Jak trafić? - Netkobiety.pl

Dlaczego uparłeś się, że właśnie z tą kobietą chcesz nawiązywać bliską relację? Chcesz się umartwiać, zostać męczennikiem? Uciekaj jak najdalej. Nie próbuj zmieniać i naprawiać kobiety, która jak wyżej napisałeś "nie szanuje Cię, jest chamska, egoistyczna i bezczelna".
Teo ma genialne poczucie humoru ale szkoda faceta bo zabije byle co a będzie odpowiadał za człowieka Moja rada wiej jak najdalej się da

Heh, skad ja to znam...
Kiedy mowilam swojemu bylemu partnerowi co mnie boli w jego zachowaniu, co sprawia mi przykrosc i jakie mam potrzeby, w odpowiedzi slyszalam ze mam mu nie mowic co on ma robic i jak postepowac bo go ponizam i nie szanuje.
Daj sobie z nia spokoj, bo to niedojrzala gowniara, ktora traktuje Cie jako zapchajdziure.

Najgorsze jest to, że to potem ja jestem wszystkiemu winny, a przynajmniej w taki sposób ze mną rozmawia.

A propos piorytetów. Kiedyś ten temat poruszyłem i je faktycznie poznałem.
1. Ona
2. Szkoła
3. Coś tam coś tam
...
10. Ja?

Nigdy wspólne piorytety nie wchodziły w grę i nigdy nie brała mnie w swoich planach pod uwagę.

To, że jest egoistką jest pewne, bo sama się do tego przyznaje i jest tego świadoma, ale nic z tym nie robi, a poza tym nie zachowywała się tak kiedyś. Jak już pisalem, u niej podejśćie jest troche, jak sinusoida. Raz zachowuje się normalnie, raz jej coś odwala i jak jej zwracam uwagę to strzelam sobie w stopę.

Dobrze,  jak już pozwalam sobie na takie dygresje to Wam coś opowiem.
Postaram się streścić swoje ostatnie dwa miesiące, bo gdybym miał streszczać więcej to nikomu by się tego nie chciało czytać.
Pewnego słonecznego dnia, bo taki niewątpliwie był, siedząc w samochodzie myślałem nad tym, jak sprawić żeby na jej twarzy pojawił się uśmiech, bo to zawsze było moim priorytetem w relacji i zawsze dawało mi najwięcej siły i radości. Uśmiech osoby, którą kochasz to coś cudownego i chyba nikomu tego mówić nie trzeba. Na co wpadłem? Myślę, że nic oryginalnego, ale zrobiłem to w tym miejscu pierwszy raz. Kupiłem sezonowy kwiat, owinięty wstążką koloru, który bardzo lubi, wyciąłem karteczkę na której napisałem kilka miłych słów, pojechałem w nocy pod jej dom i zostawiłem go w furtce. Rano wyjeżdżała z domu, więc chciałem, żeby miała go u siebie. Wszystko poszło zgodnie z planem, ale.. no właśnie ale reakcja była bardzo zaskakująca. Skrócę ? zostałem zjechany, jak się tylko dało ?straciłam do Ciebie resztki szacunku? ?nie życzę sobie żebyś się kręcił pod moim domem? itp. itd. Nic się na to nie odezwałem i nie miałem już zamiaru. Tydzień później widocznie coś ją tknęło i mnie przepraszała, a że jestem osobą, która szybko wybacza i nie trzyma jakoś specjalnie żalu (w przeciwieństwie do niej, bo potrafi wypominać to co było bardzo dawno temu) to wybaczyłem i odrzuciłem tę nieprzyjemną myśl na drugi plan. Od tego czasu zauważyłem, że się stara o to, żeby było dobrze. Minął jakiś czas, może miesiąc? ciężko mi teraz powiedzieć i zacząłem zauważać, że znowu coś w rozmowach zaczyna ?siadać?.. wiecie, kiedy się z kimś codziennie pisze to można wyczuć. To też w sumie jednocześnie trochę mój ?dar? i przekleństwo, że tak łatwo zauważam zmianę w nastroju, nawet najmniejszą. Obserwowałem jak się to rozwija i w końcu w sumie wiedząc, jak się skończy moje zwrócenie na coś uwagi, zacząłem pytać ?co się dzieje?? oczywiście.. wszystko w porządku, bo jakby inaczej.. Nie uwierzyłem w to, ale odpuściłem. Kolejne rozmowy i kolejne, znowu poruszyłem temat, oczywiście nie obyło się bez personalnych ataków na mnie w stylu ?wpadasz w paranoje? ?jesteś nienormalny? ?pojebało Ci się coś?. Po takich epitetach napisałem, że ?OK, ubzdurało mi się i nie ma tematu? ? nie było w tym ironii. Nałożyło się to wszystko z jej sesją, wiec pewnie stres, zmęczenie bo ona zawsze musi być najlepsza i nigdy nie jest zadowolona z siebie, totalnie odpuściłem. Zaznaczyłem tylko, że takie moje drążenie tematu bierze się stąd, że nie zawsze jest ze mną szczera i bardzo dużo  z niej trzeba wyciągać, wiele razy słyszałem, że nie wie co czuje itp. Zostałem już przez jej zachowanie w ciągu całego trwania relacji trochę hm..naznaczony, wyczulony. Jak sobie o tym pomyślę to trochę to w sumie przykre.  W każdym razie, czas sobie leciał i dzisiaj umówiliśmy się na spacer. Upiekłem jej ciasto, schowałem do pudełka, jadę. Spotkaliśmy się w parku, podchodzę z uśmiechem na twarzy, rzucam krótko ?Mam coś dla Ciebie!?. Nie podzieliła mojego entuzjazmu. Na ciastko odpowiedziała ?jest już późno, nie jem? trochę mnie to uderzyło, ale cóż. Potem je jeszcze obejrzała, powiedziała, że mi tu coś nie wyszło? i podziękuje. Zacisnąłem zęby - spacer jeszcze trwa, prawda? Niestety, dziwnie się zachowywała, musiałem podtrzymywać rozmowę, bardzo szybko urywała tematy, traktowała mnie bardzo surowo i z góry, przyjmowałem to przez 30 minut. Po 30 minutach zapytałem, o co tutaj chodzi? Opisałem jej to jak się zachowuje,  coś mi tam odpowiedziała, że wszystko jest w porządku, że jej ?bardzo przykro, że się źle rozmawia? ?oczywiście ironicznie. Odpowiadała mi naprawdę chamsko,  rzuciłem coś o szacunku i nie zdążyłem skończyć, bo wzięła mi ten kawałek ciasta i dostałem nim w głowę.  Wiecie co, może to nic takiego, ale w życiu nie poczułem się tak poniżony i jak bardzo rzadko płaczę tak w tym momencie zabolało i zszokowało mnie to na tyle, że czułem, jak zbierają się łzy i chcą uciec. Spojrzałem się na nią i zauważyłem u niej szyderczy uśmiech, nawet śmiech, wiecie jak to boli? Odszedłem. Rzuciła mi za plecami ?Teraz przynajmniej masz podstawy, żeby uważać, że nie mam do Ciebie szacunku?. Ignorowałem, ale podbiegła do mnie i zaczęła coś mówić. Powiedziałem jej żeby mi dała spokój, odpowiedziała, że ?z przyjemnością?. Odchodząc do swojego samochodu, powiedziała z uśmiechem na twarzy ?dobranoc?. Wsiadła, odpaliła silnik. Ja wsiadłem do swojego, ale kiedy ruszałem zajechała mi drogę, wyszła. Wykrzyczała, żebym się zastanowił następnym razem, jak poruszam temat szacunku. Odpowiedziałem jej ?Akurat dzisiaj poruszyłem temat szacunku do drugiej osoby nie w Twoim kontekście tylko ogólnie, a teraz daj mi spokój, bo już zbyt wiele razy sprawiłaś mi przykrość?, trzasnęła drzwiami i pojechałem.. Do tej pory nie potrafię zrozumieć, co jak i dlaczego.

Ta dziewczyna jest okropna. Zapomnij o niej.
Posłuchaj Jogi.
Jesteś młodym, fajnym, ciepłym facetem i zasługujesz na wartościową dziewczynę, która cię doceni. Ta obecna to jakaś straszna jędza. Naprawdę, szkoda słów.  Związek polega na wzajemnym dawaniu i braniu, a nie na tym, że za wszelką cenę starasz się kogoś zadowolić, a ten ktoś ma cię gdzieś i tobą pomiata. Chyba masz jakieś złe wzorce rodzinne. To naprawdę nie o to chodzi w byciu z kimś.

Teraz się tylko zastanawiam czy po tym co powiedziałem z "daj mi spokój" odezwać się do niej i napisać co myślę o tym co zrobiła czy milczeć i czekać aż sama się odezwie, ewentualnie przeprosi :-D

Ona ma Ciebie w nosie nie rozumiesz? o kogo Ty chcesz zabiegać dalej? po co te gierki odezwać się nie odezwać przetrzymać ją, pokazać jej coś..dziecinada.

Troszkę źle mnie zrozumiałyście. Zastanawiałem się czy mimo tego, że jej powiedziałem tego dnia, żeby mi dała spokój to do niej jeszcze napisać/powiedzieć co o tym sądze i skończyć

Masz rację Dostalem chwilę temu taką piosenkę
https://www.youtube.com/watch?v=ToFKho5oEi0
Zawsze lubiła mi przez tekst piosenki przekazywać swoje emocje/uczucia.

Może, że sobie w pewien sposób zapracowałem na jej brak szacunku, chociażby przez to, że byłem tak bardzo wyrozumiały i na wiele rzeczy przymykałem oko i pozwalałem. Chociaż z drugiej strony, taki elementarny szacunek powinien być oczywisty w każdej relacji. Wiem, co mam z tym zrobić, ale  krew mnie zalewa, jak ona moje zwracanie uwagi odbiera jako atak czy też uważa, że wymyślam i pouczam, obrażam. Piosenka jest tego dowodem - takie jest jej spojrzenie na ostatnie wydarzenie, które opisałem.

Nie chce tworzyć nowego wątku,  a poza tym trochę się to łączy. Ostatnio zastanawiałem się z psychologicznego punktu widzenia skąd się biorą takie zachowania,  że prawie każde zwrócenie uwagi,  które jest w dobrej wierze kończy się atakiem, obrażaniem się, jakimś takim kompletnym niezrozumieniem tego co się mówi, wyciąganiem z tego absurdalnych wniosków. Może macie na to pomysł? Joga, miałaś podobnie.

Ale to ja mam pytanie - jesteście ze sobą, czy po prostu Ty za nią "latasz"?

Nie.
Bycie z zwiazku to "branie drugiej osoby pod uwage".

Nie wiem skąd wniosek,  że chce aby to wróciło. Kiedyś rzuciła "przecież i tak nigdy nie byliśmy razem...". Nasza relacja jest na stopie przyjacielskiej.

Mówiła mi tak i robiła tak,  kiedy byliśmy razem. Potem zostaliśmy przyjaciółmi,  ale problem nie zniknął.  Chciałem po prostu wiedzieć jak do niej trafić,  jak chodzić z nią na kompromisy, jak jej wytlumaczyc, że jej niektóre zachowania bolą. A ona wyznaje zasadę "albo akceptujesz albo spadasz".

Dzięki za wszystkie odpowiedzi.
Nie chce tworzyć nowego tematu, a w zasadzie nurtuje mnie jedna rzecz.
Pytanie do kobiet tutaj zagladających.
Znam w sumie dwa typy ludzi. Jedni są tacy, którzy jasno deklarują swoją miłość, bez żadnych "gierek", a są też tacy, którzy rzadko nazywają to dosłownie "Kocham Cię", a zachowują się na zasadzie "ciągłe gonienie króliczka" czyt. raz są trochę bardziej czuli, raz mówią wiecej o uczuciach, raz są chłodni, raz uciekają, raz gonią - wiecie co mam na myśli? taka "gra" w ciągłe zdobywanie i jednoczeście pokazywanie jacy są niedostępni. Moje pytanie - jaki typ zachowań akceptujecie? Ja ze swojego doświadczenia mogę powiedzieć, że kiedy mówiłem wprost o uczuciach to kończyło się to tak, że druga osoba, kiedy była pewna tego co czuje i tego, że cały czas jestem zaczęła się mniej starać - coś na zasadzie osiadania na laurach. Z kolei, kiedy "grałem" przez jakiś czas to wyglądało to mniej więcej tak, że na początku faktycznie jakoś intrygowałem, zachęcałem do działania z jej strony, do "gonienia" mnie, ale potem to przynosiło efekt odwrotny od zamierzonego mianowicie - ona zaczyła też grać i gubiło się to poczucie bezpieczeństwa, po prostu ta "gra" stawała się zbyt realna i dawała poczucie, że tracimy grunt pod nogami. - To tak nawiasem mówiąc, żeby bardziej zrozumieć sens mojego pytania.

ja też oponuję za pierwszą wersją.
jestem typem osoby która ma swoje życie tak zakręcone i pełne wrażeń i przygód, że od związku oczekuję stabilizacji. chcę żeby to była przystań dla mnie.
w czasach kiedy mój facet właśnie był taki zadeklarowany, pewny to czułam się najlepiej.
jak zaczął mi odstawiać gierki to doprowadziło do końca mojej współpracy z nim bo zwyczajnie nie mam do tego głowy i szkoda mi moich nerwów.
jeśli chodzi o EMOCJE to czasem wyobrażam sobie to tak, że facet jest słońcem (stały, niezmienny, jest zawsze w jednym miejscu, w swojej roli) a ja jestem jak planeta która sobie podróżuje po galaktyce ale zawsze w okolicy słońca. czasem bliżej, czasem dalej ale krąży zawsze.