presja społeczeństwa - Netkobiety.pl

a mnie zastanawia czasem (mimo, że nie mówie tego głośno) czy takie osoby aby na pewno chcą być same? czy to tylko dobra mina do złej gry?

wiem co macie na myśli i uważam, że każdy ma prawo do bycia szczęśliwym w sposób jaki mu najbardziej odpowiada, tylko że problem polega na tym, że żyjemy w społeczeństwie, w którym nie akceptuje się takiego stylu życia. ale myślę, że to powoli zaczyna się zmieniać na lepsze i stajemy się bardziej "tolerancyjni" dla innych

Autorka postu trafiła w sedno jeśli chodzi o tą sprawę. Mnie też drażnią pytania już nie tyle znajomych co nawet rodziny kiedy sobie kogoś znajdę (i nie ważne, że mam 19 lat dopiero), czy ktoś się mną interesuje i ' w ogóle jak tam w tych sprawach'. No nienawidzę jak ktoś o to pyta! Nienawidzę nie dlatego, że jestem sama, ale dlatego, że jedyną 'prawidłową' odpowiedzią na to pytanie jest 'mam kogoś' lub coś w tym stylu. Albo jak te wszystkie 'ciotki klotki' już mi dopinają, że kiedyś jak juz wyjdę za mąż, jak już urodzę kutwa setkę dzieci to cośtam cośtam. I mówią to w taki sposób jakby taki model górował jakoś nad innymi, a Ci, którzy go realizują są lepsi.
A kiedy mówię, że nie marzy mi się maż i dzieci, to kwitują to stwierdzeniem 'kiedyś zmądrzejesz'. Czyli wychodzi na to, że ktoś kto chce inaczej jest po prostu głupi. I tak niestety widzi to większość naszego społeczeństwa.
A ja wolę być otoczona przez tych 'głupków'. Bo oni mają dla mnie czas, bo wyjdą na piwo, bo można porozmawiać z nimi o czymś innym niż 'ja i mój facet'.

Patia, rozni sa ludzie i rozne sa poglady na zycie singli. Musze Ci szczerze napisac, ze nigdy sie nad tym nie zastanawialam, poniewaz nie obchodzi mnie zycie innych. Kazdy zyje jak chce.
Zastanawiam sie rowniez, czy to co napisala Elviska18, jest prawda. Moze bardzo czesto ludzie robia dobra mine do zlej gry, a tak na prawde czegos powolutku zaczyna im brakowac.
Tak czy inaczej Patia, nie uwazam ze singielki maja tak swietnie, poniewaz moga robic o wiele wiecej rzeczy. Rowniez pozwalam sobie na bardzo dobre ciuszki, a nie jestem singielka. Nie pracuje, wiec jesli mamy ochote wyjechac nawet na weekendowe wakacje, moj ukochany tydzien wczesniej rozmawia z szefem i urlop zalatwiony. A jesli chodzi o flirt, to do niczego nie jest mi on potrzebny, bo mam mezczyzne, ktrory sprawia, ze zaden inny na swiecie sie nie liczy. Do tego mam na kogo czekac w domku, mam o kogo dbac i kogos kto dba o mnie. Czuje sie z nim bezpiecznie. Wiem, ze moge na nim polegac, a on na mnie. Co najwazniejsze, mam sie do kogo w nocy przytulic i uslyszec "Kocham Cie Kochanie" Tak wiec nie uwazam, ze zycie singielek jest o tyle wspanialsze od zycia kobiet zajetych bo maja wiecej swobody, wrecz przeciwnie;)

Witam was kobitki, temacik nie jest mi obcy.

Sasho, cieszę się ze jesteś szczęśliwa  w swoim związku. Ale nie można mówić, że "ta ma gorzej", a "ta ;lepiej, bo MA mężczyznę przy sobie". Każda z nas miała jaki czas temu takie  "różowe, polukrowane" chwile, o jakich napisałaś, ale zdarza się, że ON odchodzi, ale obydwoje decydujemy, że to koniec związku...i co wtedy? Dotychczas Szczęśliwa i Zakochana zostaje sama.......

Ostatnio edytowany przez Inanna (2009-07-01 22:33:01)

Ja nie mówię, że zycie singla jest cudówne i wspaniałe.  Człowiek został stworzony do relacji z drugim czloweikiem, kobieta do relacji z mężczyzną.         
A co do "singlowania" to uważam, że u  jednych osób jest to świadomy wybór, /ale ten "świadomy" wybór tez musi mieć swoje przyczyny, może jakieś urazy z dzieciństwa? /a u innych sytuacja.    Każda singielka tez miała związek, szczęśliwy lub mniej szczęśliwy. 
Uważam jednak, że w każdej sytuacji, nowej sytuacji,  trzeba znaleźć pozytywne strony, bo przecież definicja szczęścia to nie jest mąż, pieniądze, tylko nasz wewnętrzny stan ducha.

Ps. oczywiście popłakusiać też sobie  trzeba;)

Ostatnio edytowany przez Inanna (2009-07-02 17:29:38)

Mnie najbardziej dołuje, mimo że mam chłopaka, jak chodzę do supermarketu na zakupy. Nie mam pojęcia czemu.

Między innymi dlatego zdecydowałam się na terapię u psychologa - mam paniczny strach przed byciem samą. Nie potrafię spędzać czasu w samotności. Jeżeli nie ma mojego chłopaka potrzebuję koleżanki, imprezy, czegokolwiek.
Każda godzina samotnie w domu jest katorgą, wypatrywaniem przez okno mojego chłopaka, obsesyjnym sprawdzaniem telefonu.

Dlatego uważam, że nawet w związku trzeba potrafić być trochę-singlem. Bardzo mi tej umiejętności brakuje...