Czy będąc chrześcijaninem można równocześnie być szczęśliwym? - Netkobiety.pl

A ja spotkałem takie osoby w liczbie 3 - na prawie 30 lat życia Mam na myśli prawdziwych katolików, a nie takich co wierzą dopóki im wygodnie i w KK są dla tradycji. Inna sprawa, że w ogóle mało dookoła w pełni szczęśliwych i spełnionych ludzi.

Mam na myśli fakt, że każdy ma swoją piętę Achillesową, która przy bliższym poznaniu się ukazuje.

Avakallec a co to pełnia życia??

Jakich rzeczy im nie wolno?

Tak, zazwyczaj są nieszczęśliwi koncentrując się na tym jednym, kulejącym, obszarze życia. Coś jakby ktoś walnął Cię z całej siły młotkiem w palec. Zapewne nie będziesz chodził uśmiechnięty, bo pozostałe cztery są całe

A ja dla odmiany znam wielu szczęśliwych katolików - tych z przekonania i właśnie też niejednego nieszczęśliwego ateistę. Tak więc te statystyki zależą od otoczenia w jakim żyjemy i z kim się zadajemy po prostu. Poza tym problemy każdego dotykają i nie ma osoby, która ciągle chodziłabym z uśmiechem na twarzy. A mimo to może być w sercu szczęśliwa.

Sama też się zaliczam do szczęśliwych katolików

Ty mariosh666 do szczęśliwych nie należysz i prawdopodobnie nie jesteś ani katolikiem ani ateistą ty po prostu wszystko olewasz i nie masz własnego zdania.
I po co gadasz o wyrzutach sumienia jak sam napisałeś że znasz szczęśliwych katolików więc nie trolluj.

Żartujesz? Jezus wręcz nakazuje radość, bo chrześcijanin ma powody, żeby być szczęśliwym. Mówił niedawno też o tym papież Franciszek

Szczęście, każdy widzi inaczej. Bycie szczęśliwym to stan ducha, a czemu ten duch jest szczęśliwy to zależy od tego co mu do szczęścia jest potrzebne, dla jednego to będzie talerz ciepłej zupy, dla innego uśmiech i przyjaźń drugiego człowieka, a dla innego modlenie się w kościele i wiara w b/Boga, więc stan szczęścia nie jest zależny od bycia czy niebycia katolikiem.

Allegra90 nie podoba mi się określenie nakazuje, bo nakazana radość nie jest wg mnie radością, nie da sie kazać komuś być szczęśliwym i radosnym.

Primo: napisałeś "czy będąc chrześcijaninem..." a wszystko sprowadzasz do katolicyzmu
Primo2: "demony też wierzą i drżą" -znasz to?
Osoba, która kocha Boga i czuje wzajemność dostaje radość w pakiecie Najprościej opisane, ale bardziej dosadniej nie umiem

Widzialam odpowiedni rysunek - twarz,  przed nią kij bejsbolowy z wymalowanym usmiechem.

Jenka - trafna diagnoza mariosha;)

Co do szczęścia i pełni życia, każdy ma inne. Katolik (nie mylić z katolikalem), jak każdy w coś tam wierzący ma zawieszoną wyżej poprzeczkę. Zabawa polega na tym, że otrzymanie jednego zdania dla osoby mającej jakieś tam wartości wiąże się przyjęcie następnego zadania. Widocznie to lubią, skoro tak żyją i widocznie to daje im szczęście.

Raczej to, czego nie wolno katolikom prawdziwie szczęśliwym nikogo nie czyni.

Marioosh666 to na zdjęciu to Ty ? :-)

A czemu miałaby mieć?

W Biblii ponad 800 razy jest napisane o radowaniu się, więc to na prawdę nie jest nic złego
"Radujcie się", "Będziecie się wiecznie radować..." itp.
Jestem szczęśliwą katoliczką, praktykującą, znam wielu ludzi szczęśliwych i spełnionych, wierzących.
Myślę, że wiara nie wpływa na codzienny nastrój. Nie można określać ludzi, że szczęśliwi=ateiści, a nieszczęśliwi=katolicy. Każdy jest inny i ma swoje własne problemy, nierzadko trudne sytuacje.

Bardzo powinna Inaczej właściwie.... po co wierzyć, jesli to nie ma niczego zmieniać?:)

duża cześć ludzi uważa się za katolików a nimi nie są można to dostrzec gołym okiem
co niedziele do kościoła a do drugiego człowieka czują zawiść np (sąsiąd)
i dlatego są smutni bo wierzyć trzeba cały czas a nie tylko jak się idzie do kościoła

Kiedyś działacze Ruchu Palikota (dzisiaj Twój Ruch) zostali zaatakowani przez katolików i schronienie znaleźli w... kościele. Dopiero po wejściu tam katolicy się uspokoili. Gdyby zostali na zewnątrz to mogłoby dojść do linczu.

Jeszcze tylko brzek monet upadajacych na tace i skowyt pijanego organisty spewajaca "ksiadz probosz juz sie zblizaaaaaa juzzzzz puuuka do mech dzzzzzwiui" .
Niestety placzace sie palce tworza psychodeliczny wir i co slabsi parafianie wyrzucaja z siebie stosy monet ...myslac ze jawi im sie wlasnie sad/przesad ostateczny.

No jakto organista byl szczesliwy ..tak czul ze "tworzy" cos wielkiego.
Natomiast zachowanie parafian pikazuje swoista patologie "jak trwoga to do boga".
Tak wlasnie to jest skonstrulowane :-)
Strach przed kara podstawa wymagan gdzie tu miejsce na szczescie :-)

Mogą, ale nie muszą.

Twoje pytanie dotyczy tylko katolików? Czy jak napisałaś w temacie: chrześcijan?
Bo chrześcijaństwo to wiele wyznań, wśród których są między innymi katolicy.

Myślę, że każdy niezależnie od poglądów pragnie być szczęśliwy.
Szczęście to w miarę trwały pozytywny stan psychiczny, obejmujący całą gamę uczuć ? od zwykłego zadowolenia po głęboką, niezmierną radość życia ? i połączony z naturalnym pragnieniem utrzymania tego stanu. Nie chodzi więc po prostu o doraźną przyjemność wywołaną np. jakimś dodatnim bodźcem.
CHrześcijanie jak najbardziej mają powody by takimi się czuć. Biblia ukazuje Boga jako szczęśliwego, a skoro stworzył ludzi na swój obraz i podobieństwo to my też takimi chcemy być i możemy.
Czyż w życiu nie poszukujemy szczęścia?

szczęśliwa chrześcijanka

To może ja dołoże swoje 3 grosze:)

Uważam że będąc uwarunkowany poprzez jaki kolwiek system np. Chrześcijaństwo, czy każdą religie nie można być tak naprawde szczęśliwy z prostej przyczyny czyli braku wolności.

Ale to taka moja skromna opinie.

Chrześcijaństwo- a szczególnie katolicyzm to religia naznaczona strachem,bólem,nieuchronnością okrutnej nieraz kary.Kiedy patrzymy na historię chrześcijaństwa widzimy wojny religijne,mordowanie innowierców, okrutne zwalczanie wszelkich odłamów.Wszystko co jest inne,niezrozumiałe przez KK jest do dziś bezpardonowo zwalczane.

Ja widzę katolików,którzy naprawdę chcą żyć według zasad swej religii miotających się i w  związku z tym niewesołych- no bo nie wiedzą jak to mają przyjmować.

Ale widzę też takie osóbki jak moja córka- z daleka od dylematów, modlące się szczerze i szczerze wierzące.

Co do ograniczeń i unieszczęśliwiania przez nie - słyszałam ciekawe porównanie, skierowane na kazaniu do dzieci. Ksiądz te ''ograniczenia'' porównał do znaków drogowych. Nie są one po to, żeby kogokolwiek unieszczęśliwić, ale pozwolić bezpiecznie i szczęśliwie dojechać do celu, bez krzywdzenia przy tym innych uczestników ruchu. Podobnie jest np.z Dekalogiem. I to naprawdę działa

Przede wszystkim mieć osobistą więź z Bogiem. Bo On wie, co da jego człowiekowi szczęście i właśnie tym napełnia serce.

Co to jest według Ciebie brak wolności?

Nie tylko

Ty na pewno jej nie mówisz

Jakieś przykłady? A poza tym co to ma do rzeczy? Temat jest inny

Jakby nie liczyć to żadna inna religia nie ma na sumieniu tylu ofiar. Islam jest daleko za chrześcijaństwem. Mam na myśli nie tylko historię, ale także czasy obecne.

Ja uwazam patrzac na podstawie tego do czego prowadzi niezdrowa ekscytacja religia .
Ze ludzie ktorzy nie potrafia odzielic swoich religijnych pogladów od piastowanego stanowiska nie powinni byc zatrudniani.
Co najwyzej jak ktos jest szczegolnie religijny to powinien pracowac przy tasmie i nalepiac etykiety na puszki jezeli ma wszystkim klarowac ze tylko jezus tylko , tylko bog itp
To chore
Popatrzmy na kaczora albo na pawłowicz albo na innych nawiedzonych wariatów , sa ludzie ktorzy sie w tym gubia .
Wszytko spoko jak taki pracuje tam gdzie nie meczy ludzi swoja chora wizja swiata , gorzej jak ma jakis wplyw na realne zycie innych ludzi.

Wczoraj byłam w kościele. Czuję się tam sztywniacko. Wiem że ksiądz patrzy się na mnie, że mi współczuje. Wie, że mam jakieś problemy. Chodzę z mamą, ale czuję się też spięta przy niej. Ona jest bardzo wierząca, ja nie jestem aż tak bardzo. Mam wrażenie że mama w kościele jest smutna, to mnie dodatkowo zniechęca. Teraz w takim okresie chrześcijanin nie wiem czy może być szczęśliwy jest przecież okres postu. Jak wychodziłam z kościoła, jakaś kobieta badawczo patrzała mi w oczy, taki brak intymności tam. Czuję też jak inni ludzie przyglądają mi się. Jakiś czas temu taki chłopiec wiercił się, nudził. Spoglądaliśmy na siebie. Potem wyszłam. Poszłam do domu.