Nie jestem pewna czy chcę swojego partnera na ojca dziecka - Netkobiety.pl

1. Wiedziałam od razu, że będzie wspaniałym ojcem.
2. Tak naprawdę dojrzałam dopiero po porodzie (31 lat). Wcześniej to było raczej takie "no dobra, mąż chce, wiek słuszny, w sumie szkoda by było nie doznać macierzyństwa, staramy się, jest ciąża, no to jest, luzik". Nie miałam pojęcia, co to znaczy kochać dziecko, martwić się o nie, troszczyć, chcieć chronić, być za nie odpowiedzialną... To wszystko przyszło, jak położono mi córkę na piersi
3. Nie. Po porodzie ogarnęła mnie taka... magia, że brak słów. Zresztą w naszym (moim i męża) wieku czekanie dłużej byłoby nieco nierozsądne. Zdążyłam się także porządnie "wyszaleć" przed ciążą, więc nie było żadnych rzeczy, dla których by było warto odkładać macierzyństwo.

Mogę zapytać - to pierwsze, co mi przyszło do głowy - jakim ojcem jest Twój partner dla tego dziecka z poprzedniego małżeństwa/związku?

Odpowiadam:

1. Nie zastanawiałam się, wiedziałam/czułam, że będzie wspaniałym ojcem. I taki jest!

2. Dużo prawdy jest w tym, co napisała Baba Osiadła. To, że się pragnie dziecka to jedno, ale kompletnie nie wie się, co to oznacza. Dojrzałość i odpowiedzialność za dziecko przychodzi wraz z pojawieniem się dziecka na świecie.

3. Nie, absolutnie takich myśli nie było. Raczej- jak ja mogłam żyć bez tego maleństwa

Co do Twojej kolejnej wypowiedzi:moim zdaniem Twój partner ma poglądy na wychowanie dzieci sprzed 50 lat. Wtedy ojciec zabierał się za wychowanie, jak dziecko już mówiło, rozumiało itd.
Uważam, że dobry ojciec to taki, który od pierwszych chwil życia jest przy dziecku, przewija, usypia, karmi, kąpie itd. Wtedy rodzi się więź.

Swan, a tak z ciekawości zapytam: skoro myśliś o dziecku, to rozwiązałaś już inne problemy, o których opowiadałaś na forum? M.in. to, że wciąż nie rozwiódł się ze swoją żoną?

Nie czujesz się pewna w związku, nie wiesz czy możesz na niego liczyć, nie jesteś pewna czy cię kocha i co znaczy w jego wydaniu "kochać". Twoje obawy maja sens jak dla mnie. Napiszę jak miałam ja:
skończyłam 30 lat,  miałam narzeczonego, niby były jakieś wspólne plany, na przyszłość ale tylko "niby", bo tak naprawdę utknęłam w miejscu. Jemu wystarczało, że mieszkamy razem i tyle, żadnego kroku na przód, w jakimkolwiek kierunku, nawet kupienie mebli było problemem bo on ciągle narzekał. Kochałam go ale wiedziałam, że z kimś takim nie chcę mieć dziecka. Sama wychowywana byłam tylko przez matkę i nie byłam szczęśliwa, brakowało mi ojca, nie potrafiłam się odnaleźć w relacjach z mężczyznami, nie chciałam żeby moje dziecko, przeżywało podobną sytuację.
Jeśli kobieta czuje się w związku pewnie, wie że na partnera może liczyć na milion procent, że jest kochana i zaopiekowana to takich wątpliwości nie ma. Zastanów się czy to na pewno "TEN" bo masz dopiero 29 lat szkoda niszczyć, życie sobie i dziecku fundując mu życie w zawieszeniu i niepewności.
Zostawiłaś mu czas do końca roku? Zakochany facet sam porządkuje swoje sprawy i nie potrzebuje ultimatum - ja bym się zastanawiała nad całokształtem nie tylko nad dzieckiem.

Tak to prawda, trochę rozchwiania w tym wszystkim jest a partner raczej nie dba o to bym czuła się bezpiecznie i stabilnie. Nie dalej niż wczoraj jak jego mama powiedziała, że przez jakiś tam kosmetyk można stracić płodność to odpowiedział, że on już zasiał nasionko. Może to pierdoła?ale czy nie świadczy o tym, że nie ma w nim chęci by drugi raz być ojcem. Nie wiem, może przesadzam ale to wszystko do kupy wywołuje u mnie smutek. Nic więcej.
Czasami myślę, że to przecież będzie moje dziecko. Jak parter okaże się dobrym ojcem potraktuję to jak bonus. Myślę, że i tak każda kobieta trochę ryzykuje, bo nie wie jak zachowa się jej mąż czy partner w obliczu nowej roli.

Tak czy inaczej na ten moment już niczego nie jestem pewna, więc pochopnych decyzji nie podejmuję. Może z czasem jak partner wywiąże się z obietnicy i zmieni swoje podejście?.zacznę inaczej na to patrzeć?