do zostawiających - pytanie - Netkobiety.pl

Ci, którzy się "wypalili", nie piszą na tym forum.

Święta racja!

A co do rozstań...
Wydaje mi się, że lepiej jest być zostawionym
W sytuacji kiedy nadal Ci zależy przynajmniej nie robisz z siebie idioty powrotami itd. Ktoś mówi, że to koniec, cierpisz, ale znikasz i próbujesz zapomnieć. Duma nie pozwala więcej próbować.
Natomiast kiedy już nie kochasz, cieszysz się, że to nie Ty dobiłaś do reszty drugiego człowieka.

O kurcze, przepraszam za podwójny post, telefon mi się zaciął i wysłał dwa razy.

moim zdaniem to wypalenie to jakiś pic na wodę fotomontaż

decydując się na bycie z kimś, szczególnie małżeństwo, zakłądanie rodziny, dzieci, powinniśmy być odpowiedzialni za to co robimy
za to że decydujemy się iść przez życie z kimś innym

każda miłość po jakimś okresie robi się spokojna, ustatkowana, jeśli ktoś oczekuje fajerwersków przez cały związek to zmienia partnerki/ partnerów kiedy robi się zwyczajnie, spokojnie, szuka nowych atrakcji
nie można spodziewać się motylków w brzuchu po 10 latach małżeństwa kiedy wszystko jest dokładnie znane, ale to przecież nie o to chodzi,
decydując się na bycie z kimś "na poważnie" powinniśmy być odpowiedzialni

myślę że Ci co zostawiają żony, dzieci nie czują wielkich wyrzutów, bo nie są na tyle odpowiedzialni ( co wynika z tego co wyżej napisałam ) żeby ich jakoś to wielce bolało,
może im troche głupio 

inną kwestię zajmują związki, gdzie ludzie myślą że są dla siebie odpowiedni, a zaraz się okazuje że jednak nie i się rozstają. że charaktery nie takie, przyzwyczajenia nie takie, wartości nie takie itd. wtedy boli, no ale można powiedzieć "to nie to". ale takie rzeczy nie wychodza po 10 latach, tylkko znacznie szybciej

tak myślę sobie

Oczywiście, że nikt tu nie pisze, że jest mu źle bo "wypaliło" się w nim uczucie i musiał kogoś zostawić, ale może Wy (osoby, które teraz są porzuconymi) macie wcześniejsze doświadczenia z zostawieniem kogoś?

N4VV,

Masz w zupełności rację. Ale to, że odchodzisz od kogoś bo czujesz się jedynie zobowiązany jest dla mnie przyczyną rozstania a mi bardziej chodzi o to...kim ta osoba później dla Ciebie jest.
Nie o to dlaczego decydujesz się na rozstanie ale co myślisz o drugiej osobie później. Na pewno w takiej sytuacji jej nie kochasz, ale czy zastanawiasz się nad tym co ona czuje, czy jest to dla Ciebie normalne, że ktoś kto był przy Tobie n lat nagle znika z Twojego życia? Czy w ogóle myślisz o tej osobie?A jeśli tak, to w jaki sposób?

Moim zdaniem, wyrządzamy krzywdę drugiej osobie, jeżeli jesteśmy z nią pomimo tego, że czujemy się źle w tym związku. Odpowiedzialność, to także uczciwość, wobec siebie i wobec naszego partnera.
Dużo zależy od tego jaki masz stosunek do siebie i do życia. Mimo wszystko, potrzeba czasu, by przestać myśleć o osobie, z którą łączyła nas więź emocjonalna.

Miłość to światło życia, małżeństwo i trwały związek, to rachunek za światło. Rozstanie to odsetki z tytułu najmu licznika en. elektrycznej i ich spłata rozłozona w czasie.
Niewiem1104 dzielisz włos na 4 a potem ćwiartką chcesz oblecieć cały temat
Miłość, uczucia, zobowiązania z tyt. odejścia/porzucenia, to pies je drapał; sentyment! No to je to primo! tyle, że chcesz poznać temat od tej odwłokowej strony.
Jedno jest pewne, to bezmózgowie i ew. lobotomia, przy takim podejściu do tego tematu PO TWOJEMU.

Zerwał ze mna definitywnie kontakt, nie chce ze mna rozmawiac. Nie było tu rzadnych zdrad ( przynajmniej z mojej strony) tylko sie kłócilismy i nie nadawalismy na tych samych falach choc bardzo sie starałam i dalej chcialam sie starac. On sie chyba poddał, dla niego sie wszystko skonczylo. Zastanawiam sie czy teskni, mysli o tym co ja przezywam itd, ze mnie bardzo mocno zranił...Ucieka w prace, zeby o tym nie myslec. Jak to jest z Wami facetami?

Różnie jest.
Fiasko komunikacji może być dla Twojego faceta wielką porażką. To bardzo przygnębiające uczucie. Przegraliście oboje. Ktoś sie za mało starał, ale bardzo ciężko by było ustalić kto.

A może to jest jakaś choroba cywilizacyjna. Może to zaraza, która szerzy się w McDonaldach, gdzie stosuje się kubki, talerze i sztuśce jednorazowe. Może to ta niechęĆ do zmywania naczyń z uważnością, żeby się coś nie potłukło. Mycie naczyń i ta uważnośĆ jest bez sensu, skoro można wziąĆ nowy kartonik, a potem wyrzuciĆ go na śmietnik, ale wcześniej -zgodnie z ustawą śmieciową - posegregowaĆ śmieci, bo może komuś się jeszcze na coś przydadzą.

To się nazywa McDonaldyzacja społeczeństwo. A w Polsce prócz McDonaldyzacji to mamy jeszcze Donaldyzację.

W takim razie po co wogóle sie z kims wiązac? Na początku ludzie sie poznaja, są soba zafascynowani i jak zaczynaja sie scierac z rzeczywistoscia to uciekaja od tej calej odpowiedzialnosci, nie umieja stawic czoła problemom tylko uciekaja i stwierdzaja ze niezgodnosc charakterów, ze to nie to...

Nasuwaja  mi sie pytania do Panów.

1) Czy jest mozliwe, ze facet jest w stanie odejsc od kobiety, ktora mocno kocha z tego wzgledu ze sie nie dogaduja? Czy to tylko wymówka " niedogadywanie sie"?

2) Skoro dla faceta jest wszytsko skonczone, ignoruje mnie to po co mu nasze wspolne zdjecia z mojego komputera?Chcial tez zgrac "moja" muzyke ale mu nie zezwolilam bo przeciez moze sobie sciagnac z internetu. Kopiowal swoje dokumenty z mojego komputera na swoj dysk i przy okazji chcial nasze wspolne foto. Po co?

Jak dla mnie chyba lepiej zostawiać. Kiedy miałam zamiar zakończyć związek długo się nad tym zastanawiałam, analizowałam, powoli emocjonalnie uwalniałam się od partnera. Tak więc kiedy dochodziło do ostatecznej rozmowy miałam wszystko dopięte na ostatni guzik. Oczywiście pojawiały się wyrzuty sumienia, ale w końcu mogłam odetchnąć pełną piersią. Zrealizowałam coś o czym długo myślałam, mogłam dać krok do przodu.
Kiedy byłam osobą zostawioną o wiele dłużej dochodziłam do siebie. Czułam się fatalnie jakbym nie podołała jakiemuś zadaniu. Od dłuższego czasu nam się nie układało, sama myślałam o rozstaniu, ale zawsze dawałam nam kolejną szansę. Decyzja mojego partnera o rozstaniu sprawiła, że zaczęłam roztrząsać wszystko co działo się między nami. Każde słowo, gest. Długo dochodziłam do równowagi.

Zabawne, że wiele z Was, kobiet, pisze, że "się wypaliło", "toksyczny związek to był" itd. A ile z Was miało w sobie tyle prawdziwej Kobiecości, by zrobić WSZYSTKO ku naprawie relacji, a nie znaleźć sobie wymówkę uciszającą wyrzuty sumienia? Terapie, rozmowy powtarzane choćby i 10 razy, stanowcze postawienie sprawy i/lub na koniec kilkutygodniowy okres przysłowiowego "wyprowadzenia się do mamusi", żeby on zrozumiał, że teraz jest ten moment, by zmienić coś w swoim życiu, albo życie zmieni to za niego. Ile z Was drogie Panie miało tyle siły i moralności by tak postąpić zamiast zawinąć ogon i udawać, że to tylko w nim leżał problem? Nie przekonuje mnie argumentacja, że to przyzwyczajenie a nie miłość. Wchodząc w związek osoba prawdziwie dojrzała wie, że wcześniej czy później spotka się z dokładnie tym problemem. Tylko już niewiele z Was umie godnie podjąć walkę o związek zamiast wymieniać na lepszy model oszukując siebie i całe otoczenie, że "to w nim był problem". Wiele kobiet mnie za moją wypowiedź zbeszta. Ale wiecie co? Mnie to nie rusza. Bo dziś pojęcie Prawdziwa Kobieta dla mnie prawie nie istnieje. Są tylko kobiecopodobne twory, które poszukują poklasku istot podobnie postępujących ( choćby na takich forach jak to ), dla utwierdzenia swojego przekłamu i uciszenia głosu prawdy. Nienawidzę kobiet działających w sposób wyrachowanych, które najpierw potajemnie przygotują sobie drogę ewakuacji, a mężczyznę stawiają z dnia na dzień w sytuacji niszczącej mu życie, do tego obciążają go poczuciem winy. Gardzę takimi kobietami. Szczerze gardzę. Jeśli do tego ktoś pisze, że woli zostawić, a nie być zostawioną, to dla mnie jest to już całkowity upadek moralny. Bo ja, w całym tym destrukcyjnym zawirowaniu, wolałbym mimo wszystko być zostawionym, ponieważ miałbym tą świadomość, że nie przyczyniłem się do złamania komuś życia i wyrządzenia mu potwornej krzywdy. Ale...każdy ma swój kręgosłup moralny i swój system wartości. Lub jego brak. Pozdrawiam.

I jeszcze pozwolę zacytować sobie wypowiedź jednego z forumowiczów Endar Spire. Mam nadzieję, że nie będzie miał nic przeciwko, ale jego słowa sa piękne i pięknie do mnie trafiają.

Niestety również to dostrzegam. I to nie nawet przez wzgląd na to, że sam tego doświadczyłem, ale czytając to forum, czy nawet obserwując właśnie otoczenie jak autor wątku... człowiek dochodzi do wniosku, że przestaje być opłacalne angażowanie się w jakikolwiek związek. Modny stał się egoizm. Ludzie zatracają umiejętność kochania chyba... odkąd pojawiło się takie modne w ostatnich latach stwierdzenie jak "wypalenie się uczuć" i jak wiele osób tego stwierdzenia dziś nadużywa. Każda trudność w związku, każde ochłodzenie się relacji jest sprowadzanie do... wypalenia się uczuć. Bo tak łatwo przecież się poddać... któregoś dnia kobieta lub mężczyzna budzi się i stwierdza, że uczucia się wypaliło i on "już nie kocha"... bo jakoś tak łatwo, łatwiej niż trochę powalczyć. Albo pojawia się inna osoba, która zawraca któremuś z partnerów w głowie... i po prostu się wszystko rozpada. Ludzie zatracają umiejętność przeciwstawiania się pokusom. Kobieta nie potrafi przeciwstawić się pokusie w koledze z pracy, a mężczyzna koleżance. I potem mamy tragedie, złamane serca. Ale tego jest coraz więcej i będzie jeszcze więcej. Dlaczego? Bo mamy dziś na to nawet społeczne przyzwolenie. Mamy społeczne przyzwolenie na "układanie sobie życia od nowa". Wystarczy tak naprawdę prześledzić to forum jakie rady najczęściej przekazują forumowicze. Wręcz namacalne jest to przyzwolenie na to, żeby zamiast walczyć, budować od nowa, zamiast naprawiać, wymieniać na nowe. Instytucja małżeństwa przestała istnieć... bo przecież i tak zawsze jest rozwód. Już nie pamiętam kiedy przeczytałem/usłyszałem, żeby ktoś komuś radził słowami "nie bierz rozwodu, walcz, przysięgałaś/eś przed ołtarzem człowieku!" ... nie... dziś już mamy społeczne przyzwolenie na rozwód... często nawet z błahych powodów. Tak... to znak naszych czasów, że ludzie rozstają się często naprawdę z błahych powodów, a najczęściej z... nudów. Sytuacja ogólnie jest patowa. Dzisiaj związek, miłość, wierność... dla wielu osób niestety nie przedstawia na dłuższą metę żadnej wartości i mamy na to wszystko coraz większe społeczne przyzwolenie. Kiedyś to ludzi doprowadzała do porządku chociaż presja społeczeństwa... bo co ludzie powiedzą. I dzięki tej presji człowiek zamiast iść na łatwiznę to przynajmniej się 10x zastanowił zanim się rozwiódł... albo chociaż jeszcze raz spróbował naprawić. Jakoś tak ludziom bardziej zależało po prostu. Dzisiaj... chcesz się rozwieść? Chcesz porzucić partnera? Droga wolna... jeszcze społeczeństwo przyklaśnie, znajomi poklepią po plecach, rodzina doda otuchy... ale brak kogoś kto odważnie powie... jak jest. Niestety tak jak ktoś tu zauważył... stajemy się hedonistami. Przestajemy się liczyć z innymi, najważniejsze stało się moje szczęście i moja osoba. Czy ktoś porzucając dzisiaj partnera zastanawia się co on czuje? Przez co będzie musiał przejść? Nie no bo przecież nikt z nikim nie będzie na litość prawda... ale tu nie chodzi o litość... może o odrobinę empatii? Albo docenienia tego co się ma? Właśnie. Ludzie przestali doceniać to co mają, a zaczęli gonić za nieuchwytnym ideałem. Gonią za "tym czymś" zamiast się chwilę zatrzymać i zastanowić się nad tym co mam i postarać się docenić. Przeraża mnie to, bo nie potrafię mimo wielu chęci zaakceptować tego dokąd to zmierza, zaakceptować zasad które rozprzestrzeniły się na przestrzeni ostatnich parudziesięciu lat w społeczeństwie.

Nie wiem, co znaczy "kocha" i "niedogadywanie" w Twoim świecie. Osobiście nie wejdę w trwały związek z kobietą, z którą nie mogę się skomunikować.

Nie wiem.

A Ty koń jesteś z klapką na oku? Pisząc powyższe w wątku niewiem1104 trafiasz kulą w płot. Z postrzeganiem lub czytaniem coś niedobrze u kolegi, bo właśnie niewiem1104 walczyła o relację do ostatecznego wyczerpania, nie bacząc na włąsne poniżenie. Miałbyś przynajmniej tyle rozumu, by swój bełkot wstawiać w innym miejscu.

Pewnie masz rację. Do tej pory żyłam w bańce miłości. Mój związek był udany, wszystkie naokoło również. Nie zauważałam tego zła, które dzieje się naokoło.

Zawsze byłam idealistką, wierzyłam w jedną jedyną miłość, nie próbowałam związków, bo wierzyłam, że czeka mnie ten jeden jedyny. Może to też był błąd. Zakochana, wpakowałam się głęboko w pierwszy związek bez żadnego doświadczenia dodatkowo z przekonaniem o wielkiej miłości.

Wiesz, zauważyłam jeszcze jedną rzecz... byłam silna i miałam silne wymagania i granice  odnośnie zdrad, powrotów, ogólnie pojmowanego szanowania partnera. W momencie kiedy w moim związku zaczął się palić grunt pod nogami te granice się...przesunęły?Nagle powrót stał się dla mnie możliwy, zdrada - jeśli fizyczna, można przepracować itd. Obwiniałam siebie za zbyt duże wymagania niepasujące do współczesnego świata. Boję się, że nie wrócę do dawnej siebie (a lubiłam dawną siebie) bo taka nie będę w stanie stworzyć związku.

Widzisz, Ziemniaczana i chyba na tym polega ten mechanizm walki. Ktoś Cię zostawia i paradoksalnie to Ty chcesz walczyć o tę osobę, bo czujesz, że zawiniłaś, zrobiłaś coś przez co Cie zostawił. To wszystko dzieje się w tym pierwszym etapie po porzuceniu. Dostajesz emocjonalnego kopa. zostawił mnie - na pewno zrobiłam coś źle, popełniłam jakiś błąd - muszę to naprawić - automatycznie ja walczę. dopiero później dochodzisz do innych wniosków, ale wcześniej walczysz i albo wygrywasz albo przegrywasz.

Ziemniaczana...przeczytałaś moją wypowiedź, ale chyba jej nie zrozumiałaś. Zacytowany i pogrubiony przez Ciebie cytat z mojej wypowiedzi odnosił się do osoby zostawiającej, a nie zostawianej. Jasno napisałem, że chodzi o punkt widzenia "zanim odejdziemy, to spróbujmy wszystkiego by poskładać i uratować całość".

To zdanie kładło nacisk na fakt, że często odejścia spowodowane są niepewnym stanem emocjonalno-uczuciowym. Niepewnym w takim rozumieniu, że odchodzący sam nie jest w stanie określić, czy kocha, czy nie, czy to permanentna faza braku uczucia, czy tylko temporalne wahnięcie. I moim zdaniem w tego typu sytuacji warto podjąć "walkę", by ostatecznie albo rozpalić ten żar, który się tli ale jest przysypany popiołem rutyny, kłótni etc. lub przekonać się, że jednak już nic nie zostało w sercu. Ale bez próby walki nie da się tego określić jednoznacznie na 100%. To miałem na myśli

Smallangel,

Bardzo mnie zaintrygowały Twoje "techniki" możesz powiedzieć o nich więcej?

Jestem tego samego zdania, że ludzie idą na łatwiznę i wolą wymienic partnera na nowy model zamiast podjąć sie walki i odpowiedzialnosci troche za druga osobe

A dlaczego facet nie może naprawić tylko zawsze ma naprawiać kobieta koniec tego dobrego.

Ja próbowałam naprawiać, 6 lat próbowałam. Odeszłam. I też mam wyrzuty sumienia, czy na pewno zrobiłam wszystko co mogłam.
Rozsądek mówi, że zrobiłam o wiele za dużo, że aż straciłam do siebie szacunek. Odeszłam. I wciąż myślę, tęsknię, wspominam, cierpię... Nie ma sekundy bym nie myślała. To była miłość mojego życia. Lecz on jej nie przyjął. To nieprawda, że łatwiej jest "zostawiającym".

tak naprawdę, chyba to pytanie sprowokowało mnie by tu się zarejestrować, zalogować i dorzucić do pieca.
Nie mam złudzeń, że dołożę do pieca siebie.
Że będę tu płonął, ogniem żywym, bolesnym, jasnym, obnażającym wszystko co wiem, wszystko co wiem ale boje się do tego przyznać, i wszystko to czego nie wiem, choć zapewniam Was, że tego będzie najmniej. nie. nie jestem zadufanym w sobie dupkiem, który pozjadał wszystkie rozumy...
nie daję sobie prawa do osądzania kogokolwiek
nie uważam, że ktokolwiek tu w tej formule, może cokolwiek jednoznacznie rozstrzygnąć
ale myślę, że można próbować posunąć się zawsze o krok dalej w tym by zrozumieć

ktoś zapyta "co zrozumieć"

siebie
kogoś
uczucia
emocje
związki
zdarzenia
miłość

jestem zwierzakiem.
Mam dorosłe dzieci, dłuuuugi staż małżeński, doświadczenie wynikające z tego stażu wzorców okolicznych, znajomych, pociotków, nieznajomych.
Mam za sobą kryzys wieku średniego
Mam zdanie na temat tego co mi się udało co nie, potrafię wskazać przyczyny. Nie mam żalu o to, że jest tak a nie inaczej. W następnym wcieleniu będzie lepiej.

i ...
przyszła do mnie miłość.

Nieproszona, nieposzukiwana, nienarzucona.
Subtelnie, krok po kroku, po części, owładnęła mną.
Jak to możliwe, można by zapytać. Doświadczenie, odpowiedzialność wzorce. Można było tego uniknąć.
Można uniknąć wszystkiego, gdy wie się jak to coś wygląda, jak działa, funkcjonuje.
Ale gdy trafia się coś o czym nie masz pojęcia, co przekracza wszelkie dotychczasowe granice odczuć i postrzegania przyszedł taki moment, kiedy  > kocham Cię < było jedynym zestawem słów, który można wypowiedzieć...
I wypowiedziałem je.
I usłyszałem taka samą wyważoną odpowiedź po czasie.

Miłość to zjawisko, o którym chciałoby się krzyczeć całemu światu
Ta taka nie jest
jest trudna bo może być widoczna tylko między nami
jest trudna bo rzeczywistość jest zobowiązaniem, które chcemy wypełniać
jest trudna bo osobowość, postawy i zasady są przeciwne
jest trudna bo nie ma perspektyw
ale jest.

Dlatego zatrzymałem się przy tym pytaniu " na czym polega miłość ".
Czy trwanie w związkach toksycznych, w imię przysięgi i dokonanego wyboru to miłość?
czy trzymanie kogoś prazy sobie "bo ja CIę kocham" to miłość?
Czy pozostawianie kogoś, bo Cię już nie kocham, to brak miłości?

Jakim bardzo mądrym, rzetelnym i uczciwym trzeba być człowiekiem, żeby móc rozumnie wykorzystywać miłość.
Czy w dywagacjach na temat rozstań, związków, zdrad nie mylimy tego co jest miłością z tym co jest świadomym kontraktem
Myślę, że Ci którzy mogą oboje z pełną konsekwencją i świadomością powiedzieć, że jedno i drugie jest dla nich tożsame są ludźmi szczęśliwymi.

Ja też jestem. Pomimo tego, że kontrakt choć może nie zagrożony, nie jest wypełniany, choć miłość się nie realizuje ze względu na zasady.
Choć boli bardzo, że zapłonęło coś z czego nikt nie czerpie ciepła, że spalam się w tym sam.

Dlatego ponowię zadane pytanie, na czym polega miłość

na euforii doznań na myśl o pobyciu ze sobą chwili
na trosce o bezpieczne dotarcie do domu
na wymyśleniu prezentu z okazji nic nie znaczącej rocznicy
na pragnieniu umycia włosów
na pamiętaniu o pójściu do lekarza
na napisaniu wierszyka o tęsknocie
na strachu przed jutrem
na...

Dlaczego w tym wątku?

Bo rozstanie to coś z czym muszę się liczyć.
A nie chcę.

Dlatego może uda mi się przeczytać coś co wzbogaci moje doświadczenia i coś poukłada...lub zmąci..

pozdrawiam Wszystkich
zwierzak

Ja zrobiłam wszystko by to sie nie rozpadło ale ile można kiedy jeden się stara a drugi tylko olewa....

niewiem1104

Zadałaś pytanie, na które nie ma odpowiedzi. Pierwsza kwestia - wiek. Pierwsze "miłości" niedojrzałych osób to częste porzucenia. Także mnie nie raz wydawało się, że trafiłem na miłość, gdy z czasem okazywało się, że to nie to. Rzucałem i byłem rzucany, nie przypominam sobie jednak bym spotkał się z troską - czy to moją czy tych, które mnie rzucały.

Człowiek dojrzewa i nabiera odpowiedzialności. Po dłuższym związku występuje już przywiązanie i jak się domyślam (mnie na szczęście nie było dane sprawdzać) po takim rozstaniu, o ile nie wynika z kłótni, może pojawiać się już troska, a co za tym idzie i odpowiedzialność za drugą osobę. Także przy rozstaniu.

Po ślubie. W wątku niektórzy pisali, że małżeństwo to odpowiedzialność. Racja, niestety serce nie sługa - jak więc być odpowiedzialnym kiedy "coś się wypaliło" bądź jak ktoś woli przestało się kochać, a dla bardziej marudnych, ktoś uzmysłowił sobie, że to nie była miłość?
Słyszę małżeństwa, w których jedna z osób była na tyle "odpowiedzialna" i została. Druga, teoretycznie szczęśliwa, zamiast z "odpowiedzialnym" partnerem popijać winko przy świecach płacze w rękaw przyjaciółce, siostrze, matce.
- "No mówi, że kocha, ale ja czuję, że coś jest nie tak" - pochlipuje myśląc o "odpowiedzialnym" współmałżonku, który został w domu, ogląda mecz i popija piwo.

Odpowiedzialność moi kochani, to czasem umiejętność podejmowania  trudnych decyzji. Czasem odpowiedzialność, to właśnie odejście, a nie wiązanie kogoś w toksycznym związku.
Oczywiście, że drugiej osobie, może się wydawać, że chce być mimo wszystko, choćby nie wiem co... tyle, że praktyka pokazuje, że najczęściej porzucone osoby z czasem dochodzą do siebie i, co więcej, znajdują nowego partnera, kochającego.
Chcąc być odpowiedzialnym za drugą osobę trzeba myśleć o jej szczęściu, czasem stoi to w sprzeczności z tym, co tej osobie wydaje się szczęściem.

Z taką łatwością na tym forum padają rady "Rzuć", "Walcz". Dlaczego odpowiedzialny mąż czy odpowiedzialna żona nie miała by stwierdzić "lepiej, jeśli odejdę"?

Wieź na pociesznie że gdyby to on był na twoim miejscu to trwało by to znacznie krócej a on zapomniał by o tobie najpóźniej za miesiąc.

Niektórzy ślubują też miłość i uczciwość małżeńską (wierność pominę). Jak powiedzieć, by pozostać odpowiedzialnym i uczciwym, że już się nie kocha? A może olać tę odpowiedzialność i kłamać, że wciąż się kocha? Przysięga przysięgą, a życie życiem. Ludzie popełniali i popełniać będą błędy. Nieodpowiedzialnością jest w błędzie tkwić, a nie zasłaniać się i tak już złamaną przysięgą.

Pominąłem ten etap bo nie jest to w ogóle związane z pytaniem.
Jeśli bym nawet tego etapu nie pominął, to chcąc na pytanie odpowiedzieć, i tak musiałbym założyć, że próby naprawy spełzły na niczym. W innym wypadku nie można by przyrównywać porzucanego z porzucającym.

Edit. Edytowałeś, uzupełniając post, więc i ja uzupełnię.
Przywiązanie, bądź jak Ty je nazywasz, przyzwyczajenie pojawia się obok znanej nam powszechnie miłości. Troska zaś to już wprost "składnik" miłości. Sternberg nazwał ją intymnością. Bez niej miłość jest ułomna.

Zdecydowanie nie zgadzam się z tezą: "miłość po wielu latach zostaje zastąpiona wzajemną troską i przyzwyczajeniem". 
Co najwyżej, po wielu latach tylko tyle z niej zostaje.

Hm, nie za bardzo rozumiem co masz na myśli. Że porzucający ma wyrzuty sumienia, a porzucany nie?
Raczej to błędna droga. Spotkałem się nie raz z sytuacją, że to porzucana kobieta czuła się winna.
Jestem przekonany, że ktoś kto rzuca partnera czy współmałżonka odczuwa tyle na ile pozwalają mu empatia i odpowiedzialność (Może coś jeszcze?).

Oczywiście, że nie. Podobnie z miłości nie musi wynikać pożądanie czy zaangażowanie. Miłość, ta prawdziwa, to wybuchowa mieszanka tego wszystkiego. Bywa, że niestety czasem coś się ulatnia. Ogólnie mówiąc o samej miłości to bliska jest mi teoria Sternberga. Stąd negują Twoje "zamiast".

Mój mąż nie ma odwagi odejść, pomimo, że nie chce ze mną być. Uważam, że większego świństwa nie można zrobić osobie, którą się kiedyś kochało, niż to aby swoim zachowaniem zmuszać kogoś do odejścia, do podjęcia decyzji za niego.
Prawie rok zajęło mi uporanie się z emocjami. Przeżyłam wszystkie możliwe stany. Na dzień dzisiejszy marzę już tylko o tym, aby w końcu zakończyć to wszystko.
Nie jest mi łatwo z tą decyzją, ciągle we mnie jest mnóstwo żalu. Mam nadzieję jednak, że i to kiedyś minie.