Jestem zbyt grzeczna :( - Netkobiety.pl

Powiem ci że się cieszę że przeczytałem twój post- bo ja MAM TAKI SAM PROBLEM- wolę być potulniutki niż zaryzykować jakąś kłótnią czy walczeniem o swoje. Jak ktoś jest do mnie bezszczelny, to mój pierwszy odruch to od razu przepraszać i kulić się.
I wiedz że też często siebie nie znoszę- ba! Mam nawet takie wyobrażenia że jakbym cofnął się w czasie i spotkał siebie samego to dałbym sobie samemu takiego kopa w d... że aż bym sie nogami nakrył.
Ale mimo to próbuję ze sobą walczyć, bo w naszym przypadku bycie "bezszczelnym" oznacza w praktyce bycie normalnym.

Mozesz przypakowac na silowni i poczuc sie pewniej. Kobiety maja trudniej.

Moze podasz jakies przyklady? Bo autorka nie wie, jak to wcielic w zycie. Pozdr.

Witam.

Jak cudownie, że nie jestem jedyna . Ja też jestem spokojna, cicha, nie wtrącam się - jednym słowem GRZECZNA . Myślę, że nie ma w tym aż tyle złego, co by na dobre nie wyszło. Od dziecka tak mam, i chyba się to już nie zmieni - oczywiście nie mylę pojęcia "grzeczności" z tym, że nie walczę o swoje - bo naprawdę potrafię zawalczyć .

W tym świecie grzecznym jest naprawdę ciężko - ale co zrobić
Pozdrawiam.

Aś doradził, nie pisz tak bo ktoś to przeczyta i uwierzy. Tu chodzi o taki problem którego natury nie zrozumie większość. To nie jest zależne od wyglądu czy innych pierdół tylko od 'naszego' światopolądu bo nawet moglibyśmy być królami a takie nastawienie zawsze będzie nas dręczyć...
Według zagranicznej filozofii mamy naturę Jing i Jang. I ta dobrotliwa natura niestety stanowi 90% mnie
Aż się wkurzam jak to tera piszę

Myślę, że bycie uśmiechniętym i pomocnym to dziś wielka zaleta, gdy sporo osób widzi tylko czubek własnego nosa i nie szanuje innych, ale... najgorsze są skrajności i z tego co piszesz, popadłaś w taką.

Kiedyś miałam odwrotny 'problem' - byłam zbyt konfliktowa, zazwyczaj miałam swoją rację i ciężko było mi dopuścić pod rozważania racje innych, często pierwsza wychodziłam z jakąś tam inicjatywą, no tak po prostu parłam do przodu bez względu czy to się komuś podoba czy nie. Ale po jakimś czasie, gdy trochę dojrzałam, coś się zmieniło w mojej głowie, już nie muszę być 'tą najważniejszą, na świeczniku', dopuszczam do myśli (a raczej po prostu to wiem) że są lepsi, mądrzejsi, ładniejsi, itd. A nad swoją impulsywnością, ekstrawertyzmem cały czas pracuję i to nadzwyczaj skutecznie (nigdy bym nie pomyślała, że jestem w stanie tak nad sobą panować i spokojnie wytłumaczyć coś ludziom, którzy działają mi na nerwy, podczas gdy parę lat temu zgnoiłabym ich od góry do dołu i olała ciepłym moczem).

Wniosek? W twoim przypadku uświadomienie sobie swoich potrzeb, popracowanie nad pewnością siebie, wyzbycie się jakiś tam lęków, że jak się sprzeciwisz to wywiąże się kłótnia i zrazisz do siebie wszystkich - wręcz przeciwnie, zaczną cię bardziej szanować. A uśmiech i sympatia jak najbardziej, ale trochę zdrowego egoizmu nie zaszkodzi. I nie trzeba od raz wdawać się z kimś w kłótnię, ale w dyskusję

Super, zes dobrotliwy. A w bardziej skrajnych sytuacjach umiesz sie obronic?
Bo jezeli chodzi o drobne utarczki, moze warto byc ponad to?

Też kiedyś miałam duże problemy z asertywnością. Pomogły nowe znajomości z osobami o silnych charakterach, asertywnych. Poznałam ich dzięki nowej pracy, w której pracuje się 'na siebie'. Dzięki nim nauczyłam się 'jak to robić'. Małymi kroczkami zaczęłam, ale wiecie co? One otworzyły drogę do większych. Za każdym razem, kiedy potrafiłam odmówić, zadbać o swoje, wyrazić swoje zdecydowanie zdanie - za każdym tym razem czułam się coraz silniejsza i pewniejsza siebie. Już nie było tak, że przytakiwałam, nawet jeśli nie zgadzałam się z czyimś punktem widzenia. Że dawałam się wykorzystywać na każdym kroku. Już nie byłam niewidzialną, przeźroczystą osobą, o której ludzie po prostu... zapominali, że istnieje. No, czasami, raz na pół roku, ktoś mnie zaprosił na jakąś imprezę... Jak sobie o mnie przypomniał... Nauczyłam się też rozmawiać/współpracować z osobami, z którymi dzielą nas nawet ogromne różnice poglądowe. Każdy ma odmienne zdanie na jakiś temat, wysłucha racji drugiej osoby, wypowie swoją. I nie wpłynie to specjalnie negatywnie na nasze relacje, a przynajmniej jesteśmy ze sobą szczerzy. Wiek, czas, nowe wyzwania, nowe sytuacje, też robią swoje. Przy odrobinie popracowania nad sobą, uczy nas i działa na naszą korzyść.