Przyszła rozwódka chcę się przywitać :) - Netkobiety.pl

cześć dziewczyny;)

witam;) dajcie sobie czas przemyślcie wszystko za i przeciw a później podejmijcie wspólną decyzję.

Hej - u mnie podobnie. Mój (jeszcze przez miesiąc) mąż wahał się, jak twierdzi 4 lata. Ostatnie dwa lata to prawdziwy koszmar związany właśnie z tym jego "podejmowaniem decyzji".

NIe znam Twojej historii ale w ogóle takie wahanie i granie na Twoich uczuciach (ty popadłaś w nerwicę, ja zaliczyłam depresję) to już jest decyzja. Tylko, że on by jeszcze chciał żebyś może Ty ją za niego podjęła.

Powodzenia!

Witaj łączy nas bardzo wiele, imie, czas ile trwało nasze  małżeństwo. I nie potrafię Ci powiedzieć cokolwiek.Ma mam dziecko . Zyje na takim wahadle bo żadna ze stron nie składa pozwu. Chciałabym zrobić coś aby iść do przodu. Zacząć nowe życie, ale nie potrafie uwolnić się od tego co trwa teraz.Boje się że go strace mimo że nie wiem czy potrafiłabym z nim być.

witajcie ... ja już jestem po rozwodzie miło będzie się dołaczyc . pozdrawiam

To zatrważające ile nas jest. Dlaczego ludzie odchodzą w życiu od właściwych wartości. Mój mąż jest wykładowcą akademickim, ja swojego złapałam na flitrowaniu z jakąś studentką. Ciekawe o czym nie wiedziałam(i nie wiem do teraz).

Oj, to faktycznie smutne, ze nasze grono sie tak powieksza... z drugiej strony dobrze, ze jestesmy tu razem, bo w grupie sila:)
Tez sie zastanawiam ostatnio nad tym co sie dzieje z ludzmi, ze tak latwo przychodzi im niszczyc to co przez lata budowali? Dochodze do wniosku, ze czesc winy ponosi za to telewizja, ktora pokazuje tylko latwe i przyjemne zycie. Ludzie chyba juz przestali odrozniac filmowa bajke od rzeczywistosci, kazdy chce sie zakochac, miec piekny apartament i zero stresu. Nikt nie uczy, ze zycie to wyzwanie, ze musimy nad soba pracowac i czeka nas wiele zakretow... nawet rodzice ukrywaja przed dziecmi problemy, to skad potem dorosly czlowiek ma wiedziec jak sobie z tym radzic?

Dołączam do szacownego grona. Przyszła mama (maj) i najprawdopodobniej przyszła rozwódka, po 7 latach związku. Tak jak Ty lili_82 jestem z Gdańska.

Hej. Ja jestem przed rozwodem po czternastu latach małżeństwa. Z nabytą nerwicą w trakcie "wygasania związku".
Czy jest tu ktoś z Bydgoszczy lub okolicy?

Czesc wszystkim,  ja po 9 lat wspolnego zycia z bylym policjantem (mamy 1 dziecko) mam dosc agresji i przemocy (w roznej formie) jednak nadal pozew nie zlozony bo on obiecuje deklaruje czyli manipukuje a ja w imie i dla dobra dziecka wstrzymuje sie od tego najczerniejszego scenariusza... tylko czego sie boje? przeciez mam tyle zlych wspomnien tyle przykrosci ('jazdy' przy znajomych, rodzinie, jego dzieciach a ja zawsze go tlmaczylam jakos usprawiedliwialam..... )  w koncu jestem na terapii psychol bo nabawilam sie lekow w ty braku poczucia bezpieczenstwa wiec widzicie jakis powod aby miec nadzieje?  no i dlatego zajrzalam do Was.  efekt zawieszenia

Niestety coraz więcej skrzywdzonych małżonków, partnerów i dzieci:( Aktualnie człowiek szuka jedynie przyjemności, a jak pojawiają się problemy to łatwiej jest wymienić kogoś na lepszy model ten "bez problemów", niczym zabawke w sklepie...

Wzielas takze rozwod koscielny? Slyszalem, ze to troche skomplikowane i nie kazdy na to sie decyduje.

nostromo

w życiu nie zawsze jest tak jak nam się marzy, ale trzeba iść do przodu mi siłę dały córki. mój podwójny motor do działania

Witajcie dziewczyny:) Życzę Nam wszystkim by w 2015 roku wstąpiła w Nas siła, która pozwoli wziąć życie we własne ręce i byśmy odważyły się czerpać życie garściami!

Zasmucona37 wiem co przechodzisz, u mnie też nerwica...
lupulina jesteśmy nie tylko z tego samego miasta ale też w podobnym wieku
behappy20 u mnie podobnie, 2.5 roku walki... a afekty opłakane... szkoda mi już życia, bo nie robię się młodsza, a jeszcze nawet nie mam dzieci

U mnie stanęło na tym, że w końcu powiedziałam, że chcę rozwód. On proponuje separacje kilkumiesięczną, że może się ogarnie, wyleczy (ma teraz ciężką depresję), zaufa mi i przestanie widzieć we mnie wroga... ehhh szkoda gadać... tyle czasu już jestem odrzucana i poniewierana psychicznie, że nie mam już siły walczyć o ten związek. Nie widzę już dla nas przyszłości...

Faktycznie dziwna sprawa z blokadą email, coś poklikałam i chyba powinno już działać:)

Purple_Rain przerobiłam to. Terapia indywidualna jest krokiem bardzo ryzykownym. Mój M chodzi na terapie od prawie 2 lat (pierwsza trwała 7 miesięcy, potem przerwa i druga trwa już 8 miesięcy). Zwłaszcza początki są trudne... Bo z pewnością usłyszysz, że on się teraz musi skupić na sobie, bo całe życie myślał o innych (nawet jeśli jest najbardziej egoistycznym dupkiem jakiego znasz, to duża szansa, że taki argument usłyszysz) itp... Nawiązanie bliskich relacji z terapeutą (a to jest prawdziwa wartość dodana terapii) trwa miesiącami, nawet rok i dłużej... dopóki nie zaufa i nie otworzy się, to terapia będzie stała w miejscu, a nawet (wysoce prawdopodobne) może nastąpić pogorszenie waszych relacji, bo on będzie się skupiał na sobie... Wybacz, że przedstawiam Ci taki dramatyczny scenariusz, ale takie są moje doświadczenia... jeśli mogę Ci cokolwiek doradzić, to spróbuj przekonać go do pójścia najpierw na terapie małżeńską, która jest krótkoterminowa (6-10 spotkań) a dopiero potem na indywidualną (może trwać latami).

Witam,

Ja na szczęscie rozwódka po 7 latach małżeństwa tworząca, szczęśliwy nowy związek.... z miłą chęcią porozmawiam

Jak to było u was? Byłyście/byliście na 100% pewni rozwodu?
Im bliżej daty sprawy w sądzie to mam "głupie " myśli.
Czy dobrze robię?
Może powinnam dać nam szansę?
Ale potem sobie myślę -że do tanga trzeba dwojga.
On nie wykazuje żadnej dobrej woli. Odszedł do kochanki. Jemu nie było żal 14 lat małżeństwa i syna.

Te choler.... myśli krążą w głowie cały czas.

Potem myślę, że może jeszcze jakoś będzie dobrze. A może nawet lepiej niż z nim.

Ja też mam mętlik, ale przynajmniej dostrzegłam już migoczącą wskazówkę. Czy będę kiedykolwiek pewna tego czy chcę rozwód? Chyba nigdy w 100%, bo rozum i serce walczą o swoje racje. Póki co zgodziłam się dziś na separacje. Nie dlatego że on prosił, nie dlatego by coś między nami naprawić (przestałam się łudzić). Zrobiłam to dla siebie, by emocjonalnie dojrzeć do złożenia pozwu. Już wiem, że nie chcę dłużej tak żyć. Chcę być szczęśliwa, z nim lub bez niego!

A ja boję się samej sprawy w sądzie.

Czy rzeczywiście już nic do niego nie czuję?
Ale zaraz potem przypominam sobie co zrobił. I jemu z tym dobrze.
Nawet nie czuje tego, że skrzywdził swoją rodzinę.

Niestety ciągle o tym wszystkim myślę. W pracy , w domu.
Obwiniam siebie,że nie byłam dość dobrą żoną.
Szkoda gadać.

A już myślałam, że wyszłam na prostą .
Że jestem przekonana o słuszności swej decyzji.

Czy wy też tak miałyście?
Wiem, że trzeba przejść wszystkie etapy po rozstaniu.
Ja to wszystko wiem, ale .... ciągle się dręczę.

lili, moim zdaniem separacja pomoże Ci ochłonąć, odpocząć psychicznie i zająć się sobą. Ja odżyłam, kiedy nie musiałam go widzieć i się z nim kontaktować. Niestety wczoraj uświadomił mi, że nie ma w nim żadnej woli zmiany ani nawet chęci powiedzenia zwykłego przepraszam. Po co terapia małżeńska skoro jedyną motywacją mojego męża jest udowodnienie mi moich win. Sam wszystkiego się wyparł : zdrad emocjonalnych, przemocy psychicznej, szarpania mnie w ciąży. Straciłam resztki złudzeń. Napisałam mu dziś rano, ze będę się ubiegała o rozwód z orzeczeniem o winie. Chciałam ustalić kwestię alimentów polubownych dla dziecka ( poród w maju), skoro mieszkam i muszę radzić sobie sama ( a w ciąży jest coraz trudniej wykonywać choćby najprostsze codzienne czynności)- więc okazało się że od początku chodziło mi tylko o kasę ;( Jakie to żałosne, uświadomić sobie dla kogo zmarnowało się 8 lat życia.

Ja do końca nie byłam pewna że sobie poradzę bez kata, w końcu dla niego byłam nikim uzależniona do niego a jednak się udało.... Mam przy swoim boku teraz nie kata a mężczyznę który mnie kocha i gdyby dosięgnął dał by mi gwiazde z nieba.

Ja miałam obawy cały czas nawet przed rozprawą ale na szczęście mój rozwód trwal 20 minut i tego zyczę każdej przyszłej rozwódce

Cześć dziewczyny:)ja tez jestem w podobnej sytacji. Mój mąż od tyodnia nie mieszka ze mną, po tym, jak przyłapałam go na KOLEJNYM romansie. Niestety jestem dopiero na początku drogi

Super że są na świecie takie dobre i pomocne Duszki pozdrawiam

Przez trzy tygodnie nie przyjeżdża do domu? To jak macie mieć więź? Intymność?

Witam
Moją uwagę przykuł tytuł  cytuje  Przyszła rozwódka chcę się przywitać
Jestem na podobnym etapie w tej chwili ,po 27 latach małżeństwa oczekuję na rozprawe .

Witajcie dziewczyny:)

goska_np opisz swoją historię, jeśli masz ochotę, a zwłaszcza jeśli się boisz... o niej opowiedzieć (często sami ukrywamy przed sobą prawdę, jak ja opiszesz to będziesz mogła przyjrzeć się jej "z boku")

Cześć dziewczyny,
Lili_82 Jestem od Ciebie starsza,ale staż małżeński mamy podobny(5lat).U Ciebie problemy trwają już jakiś czas u mnie dopiero niedawno coś złego zaczęło się dziać.Zawsze byliśmy z mężem bardzo  blisko, nie wyobrażam sobie żeby męża nie było w domu trzy tygodnie.Do tej pory mąż śpieszył się po pracy do domu, dzwonił,pisał sms-y(nawet mnie to trochę irytowało nie byłam przyzwyczajona do takiej troski)Dopiero niedawno zapaliła mi się czerwona lampka-mąż zostaje w pracy coraz dłużej,przestał dzwonić,pisać,przychodzi z pracy zjada obiad trochę odpocznie i znowu siada do pracy.Starałam się zrozumieć,że ma problemy pracy,że to przejściowe ale jak i w wolne weekendy zaczął sobie tak organizować czas żebyśmy nie byli razem (oboje mamy dzieci z poprzednich związków).Nasze dzieci się nie tolerują i dlatego odpada wspólny czas razem. Na co Wam to wygląda????(romans,zdrada raczej wykluczone).

Witaj Goska_np

przepraszam, za zwłokę w odpowiedzi, ale dużo się działo i musialam jakoś poskładać sama myśli. Tak, u mnie w końcu sprawa została wyjaśniona. ODESZŁAM OD MĘŻA, zebrałam w sobie całą siłę i przerwałam separacje. Nawet najgorsza decyzja jest lepsza od braku decyzji (albo jak to ładnie ujęła moja siostra - też rozwódka: lepszy koniec ze strachem niż strach bez końca).  Muszę przyznać, że najtrudniejsze było samo zakończenie związku, a już to co działo się później było łatwiejsze. Czuje się silniejsza, nie muszę już sie bać, nikt mnie już nie rani. Jest mi dobrze ze sobą i z przyjaciółmi. Nie miałam ani razu chwili zwiątpienia odkąd to się stało (26.01), ani razu nie pożałowałm swojej decyzji, (i nigdy jej nie pozałuje), bo wiem że to dla mojego dobra. Wiele mnie ta sytuacja nauczyła, przede wszystkim o sobie i wiem czego oczekuje od drugiego człowiek i dlaczego na takiego toksyka trafiłam... i też dlaczego dałam mu się tak wykorzystywać. Nie powiem, są trudne chwile (jak dziś), ale ogólnie radze sobie i cieszę z życia bez mojego kata. I co najważniejsze, nie boje się przyszłosci - wiem, że to wszystko stało sie po to, bym mogła spotkać mężczyznę mojego życia!

goska_np, jakby to powiedzieć, żebys tego nie odebrała jako czarnowidztwo - bo każdy przypadek jest inny!. Sęk w tym, że u mnie schemat był podobny. Zawsze byliśmy bardzo blisko i ciągle razem. Znajomi uwazali nas za wzór miłości. I też zaczęło się od pracy... akurat to ja pierwsza musiałam ostro przysiąść do roboty przez pół roku. Niestety jak się wkrótce okazało mój ex nie dojrzał do takego etapu związku i zaczął się wycofywać rakiem. Ja miałam być przecież zawsze dla niego "dostępna" a on miał być moim całym światem. Sęk w tym, ze ja nie jestem jak jego matka - kobieta, która całe życia była w cieniu męża i dwóch synów. Wtedy on zaczął późno wracać z pracy, odsuwał się, nie chciał rozmawiać i równia pochyła... Hmm dziwna sprawa, ale ja dopiero teraz widzę, że on emocjonalnie nie dorósł to poważnego związku, nie umiał przejść na "wyższy poziom", skończyły się motylki, ja chciałam się realizowac a on się wypiął. Oczywiście nie generalizuje, Twój przypadek moze być zupełnie inny. Przemyśl prosze (uczciwie) jak wygląda Wasz związek - kto ile z siebie daje a kto ile otrzymuje. Czy nawzajem się wspieracie? Czy tylko ty rozwiązujesz problem (których on nie widzi l ub ignoruje)? Co do zdrady... drugiego człowieka mierzymy swoją miarą... dlatego tak trudno nam w to uwierzyć i dlatego jest to taki wielki zawód... przyznam, że choc w moim przypadku wszytsko wskazuje na zdradę, to ja nadal w to nie wierzę, zwyczajnie dlatego, że ja nigdy bym tego nie zrobiła, ale to ja nie on...

Witajcie .....
Tak rozwod to nie nic milego to stres .
Ale da sie to przezyc i pomału wracac na rowne nogi

Cześć dziewczyny, dziękuję Wam za wpsarcie Unoszę głowę do góry, wypinam pierś do przodu i krocze dumnie na przód. Czekam na ten moment, którego doczekała wredotka1

Purple_Rain bądź konsekwenta w swoim postanowieniu. Zerwij wszelkie więzi, które was łączą, obetnij łeb tej Chydrze! W wolnych chwilach poczytaj wątek: Chłodne rozstania - podejście drugie, jak obudzić w sobie siłę. Jest tam wiele bardzo pomocnych wskazówek jak przejść przez piekło rozstania. Choć wg mnie piekłem był związek, teraz tylko czyściec, który z załozenia ma nas przeobrazić w lepszych ludzi. I ja tak to właśnie widzę, jako wielką szansę na mój rozwój i w konsekwencji na życie u boku wartościowego człowieka. Nie daj się wpędzić w poczucie winy i nie zasnatawiaj się dlaczego! A jeśli takie myśli będą Cię nachodzić to daj znać - pomogę to wyprostować!

Goska_np nie zatrać przy tym siebie! Starać się muszą dwie osoby jednocześnie, inaczej pójdzie to w złym kierunku - bo gdy jeden goni to drugi ucieka (sprawdzone). Moja rada odnośnie przyjerzenia się waszym relacjom wstecz, również podyktowana była własnym doświadczeniem. Chodzi o to, żeby z chłodnym umysłem przeanalizować, czy on teraz mniej daje, czy Ty zawsze dawałaś więcej. To bardzo ważne, bo wyznacza "strategie" naprawy związku (i tu uwaga podobna jak do Purple_Rain - nie obwiniaj się i nie bierz odpowiedzialności za wszytsko co złe w Waszym związku, bo problemy rodza się w relacjach, nie wynikają ze złej woli tylko jednej strony, nawet w przypadku neurotyka). Ja własnie obrałam złą strategię i skończyło się jak się skończyło.