Życiowy dylemat - Netkobiety.pl

Jeżeli wina, tej sytuacji jest głowinie po Twojej stronie (nie cała ale w większości - tak wywnioskowałam ) to moim zdaniem powinieneś jednak jakoś dziewczynie pokazywać że Ci zależy. Taka neutralność może spowodować że dziewczyna zacznie myśleć że nic już dla Ciebie nie znaczy, i jeszcze bardziej wgłębi się w 'narastające uczucie do byłego' a wtedy raczej już nic z tego nie będzie.
Oczywiście nie mówię tu o 'nachalności' .. Rób tak jak robisz, bądź dobry, bądź sobą, pokazuj że chcesz by było tak jak kiedyś..
Chodź dziewczyna też mimo wszystko powinna trochę 'dać od siebie' a nie tylko patrzeć, pachnieć i wymagać.. (ale tak bywa).
Dawaj jej swoje wewnętrzne ciepło takie jak dawałeś jej na początku a może jej uczucie, poczucie bliskości, bezpieczeństwa przy Tobie wróci..
Jeśli jednak nie (a tak też się niestety zdarza) to mówi się trudno i musisz się z tym kolego pogodzić..
A przy następnym związku nie popełniać tych samych błędów.... Mimo wszystko bądź pozytywnej myśli, być może wszystko się ułoży

To wszystko jest wyłącznie moją opinią .

Pozdrawiam

Bardzo dziękuję za rady. Być może i jest tak jak napisał kolega wyżej, jednak problem jest tego typu, że do lipca przyszłego roku mieszkamy ze sobą w jednym pokoju. Mamy kontakt non stop dlatego szukam drogi na odbudowanie tego. Wczoraj byliśmy na imprezie, popilismy trochę, było miło,  posmialismy się,  podokuczalismy sobie przed spaniem,  zażynalo mnie w środku żeby się do niej zbliżyć ale jakoś wytrzymałem. Mój przyjaciel wczoraj po bardzo długiej rozmowie polecił mi oschłość, co argumentował tym,że stworzyłem jej tutaj idealne warunki. Ma mnie pod ręką i może robić co chce. Wiec może niech zobaczy jak to jest,  gdy nie ma mnie w pobliżu. Oczywiście pozostając miłym. Nie zaczynać nigdy pierwszym rozmowy, nie gotować,  nie komplementowac itp. Przecież gorzej być w tej sytuacji nie może. A potem spróbować dnia na przełamanie, z nienacka zaproponować wspólne wyjście. Co o tym sądzicie? Serdecznie pozdrawiam

Być może i się tli. Ale mnie jest cholernie ciężko gdy już praktycznie śpimy a ona sprawdza telefon. Po prostu mnie to rozrywa. Co do moich propozycji na spędzanie wieczorów to na przykład nie przystała na delikatny masaż,  który w sumie był głupia propozycja, kierowałem się bardziej zrelaksowaniem jej po ciężkim dniu. Natomiast zgodziła się na karty w łóżku przy piwku,  jedzeniu i naszej ulubionej muzyce. Było naprawdę miło i sądzę,  że ta droga ma sens. Osobiście jednak uważam,że poczucie posiadania alternatywy,  tylko i wyłącznie w sferze mentalnej daje jej psychologiczna przewagę nade mną. Ja aktualnie, nie mam absolutnie ochoty na flirty,  jedyne nad czym się głowie to jak wyeliminować ten problem. Myślałem o jakiejś niespodziance na niedziele. Sądzicie,  że mogłoby to pomoc czy raczej zaszkodzić?

Spróbuję. Będę tu w miarę upływu czasu, pisał jak rozwija się sytuacja. Aktualnie idę robić obiad bardzo dziękuję za wszystkie rady. Serdecznie pozdrawiam i do usłyszenia!

Jest przełom. Zdecydowałem się wrócić do kraju na 8 dni żeby odbudować się psychicznie. Wzięła mnie na rozmowę, powiedziała,że naprawdę chciała żeby Nam się ułożyło, ale nie może się przełamać, nie może mi wybaczyć tego co się stało. Postanowiłem,że odetne się na te 8 dni a po powrocie będę dla niej najlepszym człowiekiem jakim tylko mogę być. Co sądzicie? Może inaczej to rozegrać?

Jakieś te powody po jej stronie takie naciągane..Autorze, powiedz co zrobiłeś, bo w tej chwili jedyne co widzę to twoja desperacka chęć usprawiedliwienia przed sobą jej zdrady- co powinno być tutaj głównym problemem, a ty przechodzisz nad tym do porządku dziennego, a dajesz sobą manipulować koncertowo i wziąłeś CAŁĄ winę na siebie za to, że ona się z kimś przespała, bo coś tam niby jej kiedyś powiedziałeś??
Ogarnij się..
Dziewczyna robi z tobą co chce, pewnie teraz ma wreszcie wolna rękę by potestować tego drugiego, a tobie wciska kit, jak to ją niby skrzywdziłeś i się nie może przełamać.

To jest klasyczna wymówka dla kontynuacji tego trójkąta, a ty się męczysz i spalasz wewnętrznie.

I pomyśl: Co to za miłość , skoro ty próbujesz ją zrozumieć na wszelkie sposoby i wybaczasz "od ręki" -co w tym przyp. uważam jednak za przesadę, bo za szybko to poszło, a ona nie potrafi wybaczyć ci czegoś o wiele mniejszego kalibru.

Moim zdaniem szykujesz sobie niezłego strzała w kolano.

Ok, w takim razie mówimy o zdradzie emocjonalnej, skoro nie było sposobności by się z nim przespała.
skoro ona i tak myślami i uczuciami jest nieobecna przy autorze to na jedno wychodzi.

Sęk w tym, ze ona nie robi nic, on staje na rzęsach a ona tylko "podejmie decyzje" w lewo czy w prawo, choć moim zdaniem już w dużej mierze podjęła- brakiem starań, a jak to motywuje to inna bajka.

Sam nic nie zdziała, tylko będzie się dłużej męczył.

Nie wiemy, ale mam wrażenie, że autor przesadza z "kalibrem" żeby przejąć winę na siebie, bo wtedy ma pretekst by działać.
a gdyby nie czuł się winny, wie doskonale, że ona NIC by nie zrobiła i by to się tylko szybciej rozpadło, więc wkręca się w wyimaginowane poczucie winy.

No, chyba że było to wymuszenie seksu podchodzące niemal pod gwałt, z jego strony.
Nie wiem..zwyzywał ją w ataku szału, albo ukatrupił jej chomika widelcem.

Ale nie wydaje mi się.. Wygląda mi to na klasyczną historię, gdzie facet się zakochał po uszy, a jej przeszło i nie wie jak się z tego wyplątać dziewczyna, bo widzi, że on nie odpuszcza i jest jej go zwyczajnie żal.

Istnieje taka możliwość.. ale niestety znamy tylko kawałek tej historii  i każdy radzi tak jak uważa że 'mogło' być...
Poczekamy, zobaczymy..może autor nakieruje nas na dobry tor..

Cała ta historia nie miałaby miejsca gdyby nie wyjazd. Sądzicie,że ktoś zdecyduje się trwać w takiej beznadzieji jeszcze przez rok śpiąc w łóżku z praktycznie byłym facetem czy jednak postara się to poskładać ale potrzebuje czasu po tym co się stało?  Tutaj nawet nie jak od tego uciec. Nie ma chwili samotności,  intymności. To jest cały problem

Niestety nie potrafi mi wybaczyć, kolokwialnie mówiąc, od reki. Pogodziłesm się z tym.  Znam ją dobrze i doskonale wiem,  że to co zrobiłem zakłuło najbardziej jak mogło. Od pierwszych dni tutaj zaczęła się tęsknota do kraju, która rozbijała ja strasznie. Jest bardzo związana z rodziną. Ja nie mogłem nic zrobić, dewaluowało to moje poczucie własnej wartości. Takie były początki, potem awantury, obojętność,  i w końcu ciężka choroba. Te czynniki miały ogromny wpływ na cala sytuacje a ja postawiłem kropkę nad i. Zastanawiam się tylko jak się zachowywać do wyjazdu?  Wczoraj mimo wszystko było w porządku.

Bzdury wypisujesz.
Skoro nie umiała cieszyć się z wyjazdu z tobą tylko myślała o mamie i tacie (czy chomiku ) tzn. że nie jest to aż tak wielkie i zapierające dech uczucie, jak bardzo usilnie chcesz to przedstawić.

Mnie też zdarzało się wyjeżdżać z kimś na dłużej i dalej, ale nawet jeśli tęskniłam za krajem to bez przesady żebym z tego powodu miała odpieprzać takie szopki czy obojętnieć na związek.

Im więcej piszesz, tym ja bardziej widzę nieumiejętność pogodzenia się z tym, że ty ją bardziej niż ona ciebie kiedykolwiek.
Reszta to próby racjonalizacji i szukania wytłumaczenia na logikę.. zapętlasz się.

Ps. Ja mam jednak coraz większe wrażenie, że to najbardziej klasyczna klasyka. Tzn., że ona im dalej w las, tym bardziej w porównaniu z jej byłym wypadałeś źle i ona za NIM zaczęła tęsknić.
W tym momencie faktycznie - jakbyś rozbił niechcący szklankę- awantura gotowa.
Szkoda mi ciebie, bo widać że strasznie ci zależy, a ona próbuje cie uspokoić, ale nie sądzę by poświęcała rozmyślaniom tyle czasu co ty.

Problem w tym, ze jedna twoja wpadka "położyła" w jej oczach 10-mcy czy tam więcej twoich starań.
Ona czeka na związek ' z bajki', gdzie nie ma problemów albo rozwiązują się same.

Nie dorosła do związku.
A za eksem tęskni dziko, bo już zapomniała co było złe, chyba że to on ją rzucił i byłeś plasterkiem.

Tak czy inaczej, ja tu dojrzałości nie widzę i potencjału na coś trwalszego.

Sorry. Zmieniam zdanie - ty tez dojrzały specjalnie nie jesteś.
Brakuje adoracji co?

Narcyz stracił zainteresowanie i nie może tego przeboleć

Bardzo szanuje Twoje rady i pomoc. Ale jednocześnie wiem co pisze. Przeboleć może, znajdując je gdzie indziej. Ale ja nie chodzę na skróty. Min właśnie dlatego tutaj o tym piszę. Szukam różnych rozwiązań. Nie po to decydowałem się na to wszystko żeby nie podejmować walki.

Po pierwsze nie znasz sytuacji a wyciągasz daleko idące wnioski na podstawie ogólnego schematu.  Ja nie zamierzam się rozpisywać o wszystkim, nie będę Cię do niczego przekonywał, to nie jest mój problem. Po prostu nie masz racji. Nawet w 1% w powyższej wypowiedzi . Zaczynasz być uszczypliwa mimo mojej neutralności. Nie wiem czy zdajesz sobie sprawę ale to też o Tobie świadczy a co za tym idzie o wartości merytorycznej Twoich wypowiedzi. Mimo wszystko,  dziękuję Ci za pomoc. Serdecznie pozdrawiam ;-)

Mowie tutaj o wszystkim. Całej historii mojej i jej. Nie możesz obiektywnie na to spojrzeć nie.mając o tym pojęcia. Dopasowywanie tego co opisałem do gotowego schematu jest błędne ponieważ takowe schematy nie uwzględniają przedewszystkim samotności. Samotności,  która czuje człowiek śpiąc z kimś w jednym łóżku. To chyba najgorsze co się może komuś przydarzyć i owszem. Przydarzyło się właśnie przez mój brak pokory. Place za to tym co czuje aktualnie i szukam małych rad od Was, min i od Ciebie. Jakie malutkie gesty wykonać w stronę lepszego jutra. Jak umiejętnie rozłożyć w czasie wszystkie działania. Bo mam go sporo mimo wszystko. Nic więcej. Jeszcze raz dzięki za pomoc

Witam ponownie. Aktualnie jestem w Polsce, do czwartku. Można powiedzieć,że leczę się psychicznie, nareszcie znajomi i rodzina odciągaja mnie od problemu,który we mnie mimo wszystko jest bardzo głęboko zakorzeniony. Po powrocie czeka na mnie obiad i zabieram ja na kolacje. Jednak czuje,ze wszystko stracone. Ona ma teraz swobodę kontaktu,  zapewne świetnie im się rozmawia nawet do rana. Nie zmienia to faktu,że czasami napisze do mnie, ale to raczej z grzeczności. Nie łudzę się na nic, staram wyrwać uczucie z serca. Przed nami poważne egzaminy. Ona już raczej odplynęła w jego stronę w 99%. Sylwester nie wypali chyba,że zdarzy się cud na który nie warto z reszta liczyć. Tak czy siak, musimy ze sobą mieszkać. Sądzicie,  że utrzymywanie gorących relacji przez internet ma szansę powodzenia mieszkając z eks facetem w jednym pokoju i mając w pamięci wszystko,  co przeżyliśmy? Pozdrawiam

To nie tak,że mnie popchnęła. To ona załatwiła ten wyjazd i mnie namowila, byliśmy naprawdę szczęśliwi. Gdybyśmy zostali w kraju, nadal bylibyśmy tak szczęśliwi jak wcześniej. Po prostu mieszkanie z nią mnie przerosło. Wina leży po środku. Ona o tym wie i ja o tym wiem. Wiem również,że mam kilkanaście miesięcy z Nią pod jednym dachem. I wiem,że nie mogę żyć tak jak powinienem właśnie przez fakt mieszkania razem. Dlatego szukam jakiejś drogi do niej. Każdy w życiu popełnia błędy, ludzie się gubią. Być może sam jestem zgubiony ale nie zamierzam rezygnować z marzenia,które razem pielegnowalismy kawał czasu, wycierpielismy się po drodze  a mimo to przetrwalismy
przetrwalismy. Mimo,że teraz walczę o nie sam.

Jeśli ona jest tego warta to się nie poddasz. Jeśli to zrobisz, Ty nie jesteś tego wart.
Mając w pamięci cały okres,  stwierdzam,że mimo wszystko warto. Jak długo,  nie wiem. Moje uczucie słabnie ale teraz w kraju odciąłem się na dobre. Żyłem tak jak powinienem i.. Niezbyt pomogło,  próbowałem udusić to w sobie ale aktualnie jestem bez szans. Dlatego muszę trwać w beznadzieji ale podejmuje zdecydowane kroki żeby to ograniczyć. Wracam w czwartek, czeka na mnie obiad i jesteśmy umówieni na kolacje. Co się wydarzy, opiszę w piątek. Pozdrawiam