Trudna miłość nie wiem czy go nadal kocham - Netkobiety.pl

Jak nie potraficie ze sobą rozmawiać to moim zdaniem nie ma ratunku.

No to teraz karteczka i spisujesz wszystkie "za" i "przeciw"

Nie jesteś szczęśliwa, nie umiecie rozmawiać, nie szanuje Cię i nie troszczy się o Ciebie (sama wieczorem pedałowałaś do domu). Wyobraź sobie swoje życie za 5, 10, 20 lat. Chcesz tak żyć? On się nie zamieni nagle w księcia, całe życie będzie żabą. Szczery rachunek sumienia, czy taki związek chciałabyś stworzyć? Czy takiego mężczyznę będziesz ciągle kochała? Czy będziesz z nim szczęśliwa?
Związek dwojga ludzi to miłość, szacunek i zaufanie, pewność, że w KAŻDEJ sytuacji możesz na drugą stronę liczyć. Nawet jeśli zabłądzisz na księżycu on powinien chcieć nawet na piechotę na ten księżyc za Tobą pobiec No i umiejetność rozmawiania o najtrudniejszych i najłatwiejszych sprawach. Bez rozmowy nie ma porozumienia.

Boisz się samotności ale dobrze wiesz co powinnaś zrobić tyle, że tym razem już ostatecznie, bez wymiękania i powrotów.

Życzę dobrych decyzji i szczęścia

ps. Jeśli zostaniesz w tym związku, to znaczy, że takie życie i taki facet Ci odpowiada. Więc proszę jak już zaciągniesz go siłą do ołtarza (bo on najwyraźniej do niego nie biegnie) nie wyżalaj się na forum, że jesteś nieszczęśliwa, a on wredny.

Ja to wszystko wiem, boję się przyszłości, ale najgorsze jest to że go kocham mimo wszystko i codziennie się zastanawiam co robić, jak to będzie, nie potrafię z nim zerwać brak mi odwagi. To Wszystko jest takie trudne, i to też nie jest tak że zawsze mnie olewa, zazwyczaj mogę na niego liczyć, ale są właśnie takie niektóre  sytuację że się zawodzę. Potrafi mnie czasami mile zaskoczyć, zaprosi na kolację, zabierze na spacer. Ja dlatego czuję ciągle tę niepewność, która mnie strasznie męczy.. muszę się zebrać w siłę i z nim porozmawiać powiedzieć wszystko co czuję, jak się obrazi i się rozstaniemy to lepiej dla mnie a jak zrozumie to może coś w sobie zmieni.

hej!
trudno udzielać rad ale myślę ten człowiek jest wygodny .ja też bylam z factem 7 lat,póżniej ślub bo wszysy biorą oczywiście z mojej inicjatywy.bo tak trzeba,teraz mam dwoje dzieci ,mieszkamy w jednym domu ja śpię sama on z dziećmi
on zyje z kimś nowym wraca do domu  spać wykąpać się jestesmy w separacji.on zachowuje sie jak kawaler zabiera dzieci do mamusi,kolegów,ja nie chodzę bo nie .takze masz przykład mój ,ale oczywiście kazdy ma swój rozum i serce .nie wolno dawac rad,bo to jest życie na całe życie.życzę duzo milości nie koniecznie z tym kolsiem.

Właśnie to jest mój cały problem wiem co powinnam zrobić, jakie jest najlepsze rozwiązanie tego wszystkiego, ale boję się samotności, zmian. Ta naprawdę już chyba fiksuję, bo zaczynam go usprawiedliwiać, ale to tak u nas nie było zawsze, jakieś pół roku temu zaczęło się psuć, kiedyś było normalnie, i nie wiem czy ja przejrzałam, że on zawsze taki był, czy ze mną coś się dzieję i on tak reaguję.

Postanowiłam wziąć się w garść. Napisałam mu SMS ze widzę ze w naszym związku coś się od pewnego czasu się nie układa. Źle oboje się meczymy.  I że chce się spotkać o albo jakoś dojedziemy do porozumienia i zaczniemy się bardziej starać o nasz związek albo nie da się już.  A on oczywiście jego rozwiązanie problemu to ucieczka teraz się nie odzywa. . . Zresztą jak zawsze
Za jakiś czas pójdzie po rozum do głowy ze beze mnie to on nie umie żyć.
Ja sobie zdaje sprawę ze ja też nie jestem święta tez potrafię pokazać rogi. Dlatego chciałam po to się spotkać. Ze może jak każde powie co go boli w drugiej osobie to może coś to da.