nieogarnięcie na studiach - Netkobiety.pl

Witam Cię cieplutko
Od razu Ci napiszę, że doskonale znam Twoją sytuację.
Na początku co powinnaś zrobić, to musisz zadać sobie bardzo ważne pytanie: Czy chcesz pracować w zawodzie, w jakim kierunku się uczysz teraz? Czy robiłabyś to z przyjemnością? Zadając sobie to pytanie, nie myśl o ludziach, o kłopotach w tej pracy, tylko o tym, CZY TEGO CHCESZ.
Jeżeli odpowiesz sobie na to pytanie, że tak chcesz, to musisz znaleźć w sobie motywację, nie poddawać się i przejść przez te studia i potem mieć pracę, którą będziesz lubić.
Ale jeśli nie chcesz tego robić, jesteś na tych studiach na siłę, nie czerpiesz przyjemności z uczenia się żadnego przedmiotu i nie wyobrażasz sobie siebie w pracy z tym związanej, to wydaje mi się, że sama wiesz dobrze, że nie warto dalej rozwijać się w tym kierunku i pomyśleć o czymś innym.
Też zależy od tego, czy te studia są 3 letnie, czy 5 letnie. Bo jeśli 3 to może jakoś ten rok jeszcze wytrzymasz i będziesz miała wyższe wykształcenie, ale to musisz sama wiedzieć, czy to jest warte tego. Bo jeśli jesteś pewna, że nie chcesz w tym kierunku się uczyć i sama dojdziesz szybko do tego, czego na prawdę chcesz to moim zdaniem lepiej z nich zrezygnować i od razu zacząć się uczyć w kierunku, który będziesz chciała. To już musisz sama zdecydować, co będzie dla Ciebie najlepsze.

Z tego co opisujesz masz spore problemy ze swoją samooceną, przejmowaniem się innymi ludźmi i nieśmiałością. Ale uwierz mi, możesz się zmienić i to bardzo mocno. Musisz tylko popracować nad sobą, musisz zrozumieć, że ludzie nie patrzą aż tak bardzo na Ciebie, jak Ci się to wydaje. Ludzie mają swoje życie i nim najbardziej się interesują. I czemu twierdzisz, że Cię wyśmiewają? Czy to jest tylko Twoje przypuszczenie, czy prosto w twarz Ci coś niemiłego powiedzieli, wyśmiali Cię? Jeżeli sama sobie z tym nie będziesz umiała poradzić, to radzę wybrać się do psychologa, terapeuty, Ojjj na prawdę nie wiesz nawet jak oni mogą pomóc

Dziewczyno błagam Cię, walcz o swoje życie, bo na prawdę jesteś w stanie być szczęśliwa! Ale musisz na to zapracować, musisz pomóc sama sobie. I nie ważni są teraz znajomi, rodzice, rodzina dalsza, tylko TY ! Walcz o siebie, bo zasługujesz na dobre życie

Aha no to czyli dopiero rok masz za sobą. Powiem Ci, że ja też prawie rok studiowałam pewien kierunek i zrezygnowałam z niego, a teraz idę na zupełnie inny kierunek, którego jestem w 100% pewna i wiem, że praca po tym kierunku będzie mi sprawiała wielką przyjemność.
Piszę Ci to dlatego, żebyś nie miała przypadkiem wrażenia, że jeśli byś zmieniła swoje plany, to coś złego by się stało. Wręcz przeciwnie, mogłabyś wtedy czegoś nowego spróbować, być może tego co jest Twoim marzeniem, ale bardzo głęboko to w Tobie siedzi? Może jest to jeszcze nieodkryte? Ale jestem pewna, że coś takiego w sobie masz, że mogłabyś coś robić z wielką pasją do tego. Tylko musisz to odnaleźć. To jest oczywiście bardzo realne. Moim zdaniem nie ma sensu się męczyć na kierunku, do którego się zmuszamy i ledwo ledwo dajemy radę na nim. Lepiej zastanowić się dobrze, czego byśmy chcieli, a potem dążyć do tego, by to osiągnąć.

Nie trzeba bardziej zagłębiać się w danym kierunku, by wiedzieć, czy chce się to robić w przyszłości, czy też nie. Wydaje mi się, że tyle ile miałabyś go poznać to już to zrobiłaś. I myślę, że umiesz stwierdzić, czy chcesz pracę z nim związaną, czy też w ogóle nie pasuje Ci to.
To nie prawda, że wszystko jest do polubienia. Czemu tak uważasz? Wszystko jest do wytrzymania, ale nie wolno się zmuszać, do czegoś czego nie lubimy!

Hmm piszesz, że nie wiesz czego chcesz. A zastanów się teraz, co lubisz robić? O czym czytasz gdy masz wolny czas, co sprawia Ci przyjemność? Takie pytania na początku mogą wydawać się trudne. Ale jeśli się nad nimi na spokojnie zastanowisz, to na pewno coś do głowy Ci przyjdzie

A w jaki sposób Ci ludzie wyśmiewali się z Ciebie, gdy nie zaliczyłaś egzaminu? Powiedzieli Ci wtedy np. coś takiego ''ooo jaka Ty głupia jesteś'' ? Jeśli możesz to przypomnij sobie dokładnie tą sytuację i napisz mi, czy tylko się wtedy uśmiechnęli czy coś konkretnego do Ciebie powiedzieli.
Jeżeli by Cię nie lubili i mieli Cię głęboko gdzieś, to by się z Tobą w ogóle nie witali Śmieją się wtedy prosto w twarz? A to nie jest przypadkiem zwykły uśmiech z sympatią do Ciebie? Może za mocno wyolbrzymiasz te sytuacje, a tak na prawdę oni zupełnie co innego myślą o Tobie?

Na studiach się to nie zmieniło, bo Ty się nie zmieniłaś. Jeśli Ty się zmienisz, to jednocześnie będziesz miała wrażenie, że otoczenie się zmienia na lepsze. Musisz popracować mocno nad swoją samooceną. A przede wszystkim musisz dowiedzieć się czemu tak myślisz o sobie, czym to jest spowodowane? Najczęściej takie problemy mają swoją przyczynę w dzieciństwie, pomyśl o tym.
Musisz przepracować swoje problemy z przeszłości i zmienić myślenie. Bo masz złe podejście do życia. To nie jest Twoja wina, tylko to wina sytuacji przez które teraz masz takie myślenie.
Ale to wszystko jest do zmiany. Możesz być szczęśliwa, możesz dowiedzieć się czego chcesz, możesz cieszyć się każdą chwilą, możesz mieć studia, pracę, którą będziesz lubiła. Wszystko to jest w Twoim zasięgu, ale musisz zmienić swoje podejście i dowiedzieć się czym to jest spowodowane.

Jeśli masz jakieś pytania, to pisz śmiało, chciałabym Ci jakoś pomóc

Dlaczego musisz skończyć te konkretne studia? Bo tak zdecydowali Twoi rodzice? Bo takie są ich plany?
Na pewno nie straciłaś tych dwóch lat, nie możesz tak myśleć, na pewno przez ten czas wiele się nauczyłaś i wiele przeżyłaś.
Widzę, że opinia rodziców jest teraz dla Ciebie bardzo ważna, ale musisz nauczyć się powoli oddalać się od nich. Bo jeśli tak dalej będzie, to oni całe życie Twoje zaplanują, a Ty nie będziesz miała nic do gadania. Musisz próbować sama podejmować decyzje, na początku te łatwiejsze, potem coraz trudniejsze. Ale musisz próbować, czasami ryzykować, bo inaczej nie nauczysz się prawdziwego życia.
KAŻDY ma jakiś talent, tylko trzeba to odkryć w sobie. Trzeba się przyjrzeć sobie i dowiedzieć się co sprawia nam przyjemność i w czym jesteśmy dobrzy. Jestem pewna, że masz przynajmniej jedną taką rzecz. Nie musisz być idealna w czymś, ale jeśli robisz coś w miarę dobrze i lubisz to robić, to już jest to powód, by się w tym szkolić.
Nawet jeśli faktycznie znajomi coś tam mówią do siebie za Twoimi plecami, to tak na prawdę to co Ciebie to obchodzi? Każdy coś mówi o kimś, ale jeśli nie mamy pewności co dokładnie, to po co się nad tym zastanawiać i zawracać sobie głowę tym? Nie lepiej zająć się ciekawszymi zajęciami lub zająć się sobą?

Rozumie, też czasami mam zahamowania, blokady i trudno mi się odezwać do ludzi, ale z dnia na dzień staram się przełamywać. Dobre ćwiczenie jest takie, że zakładasz sobie, że dziennie zagadasz do 5 osób - babci w autobusie, kogoś na przystanku itp. Później będą to osoby z uczelni. Z czasem będzie ci coraz łatwiej. Nic innego nie poradzisz, trzymam kciuki!