Objawy problemów z własną psychiką? - Netkobiety.pl

Wszystko to, co klebi sie w czlowieku i nie pozwala mu cieszyc sie zyciem jest warte takiej wizyty.
Do psychoterapeuty/psychologa najczesciej zglaszaja sie ludzie, ktorzy czuja, ze potrzebuja pomocy - kazdy decyduje o tym sam na podstawie wlasnych uczuc. Czujesz, ze masz problem, tak wiec jestem przekonana, ze rozmowa moglaby przyniesc Ci ulge, ale decyzja wciaz nalezy do Ciebie.

Skad to podejscie "do psychologa nie pojde"?

karolciaaa masz niską samoocene siebie.W pewnym stopniu rozumiem Cię,bo ja również jestem osoba bardzo nerwową i krytykującą siebie i wszystko,co robię.Ale od roku walczę z tym.Staram się przebywać w gronie osób pozytywnie nastawionych do życia i zaczynam tolerować siebie.Bo uświadomilam sobie,że wcale nie jestem gorsza i nic gorzej nie robię.Wręcz przeciwnie mam wiele do zaoferowania swoją osobą.Ludzie mogą na mnie polegać.Trzeba  cieszyć się tym,co mamy i nie pozwolić siebie niszczyć własnymi negatywnymi myslami,bo wtedy jestesmy nerwowi,niespokojni i widzący wszystko w czarnych barwach.Musisz sama z sobą podjąć walke i zmienić myślenie.Rozmowa z psychologiem napewno pomoglaby,chociażby w taki sposób,ze zrozumiałabyś siebie.Będąc kilka lat temu z wizytą,trafiłaś widocznie na nieodpowiedniego psychologa,ale nie znaczy,że tym razem też tak musi być.Takie wizyty regularne mogą dużo pomóc i pomagają zrozumieć psychike człowieka.Nie umiesz mówić o swoich problemach,ale wydaje mi sie,że przełamałabys tą bariere.
A od zawsze byłas taką osobą? A może z mamą porozmawiaj,wyżal się..? W każdym razie musisz próbować się zmienić.Jest ciężko,ale dasz radę i powiem Ci,że wtedy żyje się lepiej gdy nie będziesz skupiać się na sobie i porównywać do innych.Powodzenia

Ostatnio edytowany przez oliwka (2009-06-22 10:33:12)

karolciaaa225 napisał:

Byłam kilka lat temu, jedyne co otrzymałam to recepte na tabletki uspokajające. Zreszta zastanawiam się- jakim cudem wyżalenie się może pomóc z problemami, których nie zawsze da sie rozwiązać? bo chyba na tym polega taka wizyta- wyrzucenie z siebie wszystkiego co nas dręczy. Jestem taką osobą, która nie za bardzo potrafi mówić o pewnych rzeczach nawet osobie znajomej, a co dopiero komuś obcemu.

Jest mi przykro, ze nie trafilas wtedy na dobrego specjaliste. Oczywiscie wypisanie lekow nie jest rozwiazaniem problemow.
Jakim cudem rozmowa z psychoterapeuta pomaga? Juz Ci mowie. W trakcie terapii pracujesz nad soba, psycholog pomaga Ci zrozumiec, co sie tak naprawde dzieje i w tym odnalezc. Sama wizyta oczywiscie automatycznie nie sprawi, ze znikna klopoty, ale moze sprawic, ze Ty sie zmienisz - wlasnie w sposob, ktory opisuje Oliwka - a wtedy bedziesz w stanie uporac sie z trudnosciami.
Wierze, ze otworzenie sie jest trudne, ale czasami naprawde warto sie przelamac.

Karolciu, jakbym o sobie czytala... niska samoocena, masa kompleksow (ktorym juz tez dalam upust na tym forum) i poczucie ze 'jestem gorsza' niz cale spoleczenstwo, to mi sie nic nie udaje, nie umiem wziac swojego zycia mocno w rece i czegos z nim zrobic. Co rano sie zastanawiam czy jest sens wstac z lozka.
Do psychologa tez sie boje pojsc, bo watpie zebym trafila na specjaliste, zreszta za dobrego specjaliste niemalo sie placi.
Wiem, ze moj post nic nie pomoze, ale chce zebys wiedziala ze nie tylko ty masz takie problemy. Wiele osob sie z tym zmaga. Nie moge napisac ci zadnej rady jak sie pozbyc tego poczucia nizszosci, bo sama nie wiem.
A z chlopakiem zrywaj i to czym predzej, zakoncz znajomosc raz na zawsze i nigdy przenigdy do niego nie wracaj - chocbys miala miesiac rozpaczac, zgrzytac zebami i nie wiem co jeszcze. W samotnosci bedziesz miec swiety spokoj, a to o wiele cenniejsze niz ciagle nerwy czy powie mi cos przykrego czy nie, czy zechce mnie przytulic czy nie itd. Lepiej byc samemu niz kontynuowac te znajomosc uwierz mi -  wiem z doswiadczenia. Pozdrawiam:*

ps. masz jakies hobby?

Ostatnio edytowany przez Szczurunia (2009-06-22 13:31:49)

Szczurunia napisał:

A z chlopakiem zrywaj i to czym predzej, zakoncz znajomosc raz na zawsze i nigdy przenigdy do niego nie wracaj - chocbys miala miesiac rozpaczac, zgrzytac zebami i nie wiem co jeszcze. W samotnosci bedziesz miec swiety spokoj, a to o wiele cenniejsze niz ciagle nerwy czy powie mi cos przykrego czy nie, czy zechce mnie przytulic czy nie itd. Lepiej byc samemu niz kontynuowac te znajomosc uwierz mi -  wiem z doswiadczenia. Pozdrawiam:*

ps. masz jakies hobby?

Najlepsze jest to, że to nie jest mój chłopak. Zwykły znajomy. Choć dla mnie nie taki zwykły. Czuję do niego jakieś silne przywiązanie, które niewiadomo skąd sie wzięło, strasznie mnie do niego ciągnie i mój chumor zależy tak właściwie od niego. A że od kilku dni sie nie odzywa, a przy ostatniej rozmowie chciał żebym sie zamknęła, to mam cały czas taki chumor jaki mam. Najbardziej to bym się chciała właśnie od tego uwolnić...
Nie mam żadnych zainteresowań niestety

To za psychologa się płaci?? nie pamiętam jak to było, gdy byłam te pare lat temu.. ehh to jest kolejna przeszkoda, mam niełatwą sytuację finansową, teraz opłaty za studia jeszcze, kolejny wydatek jest niemożliwy wręcz:(

Ostatnio edytowany przez karolciaaa225 (2009-06-22 14:37:23)

Hmm a moze warto sie skupic na poszukaniu jakis zainteresowan, zeby chociazz odskocznie jakas miec. Nie wiem, robienie bizuterii, fotografia, gra na instrumencie, robienie na drutach, cokolwiek:)

Prawda jesli powiesz sobie nie potrafie to wszystko na nic. Hobby pomoże Ci się oderwać ale moja droga posłuchaj sobie Iry Parę chwil i ten tekst - Wszystko do przeżycia jest Pozdrawiam i trzymam kciuKI ;*