Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

Często bywa tak , że dzieci z niską samooceną są bardzo ambitne i nadwrażliwe . Po prostu stawiają one sobie wysoką poprzeczkę na różnych płaszczyznach / w nauce , doskonaleniu się , komunikacji między rówieśnikami i.t.p. / Z takimi dziećmi należy postępować niezwykle ostrożnie i taktownie , gdyż wszelkie sygnały i bodżce z zewnątrz odbierają one niesamowicie serio . Samokrytyka u takiego dziecka jest rozwinięta niesamowicie silnie . Najlepszą metodą , stosowaną w wychowaniu dziecka z niską samooceną jest pochwała za każde osiągniecie , każdą wykonaną pracę . Należy stale podkreślać wszystkie drobne dziecka sukcesy w różnych sytuacjach / n.p na forum rodziny , w grupie rówieśników / . Myślę , żę dobrze byłoby , by Pani córeczka miała koleżankę czy przyjaciółkę , która jest przebojowa , z silną osobowością . To mogłoby przyczynić się do podniesienia jej ' ego ' , jednocześnie wyzwoliła by w sobie odwagę i siłę własnych przekonań . Poza tym mogłaby  Pani również porozmawiać z wychowawczynią klasy , do której córka uczęszcza / chodzi o konfrontację i opinię jej zachowań w środowisku szkolnym / Trzeba zweryfikować żródła jej niskiej samooceny .

Wydaje mi się , że Pani córeczka należy do tej grupy dzieci , które uwielbiają być w centrum uwagi , pragną być zauważane . Jest bardzo wymagająca wobec siebie , w związku z tym wszystko stara się wykonywać perfekcyjnie . Ale ma to cel wyższy i oczywiście swoją cenę . Chce się wyróżniać , ale w cieniu rywalki mięknie , bo podejrzewam , iż ta przebojowa koleżanka jest w pewnym sensie i jej rywalką . Nie łatwo będzie Państwu zmienić jej priorytety , bo najwyrażniej należy do osób bardzo zdecydowanych i w pewien sposób zdesperowanych - po prostu narzuciłą sobie pewien styl zycia i chce go realizować . Myślę , że można delikatnie dziecku tłumaczyć , że nie wszystko w życiu trzeba robić doskonale, bo nie możemy stać się robotami . I nie zawsze to ona musi być na pierwszym miejscu , trzeba też dać szansę innym . Można tu dawać własne przykłady z życia / Pani albo męża / , by to w jakiś sposób uwiarygodnić . Należy uczyć dziecko trudnej sztuki przegrywania, podkreślając , że tak to w życiu będzie raz sukcesy , raz porażki . Wiem , że to jest ogromnie trudne zadanie , ale jeśli teraz nad tym popracujecie , to kiedyś córka będzie wam za to wdzięczna . Życzę powodzenia i dużo cierpliwości .

Ewag, dzieci są rewelacyjnymi obserwatorami i przede wszystkim obserwują rodziców i tu czerpią wzorce. Przyjrzyj się wszystkim Twoim wątkom na forum, przeanalizuj swoją sytuację rodzinną, samoocenę i potem przyjrzyj się zachowaniom swojej córki.
Jak już wspominałam w którymś poście, mamy niemal identyczny model rodziny. Różnica wieku między dziećmi u mnie wynosi 5,5 roku. Gdy starsza córcia wróciła do przedszkola zaczęła terroryzować panie,tzn. żadna nie mogła wyjść z sali bo ona zaczynała krzyczeć, płakać - wpadała w histerię. Ja z domu również nie mogłam wyjść nawet na podwórko, do wc, nigdzie - i pewnego dnia telefon z przedszkola - pierwsze podstawowe pytanie: czy coś się u nas  dzieje w domu niedobrego bo dziecko  się tak (jw.) zaczęło zachowywać? Przy konkretnej współpracy z panią psycholog, wychowawczyniami udało nam się doprowadzić te zachowania do normalności czyli do takich zachowań jakie miały miejsce przed pojawieniem się drugiego dziecka.Poprawiły się również relacje dziewczynek. Ale taka intensywna praca trwała ponad pół roku.

witam i prosze o rade. Moj 14 miesieczny synek chodzi i bardzo niezaleznie przemierza swiat. Mam z nim wielki problem na spacerach, gdyz nie chce chodzic za reke, wyrywa sie, krzyczy wczoraj odstawil atak histerii na ulicy gdy chcialam przytrzymac go za raczke, wczesniej nie bylo tego problemu, nie wiem co robic i jak na to reagowac.

przede wszystkim to twoja wina. wysłać dziecko do psychiatry i niech on sie martwi. a serio rozmawiać i nie kłamać jak dziecko dostanie jedynkę w szkole to że to świetna ocena. jeżeli coś jest rzeczywiście ładne to chwalić, ale jeżeli jest brzydkie to nie kłamać.  oszukując tracisz autorytet u dziecka. jeżeli dziewczyna dostanie jedynkę w szkole to mówisz: "nie jestem zadowolona z tej oceny, ale razem się pouczymy i poprawisz ją". ponad to musisz zawsze dotrzymywać słowa, żeby dziecko nabrało do ciebie zaufania i żeby wiedziało że jak mówisz "rysunek jest ładny" to córka musi wierzyć   że tak jest.

antonina napisał:

przede wszystkim to twoja wina. wysłać dziecko do psychiatry i niech on sie martwi. a serio rozmawiać i nie kłamać jak dziecko dostanie jedynkę w szkole to że to świetna ocena. jeżeli coś jest rzeczywiście ładne to chwalić, ale jeżeli jest brzydkie to nie kłamać.  oszukując tracisz autorytet u dziecka. jeżeli dziewczyna dostanie jedynkę w szkole to mówisz: "nie jestem zadowolona z tej oceny, ale razem się pouczymy i poprawisz ją". ponad to musisz zawsze dotrzymywać słowa, żeby dziecko nabrało do ciebie zaufania i żeby wiedziało że jak mówisz "rysunek jest ładny" to córka musi wierzyć   że tak jest.

Czytając Twoją "radę" odnosi się wrażenie, że nie masz dzieci a uważasz że o wychowaniu wiesz wszystko. Na tym forum staramy się udzielać sobie rad, wspierać się w sytuacjach trudnych i często wydających się być bez wyjścia  a nie krytykować i oceniać się na wzajem. Nie chodzi o to by kogoś zdołować ale pomóc Mu w problemie, chociażby własnym przykładem czy dobrym słowem.  Życzę powodzenia!


Ewag, a jak córcia i jej zachowania, nadal bez zmian. U nas znowu kryzys, poranne płacze przed przedszkolem - ale przetrwamy. Pozdrawiam serdecznie:) MZ

Ostatnio edytowany przez MagdaZ (2008-04-07 11:27:27)

Kto mógłby dać radę jeśli nie my kobiety - żony - matki. Aby tak dalej. Pozdrawiam:)

Rzeczywiści zafundowaliście dziecku niesamowitą rewolucją, myślę że należy dać szansę trenerowi, potraktujcie to jako "odcięcie pępowiny" i pierwszy krok w kierunku samodzielności syna. Powodzenia