Bicie dzieci JAKO METODA WYCHOWAWCZA....?? - Netkobiety.pl

też jestem za innymi metodami wychowawczym, przede wszystkim konsekwencja rodziców!!! to najważniejsze w tym wszystkim, dzieciaki mają prawo być niegrzeczne bo skąd niby mają wiedzieć co i jak.
.. W ostateczności - "wychowawczy klaps"

Klaps może być pod warunkiem, że nie jest nagminny. A bicie jest po prostu bardzo prostą metodą wychowawczą nie wymagającą wysiłku bazującą na lęku przed rodzicami. A chyba nie ma nic gorszego w domu niż banie się swoich rodziców na co dzień. Raczej ustalanie granic i reguł sprawiedliwych i po dobroci jest najlepszą ale też wymagającą metodą

mealla napisał:

Jestem strasznym wrogiem bicia i przemocy fizycznej. Nigdy nie uderzyłam syna i nie uderzę, bo wystarczają konsekwencja i rozmowy.
Wyznaję zasadę, że należy z dzieckiem rozmawiać i częściej nagradzać niż karać. Chwalić, kochać i dawać do zrozumienia, że dziecko ma w nas oparcie. A kiedy dziecko nawali to konsekwentnie pokazać mu, że tak być nie może. Mój syn na przykład miał okres, kiedy zaczął kląć.. Ostro klął, nawet w miejscach publicznych, wprawiając w osłupienie otoczenie, rodziców.. dziadkowie mało nie przypłacili tego atakiem serca. Oduczyłam go tego momentalnie.. Na parkingu kazałam mu stanąć i kląć najgorzej jak potrafi. Uszy mi więdły, a syn klął jakieś 5 minut po czym przestał. Powiedziałam, że nie ma przerywać, bo to naprawdę jest ciekawe i ma próbować dalej. Powiedział, że już mu się nie chce.. i nie klnie do dziś. Miał wtedy jakieś 10 lat, teraz ma 14.

Świetna metoda. Postaram się zapamiętać, jak moja latorośl będzie starsza i bardziej grzeszna;). Ja również jestem przeciwko biciu dzieci. Metoda, która przynosi więcej szkody, niż pożytku.

Roxana napisał:

Też nie jestem za biciem , twierdzę że życie samo doświadcza i karze nas czy nasze dzieci przez popełniane błędy. Rozmowa czasem pomaga , ale każdy uczy się na własnych błędach. Miałam kiedyś taki przypadek, otóż sędzina   która prowadziła pewną rozprawę uznała ,że za mało karzę swojego syna , zapytałam więc jakie kary powinnam stosować , odpowiedziała ,że jak rozmowa nie pomaga to trzeba zlać pasem dla przykładu . Tak samo było w pewnym przypadku pani psycholog , która powinna być tolerancyjna , a okazała się wulgarna i agresywna  , krzyczała na moje dziecko i stwierdziła że takie go syna należało by porządnie  zlać . W tym momencie zgłupiałam  , wykształceni ludzie ,wzory do naśladowania ,a w gruncie rzeczy SADYŚCI !  Bezstresowe wychowywanie to tylko ściema , wymyślona właśnie przez takich wyszkolonych psychologów.

Fajnie...a jaki to ma być niby przykład jak dołożymy dziecku pasem??badż tez bardziej wymyślnym narzedziem(sznurem od żelazka,wieszakiem,kijkiem,szczotą, ścierą..lub czym tam jeszcze)-przykłądy zaczerpnięte z pracy zawodowej,usłyszane od dzieci.Jak to wygląda?? Staje taki tatunio-2 metry wzrotu nad chłopcem ok powiedzmy 1m wzrostu, wygłasza "pamiętaj synu nie wolno sprzeciwiać się tatusiowi" i wymierza 7 razy pasem??Napewno poskutkuje...Choć przemoc fizyczna jest bardziej namacalna,widoczna.My nie zdajemy sobie sprawy jak czesto stosujemy wobec dzieci przemoc(ukryta) slowną, psychiczną itd. A kiedy ktoś przy Was na ulicy,w  sklepie szarpie dziecko, popycha, reaguje agresją.Zwracacie uwagę? Ja ostatnio byłam świadkiem sytuacji,kiedy to szczęśliwa rodzinka w składzie-tatunio, mamunia i synuś(ok.9 lat), stali za mną w kolejce w celu zamóienia dania obieadowego.Dzieciak  starsznie chciał frytki zamiast ziemniaków(skandal!!!!!!), ale tatunio był zdecydowanie innego zdania, więc jego cierpliwość skończyła się po 3 prośbie syna i pięknie mu odwmówił wpierw urządzając pogoń za latoroślą między stolikami w sali, a następnie ładując mu porządnie  z otwartej ręki w głowę.Hmm....

Gosia Samosia napisał:

mealla napisał:

Jestem strasznym wrogiem bicia i przemocy fizycznej. Nigdy nie uderzyłam syna i nie uderzę, bo wystarczają konsekwencja i rozmowy.
Wyznaję zasadę, że należy z dzieckiem rozmawiać i częściej nagradzać niż karać. Chwalić, kochać i dawać do zrozumienia, że dziecko ma w nas oparcie. A kiedy dziecko nawali to konsekwentnie pokazać mu, że tak być nie może. Mój syn na przykład miał okres, kiedy zaczął kląć.. Ostro klął, nawet w miejscach publicznych, wprawiając w osłupienie otoczenie, rodziców.. dziadkowie mało nie przypłacili tego atakiem serca. Oduczyłam go tego momentalnie.. Na parkingu kazałam mu stanąć i kląć najgorzej jak potrafi. Uszy mi więdły, a syn klął jakieś 5 minut po czym przestał. Powiedziałam, że nie ma przerywać, bo to naprawdę jest ciekawe i ma próbować dalej. Powiedział, że już mu się nie chce.. i nie klnie do dziś. Miał wtedy jakieś 10 lat, teraz ma 14.

Świetna metoda. Postaram się zapamiętać, jak moja latorośl będzie starsza i bardziej grzeszna;). Ja również jestem przeciwko biciu dzieci. Metoda, która przynosi więcej szkody, niż pożytku.

szczęściary a u mnie nie pomogło,też mu kazałam kląć publicznie to się spłakał że nie może ,że już nie będzie , my twardo "klnij jak tak lubisz" a on nas błaga że nie
a dziś jak usłyszałam jak mięsem rzuca to szczęka mi obleciała.......

Ja osobiście nie jestem zwolenniczką takiego typu wychowywania, nawet tego przysłowiowego klapsa. Jestem mamą pięcioletniego synka i nawet jak mój synek kiedy był malutki i się zanosił nie potrafiłam mu dać klapsa przez tyłek, widocznie taka już jestem.
Moim sposobem jest to, ze staram się z nim rozmawiać, tłumaczyć. Ewentualnie dorzucam jakąś karę. I wiecie co, u mnie to skutkuję chociaż czasem są i momenty kiedy nerwy mi puszczają ale w takiej sytuacji staram się wyjść, uspokoić by móc bez nerwów, spokojnym ale i stanowczym tonem wytłumaczyć dziecku, co źle zrobiło itp.

Uważam, ze dopuszczanie się przemocy wobec dziecka, niczym nie skutkuję, jest to tylko oznaka słabości rodzica, który idzie na łatwiznę, bo po co ma tłumaczyć, wyjaśniać jak może  przyłożyć.... żałosne ale prawdziwe

Ostatnio byłam w takiej niezręcznej sytuacji... byłam z synkiem na zakupach i przy stoisku z zabawkami była młoda dziewczyna  z dzieckiem, dziecko to chciało jakąś zabawkę, krzyczało, tuptało nogami a w momencie rzuciło się na podłogę z wielkim płaczem. Dziewczyna zaczęła ty dzieckiem potrząsać a kiedy to nie skutkowało zaczęła go bić krzycząc żeby się uspokoiło. Oczywiście zwróciłam jej uwagę, że co ona wyprawia ale ona tylko na mnie wrzasnęła, ze to nie moja sprawa, ze to jej dziecko i jej sprawa...  I jak tu się w takiej sytuacji zachować ??

Ideen napisał:

Ja osobiście nie jestem zwolenniczką takiego typu wychowywania, nawet tego przysłowiowego klapsa. Jestem mamą pięcioletniego synka i nawet jak mój synek kiedy był malutki i się zanosił nie potrafiłam mu dać klapsa przez tyłek, widocznie taka już jestem.
Moim sposobem jest to, ze staram się z nim rozmawiać, tłumaczyć. Ewentualnie dorzucam jakąś karę. I wiecie co, u mnie to skutkuję chociaż czasem są i momenty kiedy nerwy mi puszczają ale w takiej sytuacji staram się wyjść, uspokoić by móc bez nerwów, spokojnym ale i stanowczym tonem wytłumaczyć dziecku, co źle zrobiło itp.

Uważam, ze dopuszczanie się przemocy wobec dziecka, niczym nie skutkuję, jest to tylko oznaka słabości rodzica, który idzie na łatwiznę, bo po co ma tłumaczyć, wyjaśniać jak może  przyłożyć.... żałosne ale prawdziwe

Ostatnio byłam w takiej niezręcznej sytuacji... byłam z synkiem na zakupach i przy stoisku z zabawkami była młoda dziewczyna  z dzieckiem, dziecko to chciało jakąś zabawkę, krzyczało, tuptało nogami a w momencie rzuciło się na podłogę z wielkim płaczem. Dziewczyna zaczęła ty dzieckiem potrząsać a kiedy to nie skutkowało zaczęła go bić krzycząc żeby się uspokoiło. Oczywiście zwróciłam jej uwagę, że co ona wyprawia ale ona tylko na mnie wrzasnęła, ze to nie moja sprawa, ze to jej dziecko i jej sprawa...  I jak tu się w takiej sytuacji zachować ??

wiesz co takie sytuacje sa nagminne w Wielkiej brytanii,mowie z dooswiadczenia bo moje dziecie tez robilo takie cuda,a moze i jeszcze gorsze,metoda jest jedna IGNOROWAC,niech wrzeszczy cuduje itd,tlumaczenia nic nie daja na tym etapie rozwoju,jt tzw bunt dwulatka ,u jednych dzieci mniej u innych bardziej widoczny/u bitych trudnoi dostrzegalny z racji tego ze jak raz dostanie lanie od mamci to na ogol wiecej takich scen nie robi ,chyba ze czasami /

Słowik napisał:

witam ja tez nie byłam nigdy zwolenniczką nawet najlżejszych kar cielesnych ale to co wyrabia ostatnio moja córka przekracza wszelkie granice cierpliwości. potrafi na przykład wyciągac z kuchni co popadnie (glównie makę i cukier) i wsypywać do głośników od wiezy albo do butelki z szamponem. kiedy chowam przed nia wszelkie tego typu specyfiki wpada w histerie i robi złośliwie siku na podłogę. probowalam rozmowy zamykania w pokoju zmniejszania ilosci slodyczy.. nic nie pomogło. konczą mi się resztki cierpliwości boje się, ze następnym razem zbije ją na kwasne jabłko..

Taka czysta złośliwość jest najczęściej znamieniem jakiś innych problemów albo próbą zwrócenia na siebie uwagi.. a ile lat ma Twoja córka? Chodzi już do szkoły? Jaki ma kontakt z rówieśnikami? Jeśli jej złość nie bierze się z zewnątrz, to znaczy, że nauczyła się w ten sposób zwracać na siebie uwagę. Tutaj toczyła się kiedys dyskusja na podobny temat: spam
Wiem, że to trudne ale spróbuj się zastosowac do rad pani psycholog, to powinno pomóc. Może nie od razu ale jesli będziesz konsekwentna, efekty przyjdą same. Powodzenia!

Przypominam, że na forum nie wklejamy linków do komerycjnych stron i nternetowych i innych forów. Pozdrawiam, Emilia

Ostatnio edytowany przez Emilia (2009-12-10 19:37:02)

Słowik napisał:

dzięki za wsparcie, bardzo tego potrzebuję. kasia ma 4 latka i jest jeszcze w przedszkolu. nie zauwazylam, zeby miala jakiekolwiek problemy z rowiesnikami, rozmawialam z jej pania i mowila, ze w przedszkolu jest bardzo grzeczna. tylko w domu wstępuje w nią diabeł. staram sie być cierpliwa i spokojna ale sa takie momenty kiedy mam ochote rozerwać na strzępy wszystko co mam pod ręką..

ignoruj to slowiku poprostu,obecnie jedno z moich dzieci jest tez w tym wieku ,wiec wiem dokladnie jakie potafi robic cyrki,u mnie jest odwrotnie potrafi zrobic scene w sklepie/nie dlatego ze mu czegos nie kupie ale np dlatego ze nie chce do niego wejsc bo panie go w nim zaczepiaja/bardzo mile skad innad,mysle ze trzeba przeczekac az nasze dzieciaki stana sie bardziej stablilne emocjonalnie ,na razie nie umieja panowac nad swoja zloscia,za to my musimy
pozdrowionka

Ja również karom cielesnym (jakimkolwiek) mówię zdecydowane nie. W wielu krajach kary cielesne są prawnie zakazane i wcale nie uważam tego za zły pomysł. Wiem, że czasem trudno jest sprostać problemom, ale rozmowa, głęboki wdech i próba zrozumienia o co tak naprawdę dziecku może chodzić mogą pomóc.
Powinniśmy nie tylko we własnym domu propagować takie wychowanie, ale zwracać uwagę na krzywdę dzieci w społeczeństwie. Mówię tu o powtarzających sie incydentach bicia dzieci lub psychicznego wykorzystywania w naszym otoczeniu. To dla nich ważne.
Polecam strony:
http://www.dzieckokrzywdzone.pl/
http://kochamniebije.pl/
http://www.fdn.pl/
http://www.niebij.pl/index.html

W Ameryce przeprowadzono badania i doszli tam do takich wyników :Okazało się, że najlepiej wiodło się nastolatkom, którzy padali ofiarą kar fizycznych, ale w określonym okresie rozwoju – pomiędzy 2. a 6. rokiem życia. Charakteryzowały się największym optymizmem wobec przyszłości, miały większe sukcesy naukowe, niż nigdy nie uderzone dzieci , częściej kończyły studia i angażowały się w działania wolontariackie. Inaczej było już jednak z tymi, wobec których stosowano kary fizyczne dłużej – do 11. roku życia. Co prawda również mieli lepsze wyniki w nauce, niż nie bite dzieci, jednak jednocześnie osiągali gorsze wyniki w innych skalach – między innymi w kwestii zachowania i wyższej skłonności do przemocy i wdawania się w bójki. Natomiast dzieci, których rodzice w ogóle nie przestali ich bić, osiągały zdecydowanie najgorsze wyniki ze wszystkich. Także można dać klapsa (bo jakoś bicie jako bicie no to nie przesadzajmy ) ale klaps to klaps - tyle tylko żeby w tym przedziale wiekowym

A Ja niestety nazbyt często spotykam się z sytuacją kiedy widzę kobiety bite( uderzane) przez własne dzieci, w przeróżnych sytuacjach, które nadomiar złego często po takim incydencie tulą dzieci jak gdyby nic się nie stało- I co WY na to ?
Przemoc nie jest rozwiązaniem, najważniejsza jest DYSCYPLINA!
W latach 80 dosc mocno bezstresowe metody wychowawcze ,, testowali" anglicy- wyszło im pokolenie obfitujące w nastoletnich nożowników i gwałcicieli.

Ostatnio edytowany przez jacol (2010-01-23 19:53:01)