Kawa z kolegą z pracy i okłamywana narzeczona - Netkobiety.pl

Sama widzisz , ze chlopak liczyl na flirt  ,  romans.
To ich sprawa , nie mieszaj sie w ich zycie , ona pewnie kiedys sie dowie z kim sie zwiazala .
Narazie urwij kontakt , bo problemow tylko Ci narobi.

Masz pewnie rację i zostawię ich w spokoju. Ale wydaje mi się, że to taki typ, który prędzej czy później dopnie swego, bo jest już znudzony swoim związkiem.

Czy ona się dowie - bardzo wątpliwe - zapewniał mnie, że jego podstawową zasadą w związku jest nie informowanie narzeczonej o spotkaniach z koleżankami, mimo że mówiłam mu, że to podłe.

Napisałam na forum dotyczącym zdrad, bo chciałam się dowiedzieć, czy dziewczyny wolałyby być o czymś takim uprzedzone, czy żyć w nieświadomości, aż w końcu do zdrady DOJDZIE... Ja gdybym przeczytała te wiadomości na jej miejscu wywaliłabym go z domu od razu, bo w takich sytuacjach nie widzę kompromisu.

Czemu samiec samca? Może po prostu masz mądrego chłopaka i gdybys go posłuchała nie było by problemów z kolegą w pracy.

A ja nie widzę absolutnie nic złego w koleżeńskim wyjściu na kawę, spacer, czy nawet do kina z kolegą/koleżanką. O ile odbywa się to tak jak Ty to Paulino rozegrałaśabsolutnie nie za plecami partnera! Dlatego myślę, że nie powinnaś mieć sobie nic do zarzucenia. Tyle, że teraz ja bym unikała takiego "kolegi".
A co do powiadamiania - z jednej strony, będąc narzeczoną chciałabym wiedzieć takie coś, ale z drugiej nie wiem, czy będąc na Twoim miejscu pokusiłabym się o informowanie obcej osoby.

No właśnie, a czy to już zakrawa na zdradę z jego strony? Moim zdaniem tak. Mimo, że nic się nie wydarzyło, emocjonalnie to jest po prostu nie do przyjęcia.

Ona by mnie nie owbiniła, nie ma mowy, po przeczytaniu korespondencji jasno wynika, że ja jestem stroną bierną i to całkowicie. Namawiającą go nawet na rozmowę z narzeczoną.

Adrian dobrze pisze , oszczedzisz jej w przszlosci depresji ..........
Jednak ciezka decyzja , sama niewiem co bym zrobila , w takiej syztuacjii.........

Nic nie wydarzyło się, bo Ty do tego nie dopuściłaś. Pytanie czy wydarzyłoby się, jakbyś Ty też była chętna na pogłębienie znajomości...?
Moim zdaniem, jeśli ktoś był gotowy zdradzić i nie zdradził tylko dlatego, że nie miał z kim, to i tak jest tak jakby ta zdrada miała miejsce.

Skoro masz czarno na  białym, to ja bym ją zapoznała z treścią tych maili. Zawsze to co innego niż bełkotliwe "bo on się do mnie dobierał".

A ja bym się zastanowiła nad tym zawiadamianiem, dlaczego? Już piszę.
Po pierwsze postaw się w jej sytuacji, jest ze swoim narzeczonym już 10 lat to sporo więc z pewnością mu ufa ( przynajmniej tak być powinno) naglę teraz przychodzi do niej kobieta mówi, że jej facet się do niej przystawiał, pokazuje jakieś rozmowy etc.
Jeżeli wcześniej takich sytuacji nie było ( mam na myśli to, że ona miałaby do zarzucenia coś jemu) to Ty wyjdziesz na głupią, Ty pracujesz tam od niedawna i on łatwo to przekręci na swoje. To raz.
Po drugie powiedzmy, że dziewczyna Ci uwierzy, w akcie zemsty facet może Ci uprzykrzyć życie, sama wspomniałaś, że jest lubiany przez innych w pracy, ma opinie sympatycznego, pomocnego, a Ty jesteś nowa rozpowie, że rozbiłaś mu związek, że wydrukowałaś służbowe maile pokazywałaś i zacznie się Twoje piekło w pracy.

Wiem, że nie jest fair w stosunku do narzeczonej i oczywiście ona powinna o tym wiedzieć, ale zastanów się bo nie masz nawet gwarancji, że Twoja interwencja coś da.

A przeważnie wychodzi tak, że oni się dogadają, a Ty zostaniesz kozłem.

Dzień dobry. Bardzo dziękuję Wam za każdy głos w dyskusji. Wczoraj rozmawiałam jeszcze z chłopakiem, potem z siostrą. Chłopak zaoferował, że jeśli bardzo chcę to on jako on może wiadomości przesłać do tej narzeczonej, jako niby rozjuszony byk, który odkrył, co się u mnie na pracowej poczcie dzieje. Niby tak byłoby łagodniej, ale chyba robienie takiej intrygi to już za wiele...

Siostra moja nie wydała ostatecznej opinii po za początkowym "pogrążyć gnojka" a końcowym "ja bym się w to nie pakowała"
-"Założyłam nawet taki wątek na forum..."
-"Pogięło Cię!?"
-"...(zaczynam myśleć, czy mnie pogięło)"
-"no i co piszą"
-"no właśnie różnie..."

I tu ciekawa historia, bo przeczytałyśmy z siostrą tę całą korespondencję - ok. 70 maili. I ona uświadomiła mi, że ten facet samo bycie miłym traktował jako zachętę. Więc tak - on uderza we flirt, ja sympatycznie mu odpowiadam, kierując jednak rozmowę na inny tor - tak dyplomatycznie jak tylko można, bo na pewnym etapie zastanawiałam się, że może on ma taki styl rozmowy z kobietami i tak naprawdę niczego więcej ode mnie nie chce... A tak, jak na początku bym go usadziła gromkim "Hola-hola!" to mógłby zrobić ze mnie głupią i wytłumaczyć, że on wcale nie jest zainteresowany i o czymże ja w ogóle myślę - narzeczona w domu obiad gotuje, a mi się zachciewa. Także, jak to gdzieś niedawno przeczytałam, wielu ludzi myli zwyczajne bycie miłym z podrywaniem, a jego intencje okazały się jednoznacznie złe dopiero po tym, jak odstawił ten cyrk z obrażaniem się i unikaniem mnie na korytarzu, kiedy stanowczo ucięłam jakąkolwiek możliwość kontaktu poza pracą.

Podsumowując kwestię "nakablować/nie nakablować", to mój chłopak twierdzi, że to jeszcze ze strony adoratora nie jest ostateczny koniec i za jakiś czas może uderzyć znowu - ja wątpię w to szczerze i z nadzieją, bo znam typ urażonej dumy po otrzymanym koszu... Ale chłopak mi radzi, żebym trzymała korespondencję jak asa w rękawie i jeśli będą kolejne problemy, to po prostu zagroziła, że uświadomię narzeczoną. I chyba tak zrobię. Dam mu szansę, bo ogólnie go lubię (to taki typ, że jego nie lubić się nie da) i nasza znajomość mogłaby trwać dalej na gruncie zawodowym, ale po szopce jaką odstawił raczej dużo wody w Wiśle upłynie zanim będzie normalnie. Uprzykrza mi życie fakt tej nieznośnej atmosfery w pracy, która dotąd była raczej bezstresowa, ale... to będzie dla mnie nauczka na przyszłość, że przyjaźń mężczyzna-kobieta jednak nie istnieje.

No i dobrze Ci radzi. Nie ma co się wyrywać z kablowaniem - efekt jest zwykle nieprzewidywalny.

No jak widać 30-letni facet jest kompletnie niedojrzały - a na pierwszy rzut oka wszystko było z nim w porządku... Teraz rzuca mi lodowate spojrzenia na korytarzu - widzę, że nie odpuści ostentacyjnego zachowania... Jestem trochę w szoku, bo znam go już parę miesięcy i nigdy bym nie przypuszczała, że jest zdolny do takiej debilnej dziecinady.
Jeszcze chwila i ktoś to zauważy i zacznie się dochodzenie, a najbardziej bym nie chciała, żeby przez biuro poszła jakaś plotka... Nie przypuszczałam, że będę przeżywala taki nieprzyjemny stres w związku z pracą...

Gadać z nim?
Nie mam szczerze mówiąc na to ochoty... Czekać aż mu przejdzie?

Ehhh....:(

Coś przeczuwałam i STAŁO SIĘ.

Koleżanka która wróciła z urlopu macierzyńskiego zaczepiła mnie: oo słyszałam, że już probowalaś od nas uciec? Zatkało mnie, tylko tamten kolega wiedział o moich planach zmiany pracy i o rozmowie kwaliifikacyjnej...
Musiał jej to powiedzieć - jeszcze przed urlopem łączyły ich wspólne projekty, trzymali się razem.

Jestem naprawdę wściekła, bo wiecie na pewno co oznacza taka plotka krążąca po ludziach. Boję się, że to trafi do kierownictwa... Niby nic, ale głupio jednak gdyby się dowiedzieli, że się chciałam ulatniać po paru miesiącach, tylko mi się nie udało... No niesmak...

Co zrobić?? Napisać mu maila z opieprzem? Czuję się naprawdę beznadziejnie i mam ochotę go sponiewierać słownie...
Albo powiedzieć tamtej dziewczynie, że to miało być poufne, ale on plotkuje na mój temat bo dałam mu kosza... Zagrać tak jak on? Czy dalej milczeć jak głaz...? Chciałabym bardzo go spacyfikować.

No tak, tylko widzisz, już trochę za późno, bo tak mnie ta zaczepka zamurowała, że powiedziałam "Wiesz, jakaś tam rozmowa była, ale nic z tego nie wyszło. (Kropka.) A jak Ci się siedzi w nowym pokoju...?" Po prostu zaskoczyła mnie i chciałam jak najszybciej zejść z tematu... Dramat...
Mam straszną ochotę go op...dolić, ale nie chcę kierować słów w jego stronę, po prostu nie chcę go widzieć, tą zagrywką tylko pogłębił moje obrzydzenie...

Nie jestem z tą koleżanką w takich stosunkach... Mam wrażenie, że ona za mną nie przepada... Eh, już nieważne... Skonfrontowałam go (nie darowałam sobie...), a on na to, że jest urażony, że nawet tak pomyślałam, że jak mu mówiłam, to musiał ktoś usłyszeć i poszło w świat. Że nie jest konfidentem, a takim zachowaniem się brzydzi.

Nie wierzę oczywiście, ale już nic nie wskóram. Sama sobie piwa nawarzyłam, że mu o tym powiedziałam. Moja nauczka. Jaki ten człowiek niedoświadczony i głupi się okazuje, z punktu widzenia tego co nagle zastaje...
Ludzie są naprawdę beznadziejni. Nauczka na przyszłość.

Historia straszna, naprawdę...
Ja nie mam pewności, czy on już nie opowiedział tej swojej narzeczonej, że ON był w pracy podrywany i w końcu to ukrócił... Możliwe, że tak zrobił, bo nie mógł poradzić sobie z emocjami (ciągnąć takie coś - to musi być męczące, zostać odrzuconym - to może być druzgocące...) i musiał się komuś wygadać, pożalić. Z oczywistych względów nie mógłby powiedzieć jak było naprawdę - że on startował do mnie. Więc niewykluczone, że już jestem przedstawiona komuś w złym świetle. A może przemilczał...

Nie wiem, w każdym razie czekam na następne zagrywki i postaram się je znosić z lodowatą obojętnością. Bo wydaje mi się, że ta cała wczorajsza konfrontacja była tym, czego on chciał, po to żeby mieć ze mną kontakt.

Śnią mi się sytuacje z nim w roli głównej jako z totalnym psycholem. Nie chcę się tym przejmować, ale chyba nie potrafię..

A moim zdaniem należy postępować tak, jak sami chcielibyśmy, żeby z nami postępowano.
Ja bym chciała dowiedzieć się prawdy, a nie, żeby ktoś decydował za mnie. Ta partnerka powinna mieć szansę samodzielnie podjąć decyzję.

Eljola: współczuję chama, który Cię adorował. Powinnaś była zaraz mężowi zacytować tekst o "smaku innego ch**a niż mężowski." - ot, po prostu, żeby wiedział jak cudowną rodzinę i znajomych ma :D

Do autorki wątku:

ja byłam w podobnej sytuacji o tyle, że wiedziałam o czyimś romansie. Konkretnie, to moja koleżanka zaczęła się nudzić w 3 miesiące po ślubie (NA KTÓRYM JA BYŁAM ŚWIADKOWĄ, a więc znałam dobrze i ją i jej męża) i z tych nudów zapoznała wirtualnie faceta, z którym się potem dwa razy umówiła a za trzecim razem przespała. Potem znajomość trwała jeszcze jakiś czas. Koleżanka zrobiła sobie ze mnie powiernicę - w pewnym momencie posunęła się nawet do tego, że oczekiwała, że udostępnię jej i kochankowi moje mieszkanie na słodkie tete-a-tete. Ja burdelmamą nie byłam i nie będę, więc zwyczajnie zakończyłam znajomość z koleżanką.

I teraz tak: mąż tej koleżanki jest nieco "prostym" facetem. Pisząc "prostym" mam na myśli to, że jest to niezbyt lotny i dość naiwny człowiek. Być może nie ma wykształcenia i błyskotliwości, ale jest to typ, który małżeństwo traktuje poważnie i uważa, że żony się nie zdradza. Koleżanka jest natomiast osobą lepiej wykształconą od niego acz zakompleksiałą, z dużymi ambicjami i pretensjami do tak zwanej "klasy" i "luksusu". Ze swoim mężem była 6 lat przed ślubem, więc "widziały gały co brały". Męża zdradziła najzwyczajniej z nudów i poszukiwania adrenaliny - przyznała mi się do tego.

Zastanawiałam się, czy nie poinformować jej męża, względnie jej bratowej. Byli 3 miesiące po ślubie, nie mieli kredytu ani dzieci - facet miał szansę na ułożenie sobie życia od nowa. Został zdradzony w (moim zdaniem) najohydniejszy z możliwych sposobów - dla zabawy nudzącej się i egoistycznej panny. Ale potem się zastanowiłam: otóż koleżanka jeździła mu po głowie od początku znajomości, straszyła zostawieniem, rozwodem itp. W czasie romansu była wyjątkowo "nieostrożna", opowiadała mężowi o wirtualnym adoratorze, potem twierdziła ze adorator ją prześladuje (jakoś musiała wytłumaczyć smsy przychodzące o 2 nad ranem), całkowity szlaban na seks tłumaczyła chorobą, nagle znikała itp.

Każdy, w miarę trzeźwo myślący człowiek wpadłby na to, że to wszystko grubymi nićmi szyte i że żona ma zwyczajnie romans. Ale mąż koleżanki najzwyczajniej w świecie nie chciał tego wiedzieć! Wolał udawać, że nie zauważa rozmów żony na Skype z obcym facetem (pewnie kolega), wolał ignorować nocne smsy (pewnie psychopata), brak seksu (pewnie grzybica), weekendowy wyjazd w Walentynki (cudownym trafem przesunięty zjazd na uczelni w innym mieście - uczelni, która ma własną stronę www z harmonogramami zjazdów).

Zdałam sobie sprawę, że X w głębi duszy gdzieś tam wie, że jego żona się puszcza, ale woli to zignorować. Przetrzymać, przeczekać, udawać że nic nie widzi - bo jest mu tak wygodnie. Bo gdyby się dowiedział, jak bezczelnie żona go zdradziła, to musiałby pewnie podjąć jakieś stanowcze kroki. Może rozwód, może strzelenie żony w pysk, może pieścią w stół, może, może, może............

Co więcej, biorąc pod uwagę to, do jakiego stopnia kręcenia moja koleżanka doszła, jestem pewna, że zwaliłaby na mnie swoją winę. Pewnie powiedziałaby, że to ja jej naraiłam kochanka, że to ja ją w jego ramiona wepchnęłam, PEWNIE WYMYŚLIŁABY NAWET, ŻE JA CELOWO SABOTUJĘ ICH MAŁŻEŃSTWO! I jestem pewna, że jej mąż wolałby pójść na łatwiznę i uwierzyć w te bzdury (chociaż mnie znał) niż stanąć twarzą w twarz z rzeczywistością...

Moim zdaniem - biorąc pod uwagę to, że pracujecie w jednym miejscu - powinnaś zostawić sprawę w spokoju. Jego kobieta Ci nie uwierzy a on zwali winę na Ciebie. Biorąc pod uwagę jak łatwo mu startowanie do Ciebie przyszło, jestem pewna, że to nie jego pierwszy i nie ostatni raz.

Co do maili - absolutnie ich nie kasuj - musisz mieć coś w zanadrzu w razie, gdyby kolega wpadł na pomysł mieszania Ci w życiu zawodowym.

Znam takich cwaniaczków... Powiesz narzeczonej, on się wyprze, wyłga, i zrobi z Ciebie zakochaną wariatkę... Miej się na baczności żeby w pracy nic nie rozgadał

Odetnij się i nie mów, kobiety naprawdę nie chcą wiedzieć.
Moja sąsiadka - filar rodziny - to ona na nią zarabia, mąż nie licząc prac dorywczych, ogólnie się nudzi i zabawia z koleżankami żony. Ona temu nie daje wiary. Mieszkam blisko więc widzę. Nie muszę wcibiać nawet nosa, mam to na tacy. Żona w pracy, a męża odwiedza ich wspólna koleżanka i spedza z nim kilka godzin. Zona wiedziała co mówią ludzie. "Ona taka biedna niema jej kto pomóc, mąż zginął w wypadku, wstrętni plotkarze, nie mają się czym zająć".
Tamto się skonczyło. Znalazła się następna w potrzebie, mąż zachorował psychicznie, wieszał się nieskutecznie na szczęście. I znowu niema kto naprawić, poprawić, przykręcić.
Próbowałam jej delikatnie dać do zrozumienia, żeby dobrze się przyjrzała. Jak grochem o ścianę.
Jego ojciec, tak ,uganiał się za babkami, teściowa przez niego płakała, ale jej na szczęście taki nie jest. Bo gdyby ją zdradził toby odeszła.
Po większej ilości alkoholu, powiedział jej coś przykrego w temacie, nie otworzyło to jej oczu, nie obudziło czujności - więc- alkohol po prostu jej mężowi nie służy.
Jak się bardzo chce znajdzie się wytłumaczenie.