Faceci czują inaczej... - Netkobiety.pl

Cześć wszystkim Jestem tu nowa. Mam 21 lat, opisze wam swoją historię niespełnionej miłości. Otóz Marcina znam juz od 6 lat, zakochana jestem w nim na zaboj. Ale wiem o tym, że razem nigdy nie bedziemy. Wiem jakie on ma oczekiwania wzgledem kobiet... Na początku spotykalismy się jak kolega z koleżanką, piwo, mecz, jakies grille. Potem doszło miedzy nami do licznych zbliżen. Tak to trwalo jakies 4 lata... Zero rozmów o miłości, związkach. Owszem, pojawialy sie jakies kłótnie, ciche dni. Zwykle po czasie sie godzilismy i znowu spotykalismy sie na piwo, ogladalismy filmy... Ale widzialam, ze do niczego szczegolnego to nasze spotykanie sie nie prowadzi, wiec zaczelam szukac milosci... Poznałam Piotra. Bylismy razem okolo roku, po czym rozstalismy sie. Nie dogadywalismy sie i związek się rozpadł. Jakis czas po rozstaniu z Piotrem odezwal sie Marcin, stwierdzil, że stesknil sie za mną i zaproponowal spotkanie na piwo. Więc zgodzilam sie, stwierdzilam, ze czemu mam siedziec w domu, skoro mogę się troszkę rozerwać. Od tego sie zaczęło... Dobrze czulismy sie w swoim towarzystwie, rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, ,zartowaliśmy, kłocilismy się, żeby za chwile sie pogodzić.  Podobało mi się takie spotykanie sie bez zobowiązan. Po rozstaniu z Piotrem stwierdziłam, ze nie bede się angażować. Tylko spontaniczne znajomości. Oczywiscie oszukiwalam samą siebie . Bylo dobrze dopoki nie zaczeliśmy z Marcinem się kłócić. Po kazdej kłotni pojawiala się tęsknota, docieralo do mnie ze chyba na prawde go kocham. I Tu mamy do czynienia z druga stroną medalu. Wczesniej opisalam tę lepszą, czas teraz na gorszą. Odkąd pamiętam Marcin byl chamski w stosunku do mnie. Nie okazywał mi szacunku. Nasze relacje byly przeplatane, raz lepsze raz gorsze. Nigdy nie przepraszał, kiedy sprawil mi przykrosc. A  ja zawsze mu wybaczalam każdą złość. Potrafil mi dzien przed weselem, na ktore go zaprosilam, napisac smsa, ze nie chce mu sie isc. Koniec konców, na wesele poszlam z innym przyjacielem, a z Marcinem się poklócilam.Teraz nie mam z nim kontaktu. To nawet lepiej, lepiej dla mnie. Kocham go mocno mimo tylu przykrosci, ktore mi sprawil. Wspominam tylko te fajne, mile spędzone chwile. Nie możemy byc razem poniewaz on jest typem faceta, ktoremu podoba się zycie bez zobowiązan. W związku byśmy się pozabijali... Po za tym co jest najważniejsze, on mnie nawet nie kochał. Przychodzą czasem takie dni, kiedy nienawidzę go za to, ze darzę go tak silnym uczuciem... Jeszcze żaden facet mnie tak w sobie nie rozkochal mimo, trafialy się od czasu do czasu jakies przelotne znajomości.. Ciągle mam nadzieję, ze jeszcze wszystko przede mną. Może jeszcze kiedys poznam kogoś, kto jest mi pisany Boje się tylko, ze za jakis czas na mojej drodze znowu stanie Marcin, on wraca do mnie jak bumerang zabawne, ale prawdziwe. Martwi mnie, ze znowu zawroci mi w głowie, wtedy kiedy sobie w miarę to życie poukladam... A spotkania z nim są nieuniknione. Mieszkamy nie daleko siebie. Ale to chyba już zostawie dla sily wyższej. Zobaczymy co przyniesie los...
         Pozdrawiam ciepło !