Po co mi studia, skoro wychodzę za mąż? - Netkobiety.pl

Może właśnie wśród wielu osób pokutuje to przeświadczenie, że nie da się tego pogodzić. No, ale zgadzam się, jak się chce, to na pewno się, jak jej się chłopak oświadczył, to mogła dalej studiować, potem np jakby chciała zajść w ciążę, to zrobiłaby przerwę nawet na tym 2 roku, zawsze by miała już więcej tych studiów, a potem mogłaby wrócić do nich. Oczywiście, jak ktoś nie chce studiować, to też nic złego, tylko nie ma sensu mówić np, że musiała wybrać, lepiej powiedzieć, że po prostu nie chce studiować i już. Wtedy to inaczej brzmi, bo nie chcieć studiować może, to naturalne, ale twierdzić, że nie da się pogodzić, to już dziwne. Ta druga może żartuje, a jak nie, to pewnie nie zdaje sobie sprawy jak wyczerpująca jest praca nad dzieckiem. Sama nie mam jeszcze dziecka, ale w życiu bym nie pomyślała, że to coś lżejszego, bo ja jej zdanie tak odbieram, że opieka nad dzieckiem to nie wiem, odpoczynek i sam raj. Na pewno to coś pięknego, sama góra za parę lat chcę zostać mamą, ale wiem, że to też będzie ciężkie, trzeba sobie z tego zdawać sprawę. Możliwe, że by właśnie zatęskniła za studiami wtedy, bo uznałaby jednak, że były lżejsze. Może po prostu jest typem człowieka, który zawsze będzie narzekał i uważał, że jakby coś, to byłoby lepiej

mnie także dziwi takie podejście. można robić kilka rzeczy na raz, to ze wyjdziemy za maz nie oznacza ze mamy rezygnować ze studiów czy innych przyjemności, albo pasji na rzecz małżeństwa.
ja tez zauwazylam ze wiele dziewczyn ostarnio rezygnuje nawet z tego co lubi bo poznalo faceta, po czym oczywiscie one zostawiaja swoje zycie dla niego, on nie rezygnuje z niczego bo dlaczego by mial, i koncem końcow nudzi się taka laską ktora sie jemu podporządkowuje.
Więc nieważne czy studia czy inna rzecz jest wielką glupotą rezygnować z swoich pasji, nauki cz samorealizacji dla kogokolwiek.

Olinka ale to by oznaczalo solidne za....rzanie na kilku frontach. Bo dziecko potrzebuje uwagi a tu np kolokwium czy egzamin i trzeba zakuwac a sie nie da bo tu trzeba przewinac, zrobic kaszke, nakarmic, posprzatac bajzel, meza nakramic, znowu przewinac (dziecko, nie meza), wykapac, uspic, pouczyc sie....
Na rzesach mozna stanac.
A niestety ludzie maja tak ze tylko naprawde niewielu chce sie az tak wysilac

Klawiature na tym argumencie wystrzepilam i tak nie dotarlo

Nie wiem skad sie takie podejscie bierze ale nie rozumiem tego w najmniejszym nawet fragmencie.
Jak ktos powie "na grzyb mi studia?" to ok, skoro ich nie chce bo woli np otworzyc warzywniak to prosze bardzo.
Ale stwierdzenie "ze nie musze miec studiow bo za maz wychodze"....zalatuje kamfora i glebokim tradycjonalizmem.

Bardzo ciekawy wątek który swego czasu również mnie dotknął. Będąc z dziewczyną i planując z nią wspólną przyszłość pchałem ją do przodu nakłaniając ją do pójścia na studia które ułatwiłyby jej podjęcie lepszej pracy w przyszłości. Zależało mi na tym bardzo. Owa dziewczyna nie chciała pójść tą drogą. Poznała na fb Polaka pracującego w UK który obiecał jej,że jak odejdzie ode mnie i wyleci do niego to nie będzie musiała pracować. uświadomił ją jakie są dofinansowania na dziecko itd. Sprawa zakończyła się tak,że mnie zostawiła, do niego wyjechała i po pół roku bycia z nim była już w ciąży i planowała ślub . Mąż pracuje na nią, urodzi się dziecko to dostanie kasę na jego utrzymanie więc zarobi na własnym dziecku ...

Myślę,że brak chęci do samorealizacji i wykorzystywanie finansowo partnera jest formą prostytucji niestety. Jak inaczej to nazwać ? dziewczyna może skończyć studia i pójść do pracy, bez studiów tez może pracować. Zamiast tego wybiera sobie faceta który będzie ją trzymywał a ona będzie się spełniała w łóżku, będzie prała mu skarpetki i gotowała obiady w zamian za jego kasę. Smutna sprawa

No moim zdaniem coś w tym jest, bo na studiowanie trzeba mieć pieniądze, chyba że jesteś taka zdolna, masz stypendium itd. ....co złego jest w dokonywaniu wyborów? Przecież niektórzy uważają "kuj żelazo póki gorące"..czyli masz faceta, kochacie się, to dawaj dziecko....i teoretycznie nie ma w tym nic złego..ale tak naprawdę wypowiedzieć może się jedynie zainteresowany czyli niedoszły czy też doszły student.

Catwoman no właśnie nie każdy. Choć dziś samodzielność nierzadko sprowadza się do chodzenia do opieki społecznej.

Według mnie dla chcącego nic trudnego, ja na uczelni widzę mnóstwo kobiet, które są mamami, pracują zawodowo i mają mężów. I sczerze podziwiam je wszystkie!! To niesamowite, że mają jeszcze motywację do nauki, że pomimo tylu obowiązków cały czas widzę je na uczelni. Czasem też się zastanawiam, co byłoby gdybym wyszła za mąż i czy zdecydowałabym się pójść na studia i też myślę, że to nie łatwe. Myślę, że głównie tu chodzi jednak o charakter i jakieś ambicje, dla jednego małżenstwo i dziecko to będzie wymówka, inną osobę może nie stać, bo wbrew pozorom (studiuję zaocznie) kasy trzeba wpompować w nie i to nie mało. Ale należy dodać również to, że większość osób tam pracujących jest w takiej samej sytuacji, u nas jest grono adwokatów, prokuratorów, wojskowych każdy oprócz pracy na uczelni, pracuję też zawodowo i są w miare wyrozumiali, idzie się z nimi dogadać. Także to chyba sprawa indywidualna

A dlaczego najpierw studia, a później rodzina? Na licencjacie miałem dwie koleżanki w wieku mojej matki - miały już duże dzieci, dobrze zarabiającego męża, świetne wyniki na studiach, wysokie stypendium i wolną drogę do robienia kariery. Przy tym wyluzowane podejście do życia

Wiedzą czego chcą i studia nie są im potrzebne. Szanuję takie podejście. Resztka normalności w tym zepsutym świecie

Nie uważam, że kobieta czy w ogóle człowiek bez studiów jest niewykształcony. Większość rzeczy można robić mając ogólne średnie wykształcenie. Kształcenie się dla samego kształcenia się to tylko hobby. Co do roli kobiety to nie umniejszałbym tego co napisałaś. Jak mąż dobrze zarabia i potrafi utrzymać rodzinę  to pozostanie kobiety w domu przynajmniej przez jakiś czas ma sens, a jak dzieci będą większe to może się zmienić.

Żyję w kraju gdzie pani na Poczcie musi skończyć studia, żeby po 5. latach pokazać rodzicom dyplom. Dzięki temu przez resztę życia będą dumni, że córka jest wykształcona. Nieważne, że nigdy z tego nie skorzysta, kierunek jej nie interesował, ale był łatwy, wyda kilkadziesiąt tysięcy złotych, po kilku latach prawie wszystko z tego zapomni, ale będzie wykształcona znaczy się lepsza od całej reszty motłochu. Nieważne, że dzisiaj ludzi po studiach jest więcej... Trzeba je skończyć, żeby nie być gorszym.

Catwoman jak to jej wybór to co mi do tego - widziały gały co brały. Tylko, że ja mam ten komfort, że mogę sobie na to pozwolić.

A widziałaś kiedy, żeby facet powiedział "Po co mi studia, żenię się!" ?

Catwoman ja generalnie unikam osobników, którzy decydują się na leasing bezzwrotny.

Mam wrażenie, że deklaracja kobiety typu "wolę życie w domu z dziećmi i mężem niż karierę zawodową" dla wielu jest gorsza niż "chcę pracować tam i tam i zarabiać XXXX zł".
To powinien być wybór kobiety co woli i w jakim czasie. Oczywiście realia życia robią swoje i często (przeważnie) nie robimy tego co byśmy chcieli tylko to co musimy. Ale nie o tym wątek jest przecież a na takie tory zbacza.

Być może jestem młoda i głupia ale osobiście wolę właśnie życie tzw kury domowej. Pracowałam do tej pory, studiowałam również (lecz nie do końca dla siebie dlatego zakończyłam na licencjacie). Teraz spodziewam się dziecka (już na dniach) i jestem przeszczęśliwa, że mam rok macierzyńskiego Po tym czasie zobaczymy jaką będziemy mieli sytuację i jeśli trzeba będzie to wrócę do pracy, choć pewnie innej niż teraz z różnych względów. Być może za kilka lat zmienię zdanie i zapragnę realizować się zawodowo ale póki co priorytetem jest dla mnie rodzina. Pracować będę jeśli trzeba będzie bo ciężko utrzymać rodzinę z jednej pensji. Jest to jednak jedyny powód mojego ewentualnego powrotu do pracy. Mogę być dla wielu osób z tego powodu gorszą i głupszą. Trudno. Byle byśmy we własnym domu byli zadowoleni.

Co do roli kobiety w związku... Każda z nas jest inna i inną rolę przyjmuje. Ważne żeby za wczasu o kilku kwestiach z partnerem porozmawiać otwarcie. I nie powinna to być rola nam narzucona przez kogoś tylko podjęta własną suwerenną decyzją.

Podoba mi się to, co napisała Catwoman wyżej - że warto mieć coś w razie "w". Jest mnóstwo dziewczyn, które nie chcą studiować, nie chcą pracować, dlatego szybko wyszły za mąż i urodziły dziecko. Potem kolejne i tym samym mają z parę lat spokoju z pracą. Ale co potem? Nie wyobrażam sobie całe życie siedzieć w domu, bo przecież dzieci dorastają. Nie wyobrażam sobie całej ciąży przesiedzieć bezczynnie, a co dopiero tyle lat, albo całe życie. No ale wiadomo, każdy ma inne priorytety, czyli rodzina najważniejsza, jak również każdy ma inne podejście.

Pewnie, że ważniejsze. Ale z tytułem magistra można na kasie w tesco pracować, ale bez tytułu już do urzędu się nie pójdzie. Więc ja uważam, że warto mieć ten papierek po prostu, aby mieć jakieś zabezpieczenie, albo nawet dla siebie samej, żeby kiedyś ktoś w żadnej kłótni nie wyrzucił nam, że "nawet studiów nie mamy", wiadomo jak to jest... Wydaje mi się też (wydaje, ponieważ doświadczeń nie mam), że w pewnym wieku, jak już spełnimy się jako matki, żony, kochanki i gospodynie domowe, to przychodzi czas kiedy chcemy zrobić coś dla siebie. Wtedy wystarczy odnaleźć swój dyplom i już jest coś łatwiej. Oczywiście nie jest to zasada

Ten papierek częściej uwiera niż pomaga, bo niektórych prac nie wypada wykonywać mając tytuł magistra. Do tego ok. 30. pojawia się większa frustracja jak się kariery nie zrobi. Patrząc na to z perspektywy - czasami lepiej odpuścić

Współczuję... Takie myślenie jest typowe dla osób, których rodzice nie ukończyli studiów i wydawało im się, że to przyczyna wszystkich życiowych nieszczęść i niepowodzeń. Nie wyobrażam sobie bycia z osobą, która takie rzeczy wyrzuca - nawet w kłótni

Wtedy można iść na studia, mieć plan co dalej i podejść do tego na luzie, bo jak nie wyjdzie to wszystko inne jest ułożone. Błędem są studia od razu po maturze, kiedy zazwyczaj człowiek nie wie co chce robić w życiu. Jak zaczyna pracować to okazuje się, że jedno do drugiego nie pasuje.

W kapitaliźmie, a taki ustrój od prawie ćwierć wieku w Polsce panuje, jesteśmy wynagradzani za wartość jaką wnosimy na rynek, a nie za dyplomy i inne papierki. Dyplom co raz częściej jest obciążeniem dla obu stron co ma wiele przyczyn. Największa jest taka, że zazwyczaj jest wart niewiele więcej niż papier na którym został wydrukowany...

Zgadzam się w 100% Często taka kobieta idzie na studia czy do innej szkoły i pracy jak jej dzieci podrosną, ale wtedy to jest świadomy wybór. Nie na zasadzie, że studiuje, bo trzeba ten etap w życiu odwalić i zdobyć niewiele warty papierek.

Jak nie ma rozdzielności to prawdopodobnie w razie rozwodu sąd podzieli majątek po połowie, więc nie ma się o co bać.

Ja też takim osobom współczuję. Sama nie myślę, że coś takiego usłyszę od innych i sama nie wypominam i nigdy nie mam zamiaru obrażać tym innych, np. swojego chłopaka, który skończył zawodówkę.

A może po prostu poczuła instynkt macierzyński?

P. S. Spotkałem osoby, które skończyły studia i mają tytuł magistra, więc teoretycznie są wykształcone, ale nie potrafią płynnie czytać. Już nie mówiąc o jakimkolwiek zrozumieniu. Wszystko przez to, że ktoś nie miał odwagi wprowadzić prawdziwej matury np.: z 6 przedmiotów, 50% punktów wymagane na zaliczenie i obowiązkowa matematyka od początku co byłoby rzeczywistym filtrem, a nie pompowaniem statystyk pod międzynarodowe rankingi i pchaniem kasy uczelniom.

Pytanie zatem jest: czy dziewczyna, od której Autorka wątku usłyszała te tytułowe słowa postanowiła po prostu żyć z pensji męża nie chcąc pracować w ogóle (czyli w to wliczam również moje znajome ze szkoły średniej, bo jasno się na ten temat wyraziły) czy po prostu.... postanowiły nie iść na studia, a wybrać inną ścieżkę zawodową.

Dobre

No właśnie, pytanie - czy dziewczyna chce żyć z pensji męża, czy nie chce iść na studia, bo nie są jej w życiu potrzebne? Większość dziewczyn jednak żyje z pensji męża i wychowuje dzieci...

Prowadzę zajęcia z babeczkami w różnym wieku, serce się kraje jak słucham ich opowieści. Schemat ten sam. Mąż pracował a ja nie, bo nie musiałam.  Dzieci dorosły i odeszły z domu, mąż teraz ma mnie w d.... ,  nigdy nie było czasu ze sobą rozmawiać, nie mam zainteresowań, nie wiem jakie są moje atuty, do niczego się nie nadaję. Życzę powodzenia koleżance .

U mnie kolejność była następująca - najpierw wyszłam za mąż, zaraz po tym zaczęłam studia. Zaszłam w ciążę, ciąża była zagrożona, więc na jeden semestr zmuszona byłam wziąć urlop dziekański. Maluch miał dwa miesiące, kiedy wróciłam na uczelnię. Mało tego, w tym samym czasie prowadziłam w domu mały biznes. Nie było łatwo, ale jak człowiek dobrze wszystko zorganizuje, to naprawdę się da, łącznie z wypucowanym mieszkaniem i obiadem na czas .
Czy czułam się bohaterką? Absolutnie nie, przecież robiłam to wszystko dla siebie, pomimo że miałam tę komfortową sytuację, że wcale nie musiałam.

Podpisuję się pod tym obiema łapkami. Dodałabym jeszcze, że w życiu różnie bywa, mąż też może stracić pracę, poważnie zachorować, wtedy czasem to kobieta musi przejąć obowiązek utrzymania rodziny, a nie zrobi tego, jeśli nie będzie potrafiła. Ja nie twierdzę, że kobieta musi pracować zawodowo, bo doskonale może sprawdzić się i spełniać jako żona, matka i gospodyni domowa, jednak powinna mieć w ręku jakiś fach, na czymś znać się na tyle, żeby w razie godziny "w" umieć sobie poradzić.

Z tego wniosek, ze mezczyzni wykazuja zdrowy rozsadek i instykt samozachowawczy a niektore (na szcescie) kobiety jedynie instynkt rozrodczy.
Sorry, ale to co pisujecie pokazuje, ze jestesmy jednak znowu iles lat za Murzynami.

Przeprowadz Catwoman taka ankiete wsrod kobiet w Europie Zachodniej - w glowe se popukaja na sama sugestie, ze bez wyksztalcenia maja leciec dzieciaki rodzic. Owszem, wpadki sa, ale jak wiadomo, wyksztalcic sie i zdobyc zawod mozna nawet przed 30-stka. Jak sie chce i ma jakies ambicje poza byciem garkotlukiem i zona przy mezu.

Nie każdy facet, który swoją kobietę chce w domu przy dzieciach robi to ze strachu o to,że żonka zacznie lepiej zarabiać od niego i co gorsza usamodzielni się

A róbta co chceta! Nie chcesz studiowac, nie studiuj. Chcesz byc żoną przy meżu, to sobie bądź. Tylko nie jojcz za ileś tam lat, że cię nie szanuje, chce wymienic na młodszy model, stał się despotą ( skoro on zarabia, on chce rzadzic), itp.

Uda się, bo złowiła dobrego "chłopa", też dobrze. Nie uda, napisze sążnisty wyżalacz, będzie miec pretensje do wszystkich, do siebie raczej nie. Zawsze będą jakieś okoliczności łagodzące.

Nikt nam nie zagwarantuje, że tego dobrze zarabiającego męża nie spotka coś złego. Ludzie chorują i umierają czy tego chcemy, czy nie.
Renta z tytułu niesprawności, to śmieszne pieniądze. Renta rodzinna przysługuje na wszystkich członków rodziny, w tym na dzieci póki się kształcą. A potem zęby wbijac w scianę. Renta po mężu, czyli trzeba skończyc te 50 lat. Choćby ten mąż zarabiał kokosy, ale zejdzie w młodym wieku, ZUS zatrze ręce, żona zazgrzyta zębami. Takie mamy na razie prawo.

No właśnie to mnie zastanowiło i w sumie może coś w tym jest... Może mężowie, którzy nie zarabiają kokosów, ale są w stanie zarobić na rodzinę boją się, że żona się kształci, chodzi na kursy, stale poszukuje lepszej pracy, ponieważ obawiają się, że jak już żona zdobędzie lepszą pracę, to go zostawi?? Trochę głupie myślenie, ale coś może w tym być.

Wg Mussuka chyba tak A mnie się wydaje, że po prostu wiele osób jak słyszy, ze mąż chce by żona siedziała w domu z dziećmi, od razu z góry zakłada, że pewnie boi się , ze żonka zrobi lepszą karierę od nich samych. A nikt nikomu w głowie nie siedzi i nie wie jakie priorytety rządzą takim "mężem"

A ja się zastanawiam gdzie takiego poliglotę znalazłaś? Bo nawet w UK są na wymarciu, ale to właśnie też zależy od części wyspy i wieku ów osoby. Sama mieszkam w UK i kiedyś kolega mnie zapytał "Czy wy w Polsce prowadzicie niedźwiedzie polarne na smyczy?", myślałam że tam padnę, ale teraz już dawno, dawno żadnemu taka wpadka się nie zdarzyła.

A wracając do tematu:  zastanawia mnie pewna rzecz dlaczego panuje przeświadczenie że jeżeli kobieta nie pójdzie na studia chce żyć z pensji męża? Ja rozumiem że są takie co od razu po szkole biorą ślub i rodzą dzieci co by nie musieć pracować, tylko dlaczego to stało się regułą?
Osobiście nie chcę studiować, mam aspirację bycia kurą domową, ale chcę też w tym spełniać się zawodowo (a do drogi którą sobie obrałam niepotrzebne są studia) więc po co marnować kilka lat na zrobienie papierka, który i tak użyję jedynie jako co najwyżej wyjście awaryjne?  To że nie studiuje, nie znaczy że chcę całymi dniami siedzieć na dupie, gotować i rodzić dzieci. A już naprawdę "obrażają mnie" osoby, które uważają że jestem gorsza, bo nie chcę studiować. Wykształcenie nie świadczy o inteligencji.

Tyle typów ile mężczyzn. Pewnie niektórych będzie bolało, że żona podnosi kwalifikacje czy lepiej zarabia, a inni będą zadowoleni. Czasem bycie żoną przy mężu to ma być etap przejściowy w którym on będzie mógł się skupić na zarabianiu kasy, żeby do czegoś dojść co często będzie zajmowało po kilkanaście godzin na dobę, a ona na dzieciach, żeby je babcie i opiekunki nie wychowywały. Jak mąż dobrze zarabia to studia po wychowaniu dzieci mają większy sens - widziałem na własne oczy Dziewczyny miały wolną głowę, czas i wszystko co robiły dawało im radość, a nie cierpienie jak młodszym koleżankom, że coś kosztem czegoś. U nich już tego nie było, a mężowie je wspierali.

Czemu? Na zaoczne zawsze można iść. A jak urodziło się zaraz po liceum, to ma się "w plecy" jedynie rok, dwa, góra trzy. Ja sama też nie wiem czy dałabym radę przyzwyczaić się na nowo do nauki, ale nie wydaje mi się to nic dziwnego

Dlaczego? Miały po trzydzieści kilka lat i: samodzielne dzieci, którymi zdążyły się nacieszyć, ustabilizowaną sytuację finansową, wspierających mężów, którzy już się wystarczająco zrealizowali itp. Do tego nie było ciśnienia, że trzeba zrobić karierę, bo studia były głównie dla nich, a reszta przy okazji.

Nie powiedziałbym, że w plecy, bo dobrze ten czas wykorzystały. Ty myślisz trochę inaczej... Dla nich nauka to była przyjemność. Przy tym fajne relacje z młodymi ludźmi i chęć zaaplikowania nowo zdobytej wiedzy. Dzięki tym studiom odmłodniały. To trochę jak zostanie ojcem w wieku np.: 40 lat.