niska samoocena i emocjonalne wypalenie - Netkobiety.pl

Ostatnio edytowany przez Bianca (2009-11-13 12:22:19)

Ewag! Jak opowiadasz: "mam dójkę małych dzieci, z którymi nie mam większych problemow". Jestes przy swoich dzieciach wiekszosc czasu i to jakie one sa jest wielka Twoja zasluga! Powinnas czerpac z tego sile! Nie wolno Ci myslec, ze jestes nic nie warta. Jestes mama dwojki malenstw - to Ty jako mama, jestes najwazniejsza persona w ich zyciu!Pamietaj o tym.

"Uroczy maz", "szczesliwy zwiazek"...tak, to wszystko pozory. Uwazam, ze krzywdzisz siebie udajac, ze wszystko jest ok. Twoi rodzice, krewni z pewnoscia nie zachwycali by sie nim tak, gdyby wiedzieli jak Ciebie traktuje.
Rozumiem, ze chcesz oszczedzic swoim rodzicom zmartwien. Mysle jednak, ze oni zareagowali by na Twoje klopoty "dlaczego nie powiedzialas nam wczesniej". To sa Twoi rodzice, bliskie Ci osoby, jesli nie odmowiliby Ci pomocy, a Ty potrzebujesz wsparcia - NIE ZWLEKAJ!

Jesli chcesz ratowac wasze malzenstwo, a przede wszystkim siebie(!!!), powinnas sprobowac dotrzec wpierw do meza. Stawic mu czola. Wiem, ze czujesz sie gorsza polowa w tym zwiazku. Droga do odmiany takiego oblicza siebie, jakie masz w glowie bedzie dluga. Nie cierp w ukryciu. Wyrzuc z siebie zlosc! By to uczynic musisz odnalesc w sobie moc.

Sila by odmienic swoj los tkwi w Tobie. Wychowujesz dwojke dzieciakow, jestes cudowna osoba! Zawalcz o to by twe dzieci mialy zdrowa, zadowolona z zycia mame! Zaslugujesz na szczescie i szacunek, a przede wszystkim na prawde. Nie pozwol, by Twoj wyrachowany maz dalej sobie bezkarnie pozwalal.

Jesli mozesz sobie na to pozwolic odwiedz gabinet psychologiczny.

Powinnas poszukac psychologa. Jesli jestes z malej miejscowosci, prawdopodobnie nie masz zbyt duzego wyboru. Zdarza sie, iz psycholog w panstwowej placowce jest dobrym specjalista. Osobiscie poradzilabym Ci jednak gabinet prywatny (nie bedzie problemu z umowieniem terminow i prowadzeniem regularnej terapii dostosowanej do Twoich potrzeb - dlugosc, czestliwosc spotkan, itd.). Czy nie moglabys ewentualnie jezdzic do gabinetu w najblizszym siebie wiekszym miescie?
Skorzystanie z porady psychologicznym nie jest rzadnym wstydem. Mysle, ze owniez opinia spoleczna jest co raz bardziej przyzwyczajona do obecnosci psychologow (tv, gazety, poradniki) w zyciu. Jesli ma Ci to pomoc, nie zastanawiaj sie co pomysla inni!! Tu chodzi o Twoje dobro!! (co przeklada sie na dobro Twoich dzieci i rodziny)
Pozdrawiam serdecznie.

Ciesze sie, ze zrobilas ten krok i zapisalas sie na wizyte. Po pierwsze - psycholog jest lekarzem! W swojej codziennej praktyce spotyka ludzi z roznymi dolegliwosciami i problemami. Nie bedziesz jego pierwsza klientka. Powinien byc to specjalista, ktorego celem jest przy pomocy wlasciwych pytan wysluchanie Ciebie i fachowe okreslenie Twoich zaburzen. Jedno Ci moge gwarantowac: nie bedzie kwestionowac tego, iz cierpisz. Wszystko co zostanie podczas spotkania powiedziane nie wyjdzie poza drzwi gabinetu.

Poza tym nie widze "chaosu" w Tojej wypowiedzi :-) Wypowiedzialas sie jasno i zrozumiale! Przed spotkaniem wypisz sobie na kartce sprawy, ktore Cie w Tobie najbardziej mecza i z ktorymi sobie nie dajesz rady. Zastanow sie rowniez czego sobie zyczysz na przyszlosc (zyskania wiekszej pewnosci siebie, poprawienia relacji z mezem, itd.) Zebranie tych mysli ulatwi Ci pozniej wyrazanie sie na rozmowie.

Mam nadzieje, ze psycholog, z ktorym sie spotkasz sprosta Twoim oczekiwaniom i zdecydujesz sie na terapie. Porady psychologow przez internet sa przydatne, gdyz formuowanie swoich problemow na pismie pomaga w ich lepszym uswiadomieniu. Ma jednak wiele minusow - uniemozliwia przeprowadzenie wielu dobrych metod diagnozy i leczenia pacjenta.

Glowa do gory! Pamietaj, ze ile z tego spotkania wyciagniesz zalezy w duzej mierze od Ciebie. Zapomnij o barierach i skup sie na swoim celu: wyzdrowieniu i odzyskaniu rownowagi! Psycholog bedzie przede wszystkim myslal "Przy pomocy jakich metod moge jej najlepiej pomoc", ostatnia rzecza jaka pomysli bedzie "inni maja wieksze problemy".
Takze nie zastanawiaj sie czy Ci wypada powiedziec o niektorych sprawach. Pomoze to psychologowi lepiej Cie zdiagnozowac. Podobnie jak z lekarzem internista - bedzie mu latwiej zaradzic, jesli pacjent zastosuje sie do prosb - otworzy jame ustna, rozbierze sie do badania, itd.

Trzymam kciuki!!!Sila jest w Tobie!

ewag napisał:

Jestem wypalona emocjonalnie, nie mam marzeń ani pragnień.

Nie widzę sensu życia Nie patrzę w lustro bo nie mogę na siebie patrzeć- gruba, brzydka, szara.. wypalona...Płaczę bo to mi tylko zostało. Pomóżcie bo nie wiem co robić . Chcę zmienić swoje życie , poczuć się jak dawniej szczęśliwa, mająca wiele pomysłów na życie i widząca radość życia:-(((((((

Ewag smutne jest to co piszesz, ale ciesze się ze jaiś krok uczyniłaś, że skierowałaoś się o pomoc do terapeuty, mam nadzieję że jednak Twój mąż zrozumie to co się między Wami dzieje, że zrozumie i pójdziecie razem na spokanie, że się wszystko ułoży.

Piszesz ze jesteś wypaona emocjonalnie, ze nie masz marzeń. Wydaje mi się ze właśnie ten brak marzeń sprawia że nie widzisz sensu życia, że czujesz się wypalona, jak piszesz. Marzyć trzeba, to podstawa szczęśliwego życia, To nasze marzenia i choć powolna ich realizacja dostarcza nam energii, radości, szczęścia.
Przecież wiesz czego pragniesz, pragniesz radości, miłości, szacunku w swoim życiu i niech to będzie twoje marzenie, staraj się małymi kroczkami do niego dazyć. już wykonałaś duży, milowy krok, chcesz coś zmienić, chcesz naprawić swoje życie, prosisz innych o pomoc BRAWO!! trzymaj tak dalej ale pamiętaj musisz mieć marzenia, musisz do czegoś dążyć, angażowac się w coś,  to pomaga, naprawdę pomaga.

ja ostatnio miałam także czas chandy, ogólnego niezadowolenia. wpadła mi w ręce super ksiażka o marzeniach i ich spełnianiu. Jesli tylko znajdziesz czas to naprawdę warto przeczytać. a to dla Twojego lepszego samopoczucia, mały cytat z tej ksiażki:

"W cenie Twojego biletu na życiowe pielgrzymowanie jest już zawarte Twoje Szczęście, jest już zawarta kochająca się rodzina, jest już zawarta motywująca Cię praca, jest już zawarty piękny dom, słoneczne wakacje, miłość, dobro i życzliwość. W cenie Twojego biletu na zyciowe pielgrzymowanie są już zawarte Twoje Marzenia, również te spełnione, są tam już Cuda (...)" Niebo na Ziemi. Konrad Milewski

;(

Ostatnio edytowany przez Bianca (2009-11-13 12:23:38)

Wiem,że możesz nie mieć jeszcze wystarczającej ilości sił,ale przede wszystkim doradzam rozmowę z mężem. Pracujesz teraz nad sobą, nad swoim poczuciem wartości i nad radzeniem sobie z problemami. Mąż powinien być osobą najbliższą, która wspierałaby Cię w tak trudnych chwilach. Czy był przy Tobie kiedy przeżywałaś śmierć brata? Nie zrzucaj całej odpowiedzialności za Wasze problemy na siebie. Zasługujesz na szacunek i wsparcie, szczególnie ze strony własnego męża. I masz prawo tego od Niego wymagać

Ewag- to straszne co piszesz ! Twój mąż absolutnie nie może Cię tak traktować ! To niedopuszczalne i okrutne ! Na pewno też odbija się na dzieciach- to nic nie da ,że przykleisz na twarz uśmiech - dzieci doskonale wyczuwają napięcia między rodzicami i cierpią ! Także, taka sytuacja nie może trwać w nieskończoność. Masz bardzo trudną sytuację, ale jak to oceniasz ?  Czy myślisz, że jest jakaś szansa na uratowanie Twojego małżeństwa ?

Na pewno - tak jak już napisały dziewczyny - ta sytuacja nie może trwać dłużej i musisz coś jak najszybciej zrobić.

Jeżeli widzisz jakąkolwiek szansę - ratuj to małżeństwo ... Jeżeli widzisz choć niewielką szansę na ratunek - odseparujcie się na jakiś czas od siebie ( choćby na moment przeprowadź się do rodziców, koleżanki , daj sobie i jemu czas na POWAŻNE zastanowienie się co chcecie dalej z tym zrobić i czy w  ogóle coś jeszcze chcecie  - czasem takie "chwilowe" rozstania czynią cuda bo ludzie uświadamiają sobie ,że mogą na prawdę stracić tą drugą osobę )

To jedno ...

Ale moja Droga, to co rzuca się w Twoich wypowiedziach w oczy to nie tylko to jak Twój mąż traktuje Ciebie, ale także to jak ty sama siebie traktujesz Dziewczyno. Pozwól, że zacytuję jedno zdanie ...

ewag napisał:

I jeszcze teraz to, a zaczęło się od tego, że mąż przedstawiając plany na weekend nie wziął pod uwagę jednego, małego szczegółu- mnie

Jeżeli traktujesz sama siebie jak "mały szczegół", "mały element" czyjegoś życia to jak możesz mieć siłę i wymagać od innych, żeby Cię traktowali tak jak na to zasługujesz ? Zastanów się nad tym Ewag ... Inni traktują nas zawsze tak jak sami siebie traktujemy  ...

Ostatnio edytowany przez Vausti (2008-10-13 23:02:48)

;(

Ostatnio edytowany przez Bianca (2009-11-13 12:24:25)

ewag - Twój mąż jest mistrzem mrozu - potrafi tworzyć tak lodowatą atmosferę- że powietrze w Waszym domu zamarza !!! Bardzo się cieszę, że idziesz do pracy. Będziesz miała część z życia tylko dla siebie, nabierzesz innej perspektywy, pewności siebie.

Przeczytałam Twoje wątki i wydaje mi się, że mimo wszystko bardzo męża kochasz. Często wtedy, gdy układa się lepiej - po prostu nie czujemy potrzeby, by o tym pisać na forum. Dopiero gdy nadchodzi kryzys, jesteśmy tak nieszczęśliwe, że musimy z kimś porozmawiać, aby dać radę to "unieść". Może tak jest w Twoim przypadku ?  (Wiem, że ponieważ mój mąż zna mnie najlepiej - potrafi zranić najcelniej. I w przeszłosci różnie między nami bywało - podobnie jak Ty czasem tonęłam w beznadziei).

Myślę, że koniecznie musisz znaleźć w sobie siłę, aby przewartościować Wasze relacje. On musi wiedzieć, że pewnych zachowań nie będziesz dłużej tolerować, bo po prostu nie możesz ich znieść i że za wszelką cenę (WSZELKĄ) zadbasz o to, by czuć się szczęśliwszą. I musi wiedzieć, że już się nie boisz !!! Wydostań się z tej pozycji "kobiety uzależnionej" w którą weszłaś lub też pozwoliłaś się tam wepchnąć. Fakt, że zajmujesz się domem i wychowaniem dzieci nie oznacza, że należy Ci się mniej szacunku !!!

Bardzo serdecznie Cię pozdrawiam, i proszę napisz, jak wrażenia w nowej pracy.

ewag napisał:

oxyewa- Ty najlepiej ujęłaś to co czuję.

To pewnie dlatego ewag, że w przeszłości, w moim związku miały miejsce epizody niemal identyczne jak u Was. Podkreślam, że epizody - bo kochamy się OGROMNIE - ale zawsze po spokojnym okresie nadchodziła burza, a po niej w domu panowała arktyczna aura, a w niej ja - z poczuciem bezradności, wielkiej samotności i beznadziei i mój super-mąż - super silny, super nieomylny, bardzo pewny siebie.
Z czasem udało mi się wypracować mocniejszą pozycję w naszym małżeństwie i z biegiem lat jest wciąż lepiej i lepiej. 
Uczucie, którym teraz pałasz - choć negatywne samo w sobie - również da się wykorzystać konstruktywnie - bo daje Ci siłę. Doskonale, że akurat teraz podjęłaś pracę. Jestem przekonana, że uda Ci się ułożyć i wprowadzić w życie program poprawy / zmiany Waszych relacji.
Bardzo serdecznie pozdrawiam.

Ostatnio edytowany przez oxyewa (2008-11-10 12:37:09)