Pierwsza Miłość - jak długo się z niej leczy? - Netkobiety.pl

Jesli naprawde sie kochacie to bez znaczenia jest to czy to byla pierwsza milosc. Musisz sobie odpowiedziec na pytanie czy kochasz go takim jakim jest. W miare uplywu czasu i wraz z wiekiem nasz potrzeby i wymagania wobec partnera sie zmieniaja, to co pociagalo cie w nim kiedys teraz moze ci juz nie odpowiadac. Musisz wiedziec czego chcesz od faceta i czy twoj byly moze ci to dac. Piszesz ze ludzie sie zmieniaja, moze twoj byly tez w jakims stopniu sie zmienil, czy znasz go takim jakim jest teraz czy myslac o nim  myslisz o przeszlosci, o tym jaki byl wtedy? Wkoncu z obecnym jestes juz 2.5 roku. W tym czasie twoj byly mogl zmienic pare rzeczy w sobie i zmienic poglady i zachowania bedac w zwiazku. Ja osobiscie pare razy rozstawalam sie z moim bylym facetem i wracalismy do siebie. Nigdy tego nie zalowalam. Bardzo dobrze sie rozumielismy, mielismy podobne charaktery. niestety wkoncu rozstalismy sie na dobre, niestety tak sie potoczyly nasze losy. Ja chce do niego wrocic lecz niestety on ma inna. Jest takie powiedzenie ze nie wchodzi sie dwa razy do tej samej rzeki. Dla mnie to glupota, ludzie sie czasem rozstaja, z roznych powodow, i wlasnie wtedy uswiadamiaja sobie ze sa dla siebie stworzeni. Musicie obydwoje tego chciec i byc tego pewni. Ja osobiscie z mojej pierwszej milosci lecze sie juz ponad rok i nie potrafie zabic w sobie tego uczucia.

Zmieniamy się,poznajemy nowych ludzi, zdobywamy nowe doświadczenia... Ale nie można wymazać z pamięci tego co było. Sentyment zostanie nam już na zawsze. I nie widzę w tym nic złego. Co do Twojego obecnego faceta...  Myślę, że powinnaś sama sobie odpowiedzieć, czego chcesz. Znasz najlepiej sytuacje. Wsłuchaj się w swoje serduszko. Mam nadzieję, ze obojętnie co zrobisz będziesz szczęśliwa:)

Dzięki, dziewczyny za odpowiedzi.
Mijają dni i jest mi fatalnie. Tomasz planował ślub, ma 28 lat, ja mam 22, studiuję. Kiedy ostatnio powiedziałam mu, że nie jestem gotowa, zgodził się rzecz jasna, ale usłyszałam pretensje odnośnie tego kiedy zamierzam urodzić mu dziecko - bo przecież on chce zdążyć przez 30-tką. Proszę go, żeby zaczął szukać pracy (jest teraz na zasiłku i żyje z oszczędności) i nadrabiać zaległości w zleceniach, które przyjął, ale on nie robi wiele wiecej od siedzenia przed komputerem. Kiedy pytam po raz kolejny co zamierza robić słyszę tylko, że się "dopieprzam" (sorki). Nawet moi rodzice zaproponowali mi, żebym wróciła do domu, wyprowadziła się od niego i dojeżdżała na uczelnię we wtorki i środy, zajęła się nauką, mam mało zajęć.

Na dodatek pół roku temu chciałam od niego odejść, nawet się rozstaliśmy. Do tej pory wypomina mi pewne błędy, niezbyt rozumie, że zadbana i czująca się kochaną kobieta nie będzie myślała nigdy o odejściu. Ja mam pretensje, że on nie zrozumiał, on z kolei wypomina jak mogłam myśleć o innym itd. Mam wrażenie że kumuluje się we mnie coś, co kiedyś wybuchnie. Takich kryzysów było 3 w ciągu 2,5 roku.
Błażej zapytał mnie czy jestem szczęśliwa.
Nie wiedziałam co mu powiedzieć.

Któraś z was przeżyła coś podobnego? Czy taki związek ma szansę przetrwać? Coraz ciężej się nam współpracuje...