Pytanie do szczęśliwych kobiet za szczęśliwych rodzin - Netkobiety.pl

Istnieją takie rodziny, bo właśnie z takiej pochodzę. Dom mam wspaniały, kochanych rodziców, którzy mi pomagają itp. ale jeśli chodzi o życie uczuciowe to tragedia goni tragedię. Czasami sama się zastanawiam, (ale w drugą stornę) czy gdybym pochodziła z niepełnej rodziny byłoby inaczej?

Jak mi się żyje? Teraz ciężko, bo problemy miłosne mnie przygniatają...:/ Ale właśnie może to jest cena jaką płacę za dobry dom i szczęśliwe dzieciństwo... Nie wiem, ale ma tego dość...

A jak Wy myślicie?

Może wyjaśnię dokładniej o co mi chodziło.
Ja osobiście wychowywałam się w niepełnej rodzinie, gdzie dla dzieci w zasadzie nikt nie miał czasu. Była przemoc fizyczna - chociaż nie drastyczna ale jednak. Najgorsza była natomiast przemoc emocjonalna i brak psychicznego wsparcia ze strony dorosłych.
Interesują mnie wypowiedzi kobiet, które miały szczęśliwy dom nie w tym sensie, że nie było w nich żadnych problemów czy scysji - wiadomo, że nigdzie nie ma idylli. Chodziło mi o rodzinę, gdzie dzieci są szanowane, gdzie zwłaszcza ojcowie traktują swoje córeczki jak małe księżniczki, po prostu zachwycają się nimi i kochają gorąco.
Zastanawiam się, czy takie dziewczęta, których ojcowie rzeczywiście byli dla nich ojcami, czy takie dziewczęta mają łatwiej w życiu uczuciowym, czy trafniej dobierają sobie partnerów i jakie mają problemy, jak im się żyje.
Czekam na Wasze wypowiedzi.

Moj tata był i jest dla mnie najlepszym tatą. Jest alkoholikiem, nie pije od ponad 10 lat, dlatego w dziecieństwie miałam trochę problemów, ale ogólnie wspominam je bardzo dobrze. Ale mam problem z facetami, chcąc nie chcąc trafiam na mężczyzn którzy lubią sobie wypić... Raz więcej raz mniej, ale to pijący faceci. Tak naprawdę nie wiem czy to ma jakiś związek z moim tatą, ale czasem boję się że tak jest. Teraz jestem z chłopakiem, który lubi wypić, ja też lubię. Mój tata to alkoholik niepijący ,jego niestety pijący. Może to właśnie to w jakimś sensie nas połączyło. Nie lubię kiedy on pije za dużo, ale nie mam na to większego wpływu (mieszkamy daleko od siebie). Jakoś nie potrafię znaleźć porządnego chłopaka, pewnie też dlatego że sama lubię imprezować... Ot co, raz byłam z chłopakiem pijącym mało, nie palącym z baardzo porządnej katolickiej rodziny, ale długo razem nie byliśmy. Po prostu mam ciąg do facetów może w jakiś sposób nie odpowiednich.... sama nie wiem już teraz...

Moja rodzina uchodziła za modelową,tata zapewniał byt,mama dbała o ciepło domowego ogniska,nigdy niczego mi nie brakowało.Nie było alkoholizmu,przemocy czasami drobne kłótnie rodziców.....Tylko że ta idylla pękła kiedy my dzieci "wyfrunęliśmy" z domu,moi rodzice rozeszli się po 38 latach małżeństwa,nagle okazało się że nie potrafią się dogadać,stali się dla siebie wrogami.....
A jak jest w moim życiu uczuciowym,miałam to szczęście że trafiłam na wspaniałego kochającego faceta,nigdy nie miałam problemów z okazywaniem Mu uczuć,żyjemy z przyjętymi przez siebie zasadami,szanujemy się i wspieramy w trudnych chwilach przez prawie dwadzieścia lat.Myślę że moje dzieci wyniosą z naszego domu same pozytywne wzorce.
Zastanawiam się jednak czy nasz rodzinny dom ma az taki wpływ na to jak będzie w przyszłości wyglądało życie uczuciowe.
Myślę że to zależy od partnera ,od naszych wzajemnych relacji,od tego wszystkiego jak to wszystko sobie poukładamy....

Mylenne, nie jestem znawcą tematu alkoholizmu ale czytałam co nieco na ten temat.
Wiem, że często tak się składa, że jak pochodzi się z domu, w którym były problemy z alkoholem, to później człowiek pomiędzy ludźmi pijącymi czuje się po prostu "jak u siebie w domu".
Myślę, że jednak atmosfera rodzinnego domu jest decydująca dla późniejszych relacji w związkach.
Ja np. zawsze byłam mocno krytykowana zarówno przez siostrę, jak i domowników. Zawsze starałam się być ok. żeby mnie zaakceptowano, jednak podskórnie czułam, ze i tak coś ze mną jest nie tak.
Być może dlatego zawsze jakoś tak się składało, że moi faceci krytykowali często, robili to też moi znajomi, koleżanki i przyjaciele, o ile w ogóle słowo przyjaciele jest tutaj na miejscu.
Chociaż nie lubiłam takiego traktowania, to jednak kiedy mnie krytykowano czułam się jakoś tak "swojsko". Po prostu dobrze przyswoiłam sobie tę lekcję.
Wiem ile trudu trzeba aby zmienić własne wzorce związane z relacjami, cały czas nad tym pracuję z obecnym partnerem.
Myślę, Mylenne, że dużo prawdy jest w tym co powiedziałaś, że kiesy byłaś z chłopakiem z porządnej rodziny to nie potrwało to długo. To po prostu nie pasowało do Ciebie, w żaden sposób nie pociągało Cię, nie czułaś "tego czegoś", tej specyficznej "więzi".
Czy mam rację?