Zazdrość czy inna przypadłość - POMOCY. - Netkobiety.pl

Witajcie. Piszę do Was, kobiet, mężczyzn, gdyż mam dylemat o słuszność swego poglądu...
Byłem w małżeństwie od 2008 roku życia. Razem z żoną wiedliśmy naprawdę super życie. Nie było przepychu, ale o biedzie wydaje mi się także nie było mowy. Miała moje wsparcie w każdej inwestycji jaką chciała przedsięwziąć. W roku 2011 zmarł jej 33 letni brat. Moja żona wywróciła się i połamała sobie poważnie kręgosłup moralny. Lubiliśmy podróże, miałem do niej i ona do mnie pełne zaufanie. Preferowaliśmy wyloty do Turcji (to wszystko muszę dopisać aby nie zataić niczego) i innych ciepłych krajów. w marcu 2012 polecielismy do egiptu, ale już w czerwcu widziałem u niej niezwykłe zmęczenie (źle odebrane bodźce), więc wysłałem ją samą na kolejne wczasy ALLINCL. na Cypr. Ja nie mogłem bo miałem pracę, jednak ją prosiłem aby się zrelaksowała... 2 miesiące później... oznajmiła mi że już nic do mnie nie czuje... że wyjeżdża do Warszawy i zostawia mnie... że po dziesięciu latach bycia łącznie ze sobą w niej się wypaliło. Wyjechała w sierpniu a ja patrząc codziennie na rzeczy które wspólnie kupowaliśmy dostawałem obłędu. W jej odejściu była i moja wina... nigdy nie zrzucę winy tylko na tę drugą osobę. Rok czasu szlochań, starań, i wypadków nie naprawiało nic... Mało tego robiła mi bardzo dużo przykrych rzeczy wodząc mnie za nos...  do dnia gdy poznałem pielęgniarkę w szpitalu po groźnym zabiegu. To była Warszawa, kwiecien 2013... Ja sam jestem z daleko wysuniętych na północ mazur (Ełk, Suwałki, Olecko). Zaiskrzyło między nami, mimo iż dowiedziałem się na samym początku, że dziewczyna ta ma śmiertelną chorobę i nie rokuje dobrze. Postanowiłem dotrzymać kroku i wziąć to na barki. Co więcej zrobiłem coś czego w życiu z własnej nieprzymuszonej woli bym nigdy nie zrobił... Przeprowadziłem się do Warszawy. Do niej. Kiedy oficjalnie zacząłem afiszować się nową znajomością, moja była żona także pokazała swojego nowego partnera. To był listopad albo grudzien 2013 roku. Szczerze nigdy nie miałem o odejście żony złości, tylko było mi niezwykle przykro, żal tylu spędzonych i w efekcie straconych lat. Ale gdy ja już miałem kogoś przy sercu, i ona także ulżyło mi jeszcze bardziej. Choć nasze drogi się rozeszły, ona ma fajnego faceta, ja mam świetną kobietę, to myślałem, że wszystko będzie już ok. Piszemy do siebie czasami SMS na zasadzie "siemasz, co porabiasz, albo co porabiacie ze swoim facetem?" czy też ona do mnie dzwoni. Taka znajomość koleżanka-kolega. Ale moja kobieta tego nie akceptuje, mówi abym uciął tę znajomość, że nie brała mnie z nią w pakiecie... Każde polubienie czy komentarz na portalu społecznościowym automatycznie jest ironizowane i wyciągane do ogromnych wydarzeń. Przy czym powtórzę, to są naprawdę sporadyczne sytuacje w skali roku. Kilkukrotnie zostałem postawiony wobec stwierdzenia "wybierz, znajomość z nią i kontakty, albo JA". Nie rozumiem dlaczego mam zrywać kontakt z kimś kto z poziomu uczuciowego nie ma już dla mnie większego znaczenia, ale fakt faktem jest człowiekiem żyjącym, którego zwyczajnie darzę szacunkiem, któremu wybaczyłem czyny, których się dopuściła. Przecież ze swoją kobietą żyjemy razem, jeździmy, zwiedzamy, cieszę się każdą chwilą z nią... wystarczy jeden telefon od mojej byłej żony i bańka prysła... Czy tak być powinno? Ja nie jestem zazdrosny o kontakty jej z ludźmi, nie robię jej awantur, jestem typem człowieka "mam wyłożone na zło tego świata, czyńmy tylko dobro i nie krzywdźmy innych ludzi". Paradoksalnie krzywdzę swoją kobietę naturalnym niezobowiązującym, nienachalnym, niecodziennym kontaktem z byłą żoną. Swego czasu moja ex poleciała na własną rękę do Turcji. Wiedziałem o tym, to był styczeń luty 2014. Około miesiąca się nie odzywała, więc się zdenerwowałem, czy wszystko gra, zadzwoniłem, tudzież wysłałem SMS czy wszystko w porządku. Okazało się, że wszystko jest ok, tylko dużo pracy, ale czy to źle, że się martwię o drugiego człowieka? Czy nasz związek z obecną kobietą traci na tym? Uprawiamy sex czasem całe dnie, nie ma dnia bez sexu. I to nie takiego, w którym mi jest dobrze, ale staram się żeby ona była baaaardzo zadowolona. JEST! Gubię się w tym co jest dobre a co złe, ale nade wszystko nie chcę jej stracić... 2 dni temu, gdy mieliśmy naprawdę tydzień mega ubaw i uciech a ja jeżdziłem jak codzien kilkadziesiąt kilometrów rowerem z ENDOMONDO po warszawie zadzwoniła do mnie ex. Usłyszała w słuchawce że jestem na mieście, więc zaproponowała, aby przyjechał do lokalu, który był na trasie powrotnej do domu. Była tam z koleżankami gdyż opijała wylot do tajlandii za kilka dni. Zgodziłem się wpaść na dosłownie papierosa, bo w dresach nie będę wchodził do klubu. W lęku aby tego świetnego czasu z moją obecną kobietą nie spieprzyć postanowiłem wykasować połączenie od byłej. Wiedziałem że widok tego połączenia gdy będzie przeglądać mi telefon znowu ją zdołuje i będzie się znowu fochać, zamiast kochać. Na drugi dzień podczas sprzątania z kieszeni wypadł mi paragon na papierosye była w lokalu z dziewczynami. I się zaczęło. Na dobre! Wiem, że oszukałem, ale ja naprawdę chcę mieć tylko spokój i dlatego uznałem to za mniejsze zło . Kłamstwa nic nie tłumaczy, ale jak właściwie powinienem postąpić? To jeszcze nie wszystko. Do tego dochodzi kwestia filmików porno. Od zawsze je oglądałem, ale nie traktowałem ich jak szczeniak śliniący się do każdej dupy, to naprawdę świetna nauka pozycji, doznań i tego jak można zrobić dobrze kobiecie. Moja obecna kobieta, choć w łóżku jest demonem typu ALLINCLUSIVE ordynarnie opisuje to jako: "jasne codziennie siedzisz, oglądasz te filmiki i walisz sobie przy nich"... Nawet nie wiem jak do tego się odnieść To jedyne tak ordynarne podejście w jej wykonaniu, ale nazbyt częste...  czasem ni z gruszki ni z pietruszki nawet gdy jest rewelacyjnie potrafi "skwasić" sytuację mówiąc, albo filmikach, albo o byłej... mam tylko prośbę... Pomóżcie mi jej nie stracić...