Jak zacząć pracę nad soba? - Netkobiety.pl

Na początku zacznij przed 5 minut dziennie mówić sobie miłe rzeczy albo wręcz przeciwnie, czyli wypowiadać na głos wszystkie niemiłe myśli, które dotąd miałaś w głowie. W ciągu dnia powinnaś uświadamiać sobie skąd się tam wzięły. W zdecydowanej większości nie będą Twoje, ale np.: od rodziców z wczesnego dzieciństwa.

W sumie ciężko powiedzieć kiedy te myśli pojawiły się w mojej głowie. Nikt bezpośrednio nie powiedział mi, że jestem nieatrakcyjna lub mało bystra. Sama zaczęłam tak myśleć, w momencie kiedy znajomi i bliscy zaczęli zwracać mi uwagę, że moje zachowanie nie było odpowiednie w danym momencie.

Boję się, że swoim odmiennym zdaniem mogę kogoś urazić, nie jestem pewna czy umiałambym powiedzieć, że się z kimś nie zgadzam w sposób, który nie uraziłby tej osoby. Czasami gdy słucham różnych osób myślę sobie kurcze, świetnie, widać ze on/ona ma pasje, zawsze ma coś ciekawego do powiedzenia. A ja? Jakoś nigdy nie umiem wpasować się w sytuację i powiedzieć coś fajnego, zażartować. Boję się, że to co mówie może wydać się głupie i dziecinne.

Brak mi mobilizacji, mam wrażenie, że jestem pracowitą osobą, ale właśnie często brak mi chęci by cokolwiek zrobić. Dużo rzeczy robię, czy mówię, bez przemyślenia. Często mam wrażenie, że brakuje mi wspólnego języka z osobami z mojego otoczenia.

Czekoladowa dama,

Na podstawie tego co tutaj piszesz nie wydaje się, żebyś miała jakieś problemy z komunikacją (fakt czasem łatwiej coś napisać, bo można przemyśleć na spokojnie), ale mimo wszystko twoje wypowiedzi nie są dziecinne ani głupie.
Co do żartowania - nie każdy potrafi, grunt to umieć się śmiać z czyjegoś żartu.
Boisz się kogoś urazić wypowiedzią? - musiałabyś być opryskliwa lub chamska, a sam fakt że powiesz że masz inne zdanie+ Twoje argumenty nie powinny nikogo obrażać, jak coś masz powiedzieć, to najpierw pomyśl czy jakby ktoś Tobie w ten sposób powiedział czy Ciebie by nie uraziło.
i tak jak napisała Picea - możesz tu poćwiczyć, udzielaj się jak najwięcej, zaloguj się też na inne fora np. o tematyce związanej z Twoimi studiami, zainteresowaniami.
a może chcesz pogadać na gg?

Dziękuję za wasze rady, to bardzo dobry pomysł, postaram się zacząć udzielać na forum, mam nadzieje, że to pomoże mi się otworzyć! Muszę zacząć pracę nad sobą, nadchodząca wiosna to idealny moment na to!

@marioosh666
Nie, nie jestem i nie wiem skąd takie podejrzenia.

@lena86
Bardzo chętnie popiszę z Tobą na gg!

Mam dokładnie to samo co ty czekoladowa dama...

Dobrze wiedzieć, że są inne osoby, które mają taki sami problem. Razem damy rade!

Dziękuje za audiobook, na pewno skorzystam!

Tak, tak damy rade. Ale dzisiaj jestem do końca dobita.. Mam wrażenie, ze nigdzie nie pasuje. Nawet wśród ludzi , których niby uwazam za przyjaciol czuje sie dziwnie.

ja również ostatnio nie myślę o sobie za dobrze
Dużo od siebie może wymagam
Ale to jest tak, że chcę zrobić coś tak naturalnie po prostu- zadanie uczelniane, ćwiczenia... zawsze znajdzie się ktoś kto zwróci mi uwagę, że robię to źle niepoprawnie...
Ciągle według otoczenia robię coś nie tak
Jestem uważną osobą i potrafię wyciągać wnioski, ale po prostu z jakiegoś powodu cały świat wystawia moje poczucie własnego ja na próbę... Teraz uważam, że nie potrafię niczego zrobić dobrze, cierpią na tym moje studia (bo nie potrafię odważnie powiedzieć, że to co zrobiłam podoba mi się, bo już na starcie wiem, że zaraz otrzymam odpowiedź, że jest beznadziejnie), cierpią na tym moje przyjaźnie (wyraźnie zamilkłam w towarzystwie) i cierpi na tym moja praca, bo choć siedzę w pracy długo to mniej efektywnie
Popadłam też w kompleksy, nie lubię siebie, denerwuję się szybko, nie potrafię podjąć żadnej decyzji, nie ufam sobie, nie lubię siebie
Przede wszystkim jestem okropnie zła na samą siebie, że ciągle potykam się o własne nogi
Co wy na to?

Nie wiem. Wydaje mi sie, ze kazdy umie sie jakoś wpasować w dane środowisko.. A ja np. W nowej grupie nie umiem sie odnalezc. Inni rozmawiaja o wszystkim a ja boję sie odezwać bo mogę palnąć cos glupiego... Z  reguly sie wszystkim przejmuje. Ktoś powie coś negatywnego albo źle spojrzy a ja juz to biorę do siebie..

No wlasnie. I co my mamy z tym zrobić

Postaraj się nie być zbyt krytyczna wobec siebie nic w ten sposób nie zmienisz.
Ci ludzie, którzy mówią o swoich pasjach, opowiadają ciekawe historie czy żarty, raczej nie myślą zbyt dużo o tym, czy są ciekawi itp. Po prostu żyją swoim życiem. Robią, to, co lubią, albo wykonują swoje obowiązki, albo czytają o czymś, co ich interesuje. Jeśli zaczniesz robić ciekawe rzeczy, będziesz miała o czym opowiadać w towarzystwie
Polecam zacząć od zajęć wymagających pracy w dwójkach/małych grupach, takich jak wspinaczka ściankowa, wtedy jednocześnie zdobywasz doświadczenie, masz temat do rozmowy i masz z kim porozmawiać Dzięki temu nabierzesz więcej pewności siebie i zaczniesz bardziej się skupiać na świecie zewnętrznym niż na swoich obawach, że zanudzasz innych

Tak, przeżywałam. W czasach studenckich doszłam do wniosku, że jestem wybitnie nieatrakcyjną towarzysko osobą. Sprecyzowałam problem: nie mam nic do powiedzenia, nie umiem nawiązywac i podtrzymywać rozmowy, nie umiem rozmawiać o przysłowiowej d**** Maryni, nie widze uroku w wyjsciach na piwo (przecież można kupić znacznie taniej w hipermarkecie), nie umiem zauważyć zainteresowania facetów, nie umiem odpowiedzieć na zainteresowanie.
Zaczęłam obserwować tych, którzy zachowywali się tak, jak ja bym chciała. No cóż, bystra byłam, więc szybko wyłapałam prawidłowości, nauczyłam się naśladować (oczywiście w dopasowaniu do swojej osobowości). Zaczęłam też dostrzegać zalety własnego stylu bycia. To, że wolałam stać z boku często bywało magnetycznym lepem na płeć przeciwną, tyle, że wcześniej nigdy bym tego nie zauważyła. Po kilki latach cel został osiągnięty na 300%. Odkryłam radość z przebywania z ludźmi. Nauczyłam się rozmawiać - to dało mi komfort wyboru - od tej pory mogłam wybrać czy chcę być obserwatorem czy gwiazdą. Nauczyłam się robić uzytek z cech, które posiadałam wcześniej (i uważałam za mało interesujące) - poczucie humoru, własne opinie (niekoniecznie zgodne z opiniami innych), oryginalny styl bycia. A wszystko zaczęło się od nakreslenia wizji "nowej siebie", akceptacji stanu obecnego i postanowienia o poprawie tych elementów, które mi nie odpowiadały.