Mój problem polega na braku akceptacji swojego ciała. 1,5 roku temu zaczelam sie odchudzac bo miałam kilka kg za duzo. Przy wzroscie 165 wazylam 68 kg.Zgubiłam 20kg ale moj problem w ogole sie nie zmienił. Nadal uważam, że jestem za gruba i chce dalej chudnać ale wiadomo że z każdym kolejnym kg jest co raz trudniej. Kiedy przez dluzszy czas waga stoi lub przybedzie mi chociaz 0,5kg jestem zalamana i nie potrafie myslec o niczym innym. Zaraz wyszukuje nowe cwiczenia w internecie lub diety.Nie glodze sie, nie biore zadnych srodkow na odchudzanie ani nie wymiotuje. Poprostu staram sie zmieniac diete. Bardzo mi to przeszkadza, mam ogromne kompleksy a przez to niska samoocene. Jestem bardzo podatna na krytyke.Rozebranie sie jet dla mnie ogromnym problemem. Nigdy nie przebieram sie w szatni na wf albo na silowni. Unikam także wizyt u lekarza nawet rodzinnego. Ide wtedy kiedy na prawde musze. Mam też przez to problem z chlopakiem. Kiedy mam sie rozebrac bardzo sie denerwuje, trzęsą mi sie rece i łzy napływaja do oczu. Unikam robienia zdjec bo nie moge siebie na nich ogladac. Kiedy ide przez miasto unikam tez patrzenia w szyby zeby nie widziec swojego odbicia. Ciagle tez uwazam ze jestem gorsza od moich kolezanek. Nie mam w ogole pewnosci siebie. Zaczelam myslec o wizycie u psychologa bo od kilku miesiecy pojawia sie u mnie wstret do jedzenia. Zauwazylam ze zazwyczaj raz na miesiac mam kilka dni takich ze nie moge patrzec na jedzenie bo robi mi sie nie dobrze. Wtedy chudne co mnie cieszy ale zaraz jak to mija tyje i wtedy wpadam w dołek i tak jest w kółko.
Czy psycholog mi w ogole pomoże? Czy to jest na prawde problem z którym powinnam sie do niego zglosic?
- kasik6615
- Na razie czysta sympatia
- Nieaktywny
- Wielokropek
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
TAK.
Powinnaś skorzystać z usług psychologa (psychoterapeuty). Najlepiej byłoby, by miał on doświadczenie w pracy z osobami z zaburzeniami odżywiania.
Czy psycholog pomoże Ci? Hm... Jeśli będziesz chciała przyjąć jego wsparcie i pomoc, to tak. Inaczej to zawracanie kijem Wisły.
- kasik6615
- Na razie czysta sympatia
- Nieaktywny
Oczywiscie, po to chce do niego pojsc zeby mi pomogl. Obawiam sie jedynie, żeby moj problem nie wydał sie błachy
4 2014-09-18 18:00:54 Ostatnio edytowany przez Suzan_444 (2014-09-18 18:01:44)
- Suzan_444
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Hej.
Gdy czytałam ten post, to zupłnie tak jak gdybym to ja go pisała kilka lat temu. Miałam taką samą sytuację jak Ty teraz. Zaczęłam się odchudzać (mimo, że nie musiałam) no i wpadłam w anoreksję. Za późno zgłosiłam się do specjalisty, ale grunt, że w ogóle tam trafiłam. Zaburzenia odżywiania to nie zabawa, więc zapisz się na wizytę jak najszybciej, najlepiej do psychoterapeuty.
Pamiętaj, że terapia może być ciężka, ale nie poddawaj się i walcz o siebie, bo warto.
Żaden problem nie jest błahy, skoro jest problemem i przeszkadza w życiu 
- kasik6615
- Na razie czysta sympatia
- Nieaktywny
Suzan_444 bardzo dziekuje za odpowiedź nie wiedzialam że takie coś może prowadzic do anoreksji 
przekonałas mnie i na pewno sie zapisze do lekarza
- Suzan_444
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Tak zrób kochana, walcz zanim będzie gorzej. Specjalista na pewno Ci pomoże 
Z racji tego, że przeszłam przez terapię mogę odpowiedzieć na pytania, o ile jakieś masz. Śmiało możesz na maila napisać
- martulcia
- Do zakochania jeden krok
- Nieaktywny
Witaj , tez mam taki problem. Jestem zakompleksiona z powodu swojej wagi mam 160wzrostu i waze 66 kg niby wydaje sie w normie ale po urodzeniu dziecka mam okropny brzuch rozstepy sadlo , jestem gruba i tak wygladam ale codziennie powtarzam dzisiaj sie odchudzam a tak naprawde nic nie robie, nie wiem czemu tak sie dzieje brak motywacji czy po prostu lenistwo?:/
- Suzan_444
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Martulcia wagę masz w normie. Więc o nią się nie martw.
Wydaje się mi, że wynika to raczej z braku motywacji niżeli z lenistwa. Ale może tak być, że czujesz się zmęczona wychowywaniem dziecka i potrzebujesz relaksu. Zadbaj o siebie, poćwicz trochę, zajmij się hobby
Hej. Twój problem nie jest błahy. Nie akceptujesz swojego ciała. Nie możesz na siebie patrzeć. Czy chcesz tak żyć całe życie? Całe życie patrzeć na siebie z obrzydzeniem?
Mi też wydawało się, mój problem jest błahy, że jak pójdę do psychologa to mnie wyśmieję.. Zdecydowałam się to zrobić i nie żałuję. Lepiej mi z tym, że coś z tym robię, żeby się z tego wyleczyć.
- Koniusia
- Szamanka
- Nieaktywny
Udaj się do lekarza specjalisty...
Ważysz stanowczo za mało.
Sama nie akceptuje siebie.
Po ciąży przy wzroście 160 waże 58 kg i czuje się z tym okropnie.
Jednak brak mi motywacji i chęci do ćwiczeń.
;(
