Rozstanie - powrót - Netkobiety.pl

zapisana, trochę rozumiem Twoją sytuację, nasza jest inna ze względu na syna, możliwe że On jest spoiwem między nami na wieczność. Po za tym to co było we mnie złe naprawiło się przez ten czas, mam inne priorytety niż wcześniej. Również moja była inaczej widzi różne sytuacje, przynajmniej tak mi się wydaje. Rozumiem, że Twojemu się po kilku latach znów odwidziało i ja nie mogę zapewnić że tak będzie, ale teraz inaczej widzę różne sytuacje bo przed moją pierwszą nie myślałem o związkach. Po za tym chyba nigdy nie był bym w stanie nie myśleć czy ona jest szczęśliwa. Nie chcę już nawet czekać z obawy że będzie za późno żeby wracać.

Sądzę inaczej, teraz boli mnie najbardziej to że nie mam do kogo wracać, do kogo się w nocy przytulić, z kim porozmawiać, że syn jest daleko i rzadko go widzę, Ona mogła by to zmienić.

Możliwe że się mylę i właśnie dlatego pytam się o zdanie Was niezależnych, tutaj na forum. Czy Ty żałujesz że Twój było wrócił?? Czy jak by znów chciał wrócić nie przyjęła byś go??

Witam.
Bardzo mi się w głowie pomieszało ostatnio, żeby nie powiedzieć gorzej. Nie mam pojęcia w którą stronę iść, co dalej zrobić. Dużym powodem w moich decyzjach odegrał zapewne fakt że jestem materialistą, ale są wyjątki. Zaczęło się od tego że postanowiłem rozstać się z matką mojego syna, było to pół roku temu. Wydawało mi się że nic do niej nie czuje, że "coś" się skończyło. Przed podjęciem decyzji czytałem dużo tematów w necie na ten temat i ogólnie wysunąłem wnioski że w nieszczęśliwym związku dziecko też cierpi, tak związku bo nie jesteśmy małżeństwem choć mieszkaliśmy razem 6 lat. Ona nawet przez ostatnie pół roku związku baaardzo się starała ale jakoś mnie to nie uszczęśliwiało. Rozstawaliśmy się 3 razy, za trzecim na dobre. Wyprowadziła się z synem, widuję go kilka razy w miesiącu. Poznałem "fajną" znajomą na czacie ale mężatka, długo nawet robiłem sobie z tej znajomości "nadzieję" ale teraz już tak nie jest. Po rozstaniu topiłem samotność i nawet dobrze mi było w swoim towarzystwie, ale ile można. Postanowiłem że znajdę drugą pracę żeby nie mieć czasu myśleć o swoim życiu i samotności. Ale nadal było mi samotnie to postanowiłem że znajdę lokatora do wolnego pokoju i znalazłem. Doszedłem tak powoli do aktualnej mojej sytuacji, do momentu kiedy nienawidzę swojego życia. Praktycznie wszędzie mi źle, nie widzę w ogóle żadnych celów swojego życia. Nie szukałem innej bo uważałem się za samotnika a jakoś zadowalałem się kontaktem z tą znajomą z czatu. Może zbyt pochopnie podejmuję decyzje w swoim życiu. Ale kolejną jest aby spróbować jest ponownie związać się z nią, matką mojego syna. Jednak nie wiem czy to po prostu nie kolejny trudny moment w życiu który minie. Ale jak poczekam i dojrzeję do decyzji żeby znów z nią spróbować a ona mi powie że już ma innego.... No właśnie uświadomiłem sobie że gdybym usłyszał coś podobnego teraz to chyba bym, ze sobą skończył. Strasznie mi jej brakuje. Po za tym myślę że obojgu dobrze nam to zrobiło, inaczej teraz wiele spraw widzimy, ja wiem to po sobie i widzę że w jej mniemaniu też zapewne sporo się zmieniło. Sporo tego wyszło, ale pytam się was zupełnie obcych, niezależnych co powinienem zrobić?? Czy to co teraz myślę, że za nimi tęsknie tak mocno to minie i przeczekać, czy spróbować rotować póki może jeszcze się da coś z tych zgliszczy stworzyć?? Praktycznie kilkanaście godz dziennie pracuje i strasznie boli mnie że nie mam do kogo wracać, z kim się tym wszystkim podzielić, z kim porozmawiać. Wracają wspomnienie, te miłe i te złe, te które teraz bym na pewno postępował inaczej. A może jak znów wróci rutyna to ponownie stanę się burakiem?? Kiedyś nie mogliśmy żyć bez esa co chwile, teraz czuje, że znów chciałbym z nią ciągle o czymś pisać a nawet rozmawiać. OK nie będę się za bardzo rozczulał. Poradzicie co powinienem począć?? Może ktoś coś podobnego kiedyś przeżył, jaką decyzję podjął??