Kryzys - dwa miesiące po ślubie - Netkobiety.pl

przede wszystkim leczyc sie !
wtedy zaczniesz patrzec poprzez wlasciwy pryzmat na swoje zycie
teraz widzenie masz zaburzone
pole dzialania ograniczone

zacznij od dobrego lekarza
odzyskaj sile

Nigdy nikt nie traktował mnie jak kij mąż . Nigdy z nikim tak wybuchowym nie miałam do czynienia i nawet nie wiem jak postępować !!! Nie lubię kłótni i one doprowadzają mnie do totalnej rozsypki :-(((

Moja droga i wcale nie będzie lepiej, a wiem coś o tym,bo mój też nie umie mówić tylko w większości drze japiszona.Dziecko też widzę już się boi.Staraj się aby mały nie słyszał awantur.Mój syn jak słyszał awanture to siedział cicho,a potem zastawałam go płaczącego w pokoju.Dziś jest 20 letnim chłopakiem,ale widzę ze jeśli coś nie jest po jego myśli,albo zwróci mu się uwagę to już podnosi głos.Moim zdaniem powinnaś uciekać póki czas bo ty już masz takie problemy,że coraz trudniej będzie ci z nich wyjść.Psycholog też ci jest potrzebny i na pewno by ci pomógł.Pozdrawiam.

Chciałabym odejść ale pochodzę z małej mieściny gdzie ludzie tylko czekają aż sie noga komuś powinie , niestety tego sie boje ze nie dadzą mi żyć ! Z reszta zawsze robiłam dobra mi w do złej gry , dlatego tez nikt o niczym nie wie :-(((

To że jest jedynakiem to nie reguła.Mój pochodzi z rodziny wielodzietnej gdzie ojciec matkę traktował jeszcze gorzej.Bić mnie nie bije,ale pije znęca się psychicznie.Ja jakoś coraz bardziej sie uodparniam.Mam dorosłe dzieci ,więc jak widzę że pan i władca wraca narąbany to wychodzę do znajomych,jak on może to dlaczego nie ja.TYle tylko że ty kochana masz jeszcze maluszka.A gadałaś z nim żeby on może szedł do lekarza.

Proponowałem poradnie rodzinna , on uważa ze problem leży tylko i wyłącznie z mojej strony :-(( dziś to nawet wybuch na ulicy i zaczął sie na mnie drzec przy obcych ludziach !

sorki,ale muszę uciekać,odezwie się jutro,jestem z tobą myślami....

Nie mogą odebrać Ci dziecka tylko na podstawie zdiagnozowanej depresjii. Jednak jeśli masz depresję to zacznij ją leczyć. Byłas w ogóle u endokrynologa ??

Mój mąż też twierdził, że się czepiam. No normalnie te baby to takie czepliwe są. Postaraj się na razie ukoić swoje emocje. Dasz na pewno radę, a matki nie słuchaj bo gadki o noszeniu "krzyża" to jakaś masakra. Nie jesteś męczennicą aby to znosić. Masz prawo być szczesliwa i olej to co myślą inni.

Uświadom mu, że jego reakcje to jego autonomiczny wybór.
Na Ciebie się drze bo może, ale na szefa by się tak nie darł, prawda? Więc ma wybór i potrafi się kontrolować, jeśli sytuacja tego wymaga, a w związku z tym winę za swoje wybuchy ponosi on i tylko on. Dorosły człowiek z pełnią praw obywatelskich sam ponosi odpowiedzialność za własne czyny. Jeśli tej odpowiedzialności się wyrzeka (zwalając winę na Ciebie), to może należy go ubezwłasnowolnić? (wiem jak to brzmi, ale może dotrze coś do niego jesli mu coś takiego powiesz).

Przy okazji, kupiłabym dyktafon albo użyła np. laptopa lub komputera z wbudowanym mikrofonem (większość nowszych ma) i nagrała kilka jego występów. Tak na wszelki wypadek.

Nie traktuje się tak nikogo. Kobiet, mężczyzn, dzieci.
Ja bym dała mu wybór, idzie (idziecie) do psychiatry lub psychologa, albo rozwód.

Wychowanie w rodzinie, w której jeden z rodziców nie panuje nad sobą to robienie dziecku krzywdy.

Zmarnujesz sobie życie, jak uciekniesz od męża. Uciekniesz od Niego, a problemy pójdą z Tobą.

Moi Drodzy, napiszmy to wyraźnie: nerwica to nie jest tylko problem chorej Osoby, ale także chorej relacji, jaką ta Osoba tworzy.

Każda choroba wymusza przystosowanie się do pewnych nienormalnych warunków, jakie wprowadza, więc krzyk należy traktować jako reakcję na bodziec. Jak się kogoś kłuje szpilą, to on krzyczy i tego krzyku nikt nie traktuje jako nieuzasadniony. Jak się przestanie kłuć, to przestanie krzyczeć.  Tu jest podobnie, zlikwiduj bodziec, wywołujący krzyk, a zlikwidujesz reakcję.

Czarna Kotka, być może masz rację i Jego także należy już leczyć, ale nie zapominaj o Glammm i jej chorobie.

Glammm, ważne pytanie, jakie trzeba zadać w tej sytuacji, brzmi: czy zawsze taki był, czy coś zaczęło wywoływać taką reakcję?

Zająć się trzeba stresorem. Krzyk jest formą radzenia sobie ze stresem, ale to forma mało skuteczna. Stres potem wywoła kolejne komplikacje: nałóg, zawał lub inne. Ten krzyk należy traktować jako objaw i zająć się nim zanim zniszczy Twojego Męża. Dla swojej choroby oczekujesz zrozumienia w otoczeniu. Czemu tej samej normy nie zastosujesz w stosunku do Męża?

Dziewczyno! Pakuj walizki i uciekaj! On sie nie zmieni!
Nie patrz na opinie ludzi bo daleko nie zajdziesz! Juz masz problemy ze zdrowiem a moze byc jeszcze gorzej! Masz malenkie dziecko, powinnas myslec przede wszystkim o nim a nie o tym co powie jedna czy druga sasiadka! Wolisz zyc w wiecznych nerwach?
U mnie w domu rodzinnym bylo dokladnie to samo! Moj ojciec byl bardzo podobny tylko po jakims czasie wegetacji doszly jeszcze rekoczyny na mojej mamie! A ona co? Nie odchodzila od niego "dla naszego dobra" i "co ludzie powiedza".... Wiesz jak sie ta historia skonczyla?? Tak ze ja mam padaczke na tle nerwowym i dodatkowo ja, rodzenstwo i mama stwierdzona nerwice. Mama i siostry jeszcze refluksy zoladka na tle nerwowym... Ot tyle z tego "dobra" wyniklo...
Chcesz przechodzic przez to samo? Chcesz plakac po katach??
Mloda jestes, jeszcze sobie zycie ulozysz a teraz uciekaj! I idz do specjalisty, niech Ci pomoze poki jeszcze wczesnie.

Animus, widac ze nigdy takie problemy Ciebie nie dotyczyly.. U nas gdy "problem" (czyt.tata) zniknął bo mama w końcu zdecydowała się zlozyc pozew o rozwod w domu pojawila sie cisza i spokoj, kazdy odetchnal z ulga bo nie bylo strachu o to ze cos sie powie nie po jego mysli i bedzie awantura... Zycie w koncu nabralo barw, i w prawdzie ja nadal choruje, moja rodzina takze, ale z naszym zdrowiem coraz lepiej bo jest to co najwazniejsze- SPOKOJ!

Czemu z góry zakładasz, że nie znajdziesz pracy? Wiem że z małym dzieckiem jest trudno, ale najgorsze to negatywne myślenie. Jeśli nawet przyszło by Ci wrócić do rodziców, to możesz go skarżyć o alimenty, zawsze to jakieś pieniądze.

Dziękuje Wam wszystkim  za pomoc , juz mi lepiej chociażby przez to iż komuś mogłam sie wyzalic, powiedziałam ze odejdę a on na to ze jak odejdę to nie mam liczyć na to ze on za mną bedzie biegał :-( nie rozumiem tego , dlaczego wziął ze mną slub :-( jak sobie pomyśle ze czeka mnie miano rozwodki to mi cholernie złe :-( czuje jak codziennie wypuszcza ze mnie powietrze a przy życiu trzyma mnie tylko synek , boje sie ze bedzie chciał mi go odebrać :-(

W chwili obecnej nie rozmawiamy ze sobą ,śpię na kanapie , nie odejdę jutro bądź pojutrze musze to wszystko sobie w głowie poukładać :-( jak to zrobic , rozegrać . Od czego zacząć ? Może macie jakieś rady ? Co pokolei ? Boje sie ze juz nikt nie bedzie chciał rozwodki z dzieckiem !!! Dopiero teraz zdaje sobie sprawę z tego co zrobiłam biorąc slub nie będąc na to pewna , dziecko z osoba która znałam dwa miesiace !!!' Matko gdzie ja miałam rozum !!! Nigdy nie byłam klotliwa , a trafiłam na kogoś takiego!!! Masakra

To ja ci powiem ze jest ktoś pomiędzy wami.
Pewnie jest druga kobieta która robi wszystko super a ty wszystko źle.
Wiem co mówię bo ja rozstałam sie z ojcem mojego dziecka właśnie z powodu jego kochanki. Tez był ciagle niezadowolony kiedy był ze mną

Witaj. Bardzo Ci współczuje ale dobrze wiem co przeżywasz bo ja mam podobnie ;-(
A więc tak, zaczną od tego, że mam 27 lat, mój mąż jest w tym samym wieku. Małżeństwem jesteśmy od 2 lat, jednak znamy się od 6 lat.
Mój mąż zabrania mi wszystkiego:
- nie moge iść do pracy, on jest rolnikiem i zmusza mnie żebym też była i pracowała w polu z jego rodzicami, którzy nie doceniaja tego co robie i ciągle wyzywają od nierobów!!! a ja tyle im pomagam, pracuje z polu po 12 godzin dziennienie, w deszczu i w słońcu, kopie dziury na ogrodzenie, naciągam siatkę, przybijam skoble, chodzę z haką, sypie nawóz który noszę w wielkiej misce która waży chyba ze 20 kg!!kiedy ja sama waże tylko 50kg. (ale ja nie chcem tego robić, nie po to studiowałam, żeby ryć w ziemii ;-(ja się po prostu do tego nie nadaję
- nie moge spotykać się z koleżankami,(mam tylko 2 ze względu na to, że mieszkamy blisko jego rodziców, ja nie znam tu nikogo, ja pochodze z innego miasta)czasami pozwala mi iść na godzinkę do koleżanki , raz na kilka miesięcy,ale to tylko pod warunkiem że nie ma jej męża w domu. niestety jak wracam po tej godzinie to musze się spowiadać z każdego zdania mojego i mojej koleżanki, o czym gadałyśmy, czy piłam kawe, herbate czy może nie daj boże wino! najlepiej jakbym wzieła dyktafon i wszystko nagrywała, strasznie mnie to męczy,
- nie mogę farbować włosów, chodzić do fryzjera ich ściąć, bo przecież jego mamusia może mi podciąć włosy.
- nie mogę jeździć sama do domu, do babci, cioci, sióstr i braci, bo mąż mówi że dobra żona nie wychodzi nigdzie bez męża, moge tylko jeździć z nim, tyle, że ja czasami chciałabym porozmawiać z rodziną sam na sam, czy z siostrą poplotkować o babskich sprawach i niekoniecznie chcem żeby on stał i słuchał
- ale on tego nie rozumie bo on nie utrzymuje zadnych kontaktów ze swoja rodziną, jedynymi osobami z którymi się spotyka są jego rodzice.
- mąż przeglada mi telefon, jak tylko dostanę sms to juz jest przy mnie i czyta,
- tak samo jest z siedzeniem na komputerze, jak tylko nie ma mnie w pobliżu to przeglada historię przeglądania stron internetowych,
- jak dzwoni do mnie telefon to chce żebym brała na głośnik bo uwaza że jesli jest moim mężem to ma prawo słyszeć co ktos mówi,
a jeśli tego nie robie to muszę wszystko ze szczegółami opowiadać jak na spowiedzi,
- jesli jesteśmy u mojej rodziny i mąż chce iść spać to ja też muszę iść, nie mogę zostać z rodziną i porozmawiać sam na sam,
- ja mam juz dosyć siedzenia z nim 24/h ,jak nie w domu to razem w polu z jego rodzicami, przeciez człowiek potrzebuje troche odpoczynku od tej drugiej osoby.

Nie napisałam jeszcze, że jestem w 11 tygodniu ciąży, myślałam, że jak już jestem w ciąży to coś się zmieni, ale wręcz przeciwnie, jest coraz gorzej. Doszły jeszcze wyzwiska i różne epiety. Dodam, że nigdy go nie zdradziłam i nigdy nie dałam mu nawet powodu do zazdrości, on po prostu taki jest i wydaje mi się, że jest to wyniesione z domu rodzinnego, w którym rodzice nie ruszają się jedno bez drugiego na krok, nie utrzymują kontaktu z rodziną i znajomymi, bo każda kobieta to ku.....a a każdy facet to cham. Jednym słowem żyją sobie w tym swoim małym świecie, ale ja taka nie jestem, mam braci i siostry i zawsze miałam z nimi dobry kontakt, jednak on nie rozumie, że nie można drugiemu człowiekowi zabraniać kontaktu z rodziną.
Poza tym wydaje mi się, że każdy normalny człowiek, wiedząc, że żona jest sama w mieście, gdzie nikogo nie zna, powinien sam zaproponować żebym pojechała do rodziny a nie siedziała w pustym mieszkaniu sama jak palec.

ostatnio napisałam mu, że chcem pojechać do siostry do Gdańska, ona też jest w ciąży i siedzi w domu na chorobowym, i co usłyszałam? " że jeśli pojadę to on mi dziecko odbierze bo się na matkę nie nadaję, bo nie moge w domu usiedzieć! poza tym jadę tam pobzykac się z innymi bo wiem, że drugi raz nie zaskoczę! przecież to jakiś obłęd, jemu wszystko sprowadza się do jednego! Najbardziej martwi mnie to, że jeśli on już teraz takie rzeczy wygaduje, jak jeszcze dziecko się nie urodziło, to co będzie jak się urodzi? zamknie mnie w domu i zabroni gdziekolwiek samej z dzieckiem wyjść bo inaczej mi dziecko odbierze? to jest chore!juz kiedys mi powiedział, że jesli będziemy mieli dziecko to on nie pozwoli żebym sama pojechała z dzieckiem do rodziny, myślałam że żartuje, ale teraz jak juz jestem w ciąży widzę, że on mówił całkiem serio ;-(

Hej glamm i co tam u ciebie?Mam nadzieję że się jakoś trzymasz.Pozdrawiam