A ja się spełniam... w wolontariacie! - Netkobiety.pl

Ja właściwie też zajmuję się praktycznie tylko internetowym wolontariatem. Nie licząc kilku godzin na basenie, które "z nudów" wyrobiłam jako ratowniczka.
Kilka lat temu pisałam dla jednego z serwisów sportowych związanych głównie ze skokami narciarskimi, jednak nie był to zbyt długi epizod. Ponad 3 lata temu pojawiła się najgorętsza miłość z cyklu praca non-profit, czyli forum. Dostałam się do ekipy moderatorów, później była komisja rekrutacyjna, super moderatorka i - od ponad pół roku - administratorka forum. Kocham to i nieraz przesiaduję tam od rana do... rana, jeśli akurat mam czas. To nauczyło mnie najwięcej - dystansu, cierpliwości, ale i rozmów z "podwładnymi", bo z tym na początku miałam problem: jak tu "ochrzanić" kogoś, kogo na co dzień traktuje się jako kolegę/koleżankę. Uodporniłam się po jakimś czasie, chociaż dalej jest "niewyraźnie", jeśli muszę usunąć dyscyplinarnie nieraz dobrego znajomego, z którym często spotykam się w realu. Oprócz tego, co wyniosłam, najbardziej cenię sobie możliwość spełniania się jako organizatorki, koordynatorki. Mam wiele pomysłów, które właśnie tam mogę wprowadzić w życie, bo nie ukrywajmy, mając 22 lata, w normalnej pracy raczej ciężko byłoby o taką szansę czy - z braku lepszego słowa - stanowisko.
Do tego dochodzi kolejne forum, które już sobie tylko i wyłącznie moderuję, jednak nie jest zbyt duże i wymaga praktycznie zerowej uwagi.
Ach, no i od niedawna Netkobiety.

Chciałam też pomagać w schronisku dla zwierząt, ale odpuściłam - jest na drugim końcu miasta, w związku z czym wymagana aktywność była dla mnie zbyt duża. Nie miałabym praktycznie czasu na nic przez dojazdy.

Pracowałam jako wolontariusz praktycznie przez całe studia. Związane byłam z jedną fundacją.
Miałam swoje stałe obowiązki, podejmowałam się dodatkowych zleceń, aby wspomagać etatowych pracowników, brałam udział w szkoleniach oraz dyżurowałam w nocy przy telefonie zaufania.

Zajęcie to dało mi wiele cennego doświadczenia: nauczyłam się funkcjonowania w zespole, samodzielnego organizowania sobie czasu i zajęć oraz pracy pod presją i radzenia sobie w stresujących oraz trudnych sytuacjach.

Dodatkowo zdobywałam praktykę w dziedzinie, która spokrewniona była z kierunkiem moich studiów.

Wolontariat zeżarł mi mnóstwo czasu, ale dzięki temu nauczył wielu cennych umiejętności, m.in. odpowiedzialności i sumienności, czegoś co jest bardzo ważnym kręgosłupem zarówno z życiu zawodowym jak i prywatnym.

Ja swój wolontariat wspominam bardzo przyjemnie. Pracowałam przez kilka lat społecznie w świetlicy środowiskowej, potem w przedszkolu dla dzieci z rodzin z problemami oraz w ośrodku dla trudnej młodzieży. Taka praca bardzo dużo mi dała, pozwoliła zdobyć doświadczenie w pracy z tego typu dzieciakami. Nauczyłam się pracować w grupie ludzi mających swój cel do zrealizowania, pomagać innym, samodzielnie podejmować decyzje, przełamać swoje ograniczenia i stereotypy. To absolutnie nie była łatwa i przyjemna robota. Poznałam siebie, zdobyłam wielu przyjaciół a z czasem również pracę, której oddawałam się całym sercem.

Pisałam dziś już o moim wolontariacie w innym wątku, ale chciałabym dodać kilka rzeczy. Nie zauważyłam wielkiej różnicy między przełożonymi w wolontariacie a przełożonymi w normalnej pracy. Chyba to zależy od konkretnego człowieka. Przełożeni w wolontariacie też potrafią dać wycisk. Spotkałam się z tym, że podczas wolontariatu w domu dziecka albo hospicjum celowo traktowano mnie na początku hmm...szorstko. Nie umiem dokładnie tego określić, ale przyjacielskie i serdeczne relacje z tymi przełożonymi pojawiły się dopiero później. Po pewnym czasie dowiedziałam się, że na początku celowo mnie nie zachęcano i nie traktowano przesadnie wylewnie, bo nie każdy nadaje się do tej pracy. Takie dość chłodne początki miały szybko odsiewać ludzi, którzy przecież przychodzą na wolontariat z różnych powodów. Miałam też bardzo wymagającą "szefową" w wolontariacie, która ostro traktowała podwładnych. Ale naprawdę nie dziwiłam się jej, bo dbała o fundację jak tylko mogła i od wolontariuszy też oczekiwała oddania. Nie oceniam jej metod, po prostu je rozumiem. Także w wolontariacie nie zawsze jest tak, że całuje się ziemię po której stąpamy, gdyż raczymy poświęcać swój wolny czas na rzecz potrzebujących ludzi lub zwierząt. Jeżeli ktoś idzie pracować jako wolontariusz dla poklasku, to niech idzie. Prawdopodobnie się rozczaruje, ale być może czegoś się nauczy. Jeśli ktoś chce być wolontariuszem, by poprawić sobie humor czy jakoś się dowartościować, to też fajnie, ale powinien poszukać dla siebie odpowiedniego miejsca, bo np. domy dziecka a już zwłaszcza hospicja potrafią być bardzo intensywne psychicznie. Tak naprawdę każdy powód jest dobry, by zostać wolontariuszem, nawet powody bardzo egoistyczne. Uważam, że wolontariat daje bardzo wiele i ubolewam, że niestety jest niedoceniany przez statystycznego Polaka. Chodzi mi bardziej o to, że często myśli się właśnie tymi kategoriami, że to za darmo, więc nie warto. A prawda jest taka, że pracodawcy bardzo, bardzo pozytywnie na to patrzą. W liceum, na studiach i na wszelkich szkoleniach odnośnie kariery doradza się, by spróbować wolontariatu. Tak od siebie dodam, że polecam go szczególnie studentom studiów humanistycznych, gdyż dzięki temu buduje się naprawdę świetne CV. Wielu studentów nie pracuje na studiach i jeśli nie muszą, to super. Warto jednak nie marnować tego swobodnego czasu i samemu sprawdzić jakie plusy niesie wolontariat.

Chyba jedyna różnica między szefami w wolontariacie i tymi zwykłymi jest taka, że w wolontariacie raczej rzadko spotyka się mobbing (ja nie słyszałam o takim przypadku). Natomiast w takich standardowych korporacjach to podobno bardzo częste zjawisko. Ale znowu szefowie w pracy też są różni. W niektórych firmach dziękują za to, że w ogóle wykonuje się swoje obowiązki.

daenerys7, sądzę, że dla wszystkich jest cenny. O tych studiach humanistycznych wspomniałam dlatego, że absolwenci mają bardzo ciężko na rynku pracy, jeśli nie umieją się wybić i nie mają pomysłów na siebie. Natomiast bardzo łatwo zostać wolontariuszem np. gdzieś przy organizacji imprez kulturalnych itp. Pracodawca nie będzie wtedy patrzył na to, czy nam zapłacili za pracę, ale na doświadczenie zdobyte podczas wolontariatu. Studiowałam kulturoznawstwo i miałam swego czasu zajęcia z bardzo mądrą panią profesor, która wykładała właściwie gościnnie, a na co dzień była szefową fundacji i do tego prowadziła własną firmę. Ona bardzo nam doradzała wolontariat. Część osób posłuchała jej rad i zgłosiła się do organizacji festiwalu filmowego, a później teatralnego. Podczas wolontariatu nauczyli się kontaktu z klientem, pozyskiwania środków, pracy w międzynarodowym zespole, pisania różnych wniosków itp. Później nie mieli problemu ze znalezieniem pracy, ponieważ mieli doświadczenie oraz znajomości, które nabyli podczas festiwali. A studenci nauk humanistycznych powinni wykorzystywać wszelkie możliwości, ponieważ oni na rynku pracy mają najtrudniej.

Fajna sprawa z tą imprezą biegową. Ogólnie sądzę, że pomoc przy organizacji jakichkolwiek imprez jest bardzo wartościowa. Nie tylko ze względu na to, że będziesz się dobrze bawić, nawiążesz znajomości i ogólnie świetnie spędzisz czas, ale też bardzo dużo się nauczysz.

Pracuje jako wolontariusz w świetlicy środowiskowej, wśród dzieci z rodzin z rożnymi problemami. Nigdy wcześniej nie sądziłam że się do tego nadaję. Bywa naprawdę ciężko, tym bardziej że sama pracuje i mam 4 swoich dzieci. Dzieciaki ze świetlicy są nadpobudliwe, krzykliwe i czasem oporne. Jednak kiedy przełamuje się te pierwsze skorupy niechęci do dorosłych wyłania się z nich obraz bardzo wdzięcznych dzieciaczków:)
Moimi szefami w tym miejscu są pastorowie ewangeliści, niesamowici ludzie z charyzmą i ogromnym darem wyrozumiałości.
Co mi daje wolontariat? Poznaje tam samą siebie i wiele się od tych dzieci uczę sama o sobie.

Jako licealistka pracowałam w lokalnym schronisku dla psów.
Na studiach pracowałam przed dwa lata w hospicjum dla dzieci.
Mocna rzecz...Zdarzało się nie raz i nie dwa,że jechałam na weekend do domu a kiedy wracałam w poniedziałek po południu kilku podopiecznych już nie było...Nie da się do takich sytuacji przyzwyczaić...
Po dwóch latach w hospicjum wróciłam do pracy w schronisku bo już nie dawałam rady.
Zajmowałam się socjalizowaniem psiaków,wyprowadzałam je na spacery,brałam udział w różnych akcjach adopcyjnych bo znałam dobrze psiaki.
W kwestii przełożonych bywało różnie-najgorzej w schronisku.Widać było,że nie bardzo zależy szefostwu by mieć jak najwięcej wyadoptowanych psów,że jak wolontariusz zadaje trudne pytania to starają się go pozbyć.