na pewno nie czuję się zakochana ale wiem ,że mam wsparcie ,bezpieczeństwo,przyjaźń a jak już to pisałam nie raz to bardzo tęsknie za pożądaniem,motylkami.Ale ja nie wiem może to normalne w dłuższym ,stabilnym związku? dla tego poruszyłam ten wątek,bo ja naprawdę nie wiem jak to powinno być???

A może psycholog lub seksuolog by Ci pomógł? Coś w tym jest, że po ciąży stałaś się jakby oziębła? Czy dobrze zrozumiałam? To może być poważniejszy problem niż na pierwszy rzut oka wygląda

Ta terapia z której korzystasz to terapia indywidualna czy grupowa? Bo mam wrażenie, że jest nakierowana na inne problemy niż te o których mówimy w tym wątku.

I pracujecie nad tym, że uważasz iż męża NIE kochasz?
Czy raczej tylko odnośnie DDA? Bo może trzeba rozszerzyć zakres?
Tak z innej beczki - ja bym zrobiła eksperyment z zastosowaniem empatii. Mianowicie, weszłabym na wątki dotyczące śmierci męża i po tej lekturze pomyślałabym CO ja bym czuła będąc na miejscu tych pań. Jeśli ULGĘ to wszystko jasne.
Jeśli uznałabym, że moje życie straciłoby wszelki sens - to miłość we mnie jest, aczkolwiek w postaci nie satysfakcjonującej mnie. I wtedy chyba bym się zwróciła jednak do seksuologa - jeżeli to jedyny obszar, do którego mam zastrzeżenia
Powodzenia

W większości przypadków DDA wybierają sobie partnerów z którymi będą mogli przeżywać to co jest im znane z dzieciństwa.Nie robią tego świadomie - takiego wyboru dokonuje ich podświadomość.Więc jeśli któreś z rodziców było niedostępne emocjonalnie taka kobieta wybierze sobie takiego samego partnera - i jazda rozpoczyna się od początku .Tak została zaprogramowana - o miłość należy się starać,zabiegać ...

Masz szczęście że nie musisz się starać - jesteś kochana .Nie musisz nic robić wystarczy że jesteś .A teraz pytanie - dlaczego więc się nudzisz,snujesz marzenia o jakieś magii?
Czy będąc dziewczynką,nastolatką byłaś kochana przez swoich rodziców czy może byłaś osamotniona i uciekałaś w świat fantazji i marzeń o Rycerzu  na biały koniu.Marzyłaś o takiej filmowej miłości gdzie mogłabyś mdleć z rozkoszy w ramionach męża a na dodatek jeszcze ten mężcyzna jest jak taki rycerz przy którym czujesz się bezpiecznie.Mężczyzna marzenie

Ten wątek ma już 2 lata. Jak wygląda dzisiaj sytuacja?
Kiedyś słyszałam wypowiedź pewnej mężatki, że każda mężatka powinna mieć kochanka, że to dobrze robi na małżeństwo. Powiedziała to przy swoim mężu, któremu łzy leciały. Nie raz byłam zakochana i nigdy w życiu nie wzięłabym ślubu po roku (wiem, że są szczęśliwe małżeństwa, ale znaczy to, że miały farta). Ja już bym była po 3 rozwodach . Rok temu poznałam nowego mężczyznę i o tym zaczynam myśleć poważniej, bo on naprawdę do mnie pasuje, ale czy miłość przetrwa dłużej niż 4 lata? Ostatnio przeczytałam, że "miłość to najkrócej trwająca z wiecznych rzeczy". Nie wiem jak ty reagujesz, ale ja mam tak, że jak przestałam kochać to nie pokocham już tej samej osoby i szukam dalej. Będąc w twojej sytuacji, niestety, ale szczerze dla męża, poszukałabym nowego partnera, bez względu czy dziecko jest czy nie ma, bo dziecko urośnie i odejdzie a potrzeba bycia szczęśliwą pozostanie. Jest wielu mężczyzn, którzy nie boją się obcych dzieci. Znam wiele kobiet, które mając już dzieci ułożyło sobie bardzo dobrze życie z nowymi partnerami i mężami. Kiedyś byłam z facetem, który mnie absolutnie kochał i nawet się z nim zaręczyłam. Wiedziałam, że to nie to. Byłam zakochana, ale zostawiłam go po 3 latach a on przyjeżdżał do mnie i tak chciał ze mną być. Walczył bardzo. Jednak bycie z nim by mnie męczyło i byłoby oszustwem. Tak pomyślałam teraz o moim aktualnym partnerze i jakbym z tamtym została to nigdy bym tego nie poznała. A różnica w moich uczuciach i postrzeganiu partnera jest wielka.

Droga mareno7 Twoje słowa są strzałem w dziesiątkę.Właśnie nad tym pracuję juz kilka lat.Pomimo tego ,że mam super męża,cały czas podświadomie i świadomie mam pragnienia silnych emocji a stabilność i tkz.codzienna rutyna nie potrafi dać mi poczucia szczęścia satysfakcji.mam ogromną chęć ucieczki w "stare śmiecie"emocji i zamieszania