MAMA - Netkobiety.pl

Hmm..przerąbane masz. Może spróbuj z nią pogadać..Żeby sie nie czepiała że to twoje życie, i że jesteś już przecież dorosła.

Mówię czasem, że jestem dorosła, że mam prawo robić to czy tamto, decydować za siebie. Wtedy mówi, że narazie jestem na jej utrzymaniu i decydować będę mogła jak będę się utrzymywała sama. Szukam czegoś, ale krucho z pracą, nic nie ma, bo bym pracowała, żeby już nic jej nie zawdzięczać. Czasami myślę, że to może ze mną coś nie tak? Bo znajomi mają super relacje z rodzicami, a ja z ojcem nie gadam, bo nie czuje potrzeby mieć ze mną kontaktu, ma nową rodzinę. Kiedyś bolało, teraz już mi to obojętne. Z mamą się nie mogę dogadać. Drze się na mnie, a ja sobie myślę, że nie chcę być taka dla swoich dzieci. Wczoraj zrobiła mi awanturę o to, że moje koleżanki już rodzą dzieci, za mąż wychodzą, a ja nawet faceta nie mam. Tłumaczę jej, że nic na siłę. Wiadomo przecież, że nie chcę być starą panną, ale nie poznałam jeszcze nikogo właściwego, przecież to nie do konca ode mnie zależy... A dziecko? CO mam rodzić teraz? Ani faceta na stałe, ani pracy, ani instynktu macierzyńskiego jeszcze. Mam urodzić i być złą matką? Lepiej dojrzeć. Jedni dojrzewają do takiej decyzji szybciej, inni później. Jeszcze mnie irytuje to, że zabiera zdanie w tematach,  których kompletnie nie ma najmniejszego pojęcia i jeszcze się czepia. Nie wiem co mam zrobić. To jest moja mama, dała mi życie, nie podważam tego, że na pewno wiele jej zawdzięczam, ale nie daję już z nią rady. Od kiedy pamiętam była raptusem, ale teraz przechodzi sama siebie. Nie wiem co jest w stanie ją zmienić, nie wiem czy wgl jest taka rzecz. Już czasami po jakiejś mega awanturze jak mi wykrzyczy, że wszyscy mają lepsze dzieci, ze jestem taka, siaka i owaka myślałam, żeby sobie coś zrobić, bo ile można słuchać, że jest się beznadziejnym, a zero pochwał. Skończyłam lo z dobrą średnią, miałam najwyższą średnią z absolwentów, teraz już jestem inżynierem, robię teraz magistra, szanuję się. Inni mają gorsze dzieci i je chwalą mimo wszystko, a u mnie ciągle źle. To się musi skończyć, ale nie wiem co zrobić, zeby był jakiś progres.

Matka dopinguję Cię w swoisty sposób. Przelewa byc może swoje niespełnione ambicje na córkę i ustawiła jej bardzo wysoko poprzeczkę. Nigdy nie będziesz dosc dobra, a jeśli wyjdziesz za mąż, to też byc może nie za tego jakiego ona sobie wymarzyła. Wnuki też będzie tresowac ( znaczy wychowywac). Przecież to typowe cechy toksycznego rodzica.

W przeciwieństwie do Cynicznej nie jestem aż tak pewna czy mama zmięknie. Będzie biadolic i użalac się nad sobą, bo ona tak dobrze chciała, a niewdzięczne dziecko chce od niej uciec.

Noniewytrzymam Tobie jest potrzebna terapia. Nauczy Cię asertywności, podniesie samoocenę. Tylko zwichrowany rodzic nie docenia takiego dziecka. Może gdyby matce trafiła się narkomanka, furiatka, egoistka na wskroś - doceniłaby to co ma.
Pracy szukaj, o ile przy Twoich studiach podołasz z czasem i nie padniesz. Niezależnosc finansowa wybije matce z ręki jeden z argumentów o Twojej rzekomej bylejakości. Gdybyś zrezygnowała ze studiów dziennych, chyba też byłaby niezadowolona. Dasz radę, cel jest bliski. Kto wie, co Cię w życiu czeka. Tyle lat przed Tobą ( kobiety żyją dłużej ), skąd wiesz czy nie u boku fajnego faceta.

Wiem ze to jest twoja matka..ale no sory, nie obraź sie, ale ona jest jakas chora.!! Uwolnij sie od niej, ja bym wynajeła mieszkanie..dostajesz alimenty to napewno na jakies Ci wystarczy. Bedzie dobrze, prace napewno też znajdziesz.

Żalę się znajomym, każdy mi współczuje, coś radzi, ale nic konkretnego.Mówią, żebym poszukała jej zajęcia, bo z braku zajęcia tak się dzieje-i tak twierdzą prawie wszyscy. Ooo u mnie też to jest, że mam gdzieś biedną, starą matkę. Albo jak dzwoni i nie odbiorę to zaraz sms-tylko w domu jak jesteś siedzisz ciągle z telefonem, a teraz ode mnie telefonów nie odbierasz. A prawda jest taka, ze jak w domu nie mogę wyjść do znajomych i mam tylko siedzieć to siedzę i gram na telefonie dla zabicia czasu, a jak jestem poza domem to mam zajęcia i nie siedzę z nosem w nim. Mi się wydaje, że jestem silna, ojciec z domu odszedł jak mialam chyba 12 lat, rozwiedli się jak miałam lat 14. Zabiegałam o ojca uwagę długi czas, ale nie chciał. Przecież nie mogłam go zmusić, żeby mnie kochał, żeby się mną interesował, żeby poświęcił mi swój czas. Miał ograniczone prawa rodzicielskie właśnie przez swoje zachowanie. 17 lat mieszkałam w jednym miejscu, od urodzenia. Przez ojca musialam się wyprowadzić, bo chciał pieniędzy za dom, a mam nie miała, żeby go spłacić. On nie chciał czekać, potrzebował ich na gwałt, żeby kupić dom nowej żonie. Ja wtedy byłam po 1 lo, myślałam, że umrę. To był mój świat, nie znałam innego. Później mieszkałam w internacie w lo w miejscowości, gdzie się wychowałam, podczas gdy mój tatuś w willi z nową rodziną. No ale nic i tak sama nie chcialabym z nimi mieszkać. Mimo, że jestem młoda dostałam już kopa od życia, wydaje mi się, że jestem mocniejsza przez to, jednak zachowanie mojej mamy mnie wykańcza. Zerwę kontakt i co, nie mam go z ojcem, nie będę miała z matką, nie mam rodzeństwa, faceta. Mam naprawdę dużo znajomych, ale co z tego, tak naprawdę zostanę sama. Smutne to życie, nie wiem dlaczego się mówi, że życie to najpięknieszy dar. Nie jest ono wcale piękne i kolorowe. Dziękuję Wam wszystkim za odpowiedzi. Może ktoś z Was ma pomysł jak mogę mamie powiedzieć, że musi się zmienić. Już myslalam, zeby jakis psycholog do niej zadzwonił, że niby została wylosowana i ma darmową poradę czy coś, bo jak się dowie, że ja za tym stoję to od razu będzie wojna.

Mówi się, że jest 7 lat tłustych i tyle samo chudych. Myślę, że w końcu nastaną te dobre. Nam też było przez ileś tam lat ciężko, nie mogliśmy uporac się z wizytami teścia ( codziennie nas nachodził). Na szczęście przyszedł koniec i tej zmory, teraz są telefony, ale to pikuś.

Poprzedni znajomi wiali od nas jak najdalej, bo jak tylko się ktoś pojawił, to był i tesc ( a kiedy go nie było). Ty też kogoś znajdziesz, tylko się dobrze rozglądaj, a najlepiej sama coś inicjuj.

Matki nie zmienisz, ona sama musi dojsc do tego co źle robi. Prędzej kogoś obcego i obiektywnego posłucha. Ja bym w takie losowanie nie uwierzyła, lepiej tego nie robic. Sama umów się z psychologiem, podpowie co robic. Nie próbuj też niczego mamie udowadniac - to zła droga, właściwie niekończąca się. Mąż z bracmi tak wdepnął, a my żony z nimi. Chcieli pokazac na co ich stac, że potrafią dojsc do czegoś bez wsparcia tatusia. Kupiliśmy działkę ( sporą i podzieliliśmy między sobą), miało byc cudnie, a wyszło jak wyszło - tatuś doradzający i kontrolujący codziennie.

Chaber ma rację potrzebujesz terapii. Czytam twoją historie i jakbym czytała o sobie. Oczywiście, że matce z czasem raczej się pogłębi, patrzę na swoją i widzę, że jest coraz gorzej. Ja trafiłam do psychologa bardzo późno bo już po trzydziestce, kiedy urodziłam własne dziecko i wpadłam w panikę, że będę dokładnie taka samą matką. Byłam na kilku spotkaniach ale niestety musiałam je przerwać, bo psychologa znalazłam poza miejscem mojego zamieszkania. Zmieniłam trochę sposób myślenia i znalazłam jakiś punkt zaczepienia, żeby pójść na przód. Dużo czytam, jak chcesz mogę ci podesłać na priv książki w pdfie, pomogą ci być może zrozumieć obenca sytuację
Nie myśl tylko o samobójstwie, bo to najgorsze co mogłabyś zrobić, poukładasz swoje życie i będziesz jeszcze szczęśliwa - ja jestem, tobie też się uda
Stawianie ultimatum, próba rozmowy z moją to się nie udało, więc nie wierzę w skuteczność. Ja od mojej mieszkam daleko, ale nawet przez telefon potrafi mi tak zepsuć humor, że po rozmowie wyję do poduszki. Tak, wychowała mnie, karmiła, ubierała i kochała i kocha na swój własny chory sposób a ja mam duże poczucie winy z którym walczę. Powinnam znów rozpocząć terapię, bo bez tego nie dam rady.
Proszę napisz do mnie na priv