Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

no co Ty!!!kiedyś to można by się tym było martwić, ja mam 29 lat, a ciągle wydaje mi się że mam 24. zastanów się niby czemu życie miałoby stracić sens, przecież to tylko kartka w kaledarzu, minie dzień i bedzie jak zawsze, no hcyba ze ty postanowisz cos zmienic, na lepsze, a kazdy taki przelom to fajna zansa na wprowadzenie zmian!!!glowa do gory, ja moja trzydziestke jak mi bylo do niej daleko traktowalam jako wyznacznik, ze mam miec meza i do 30stki powinnam urodzic pierwsze dziecko...meza nie ma , kandydat niby jest, choc wszystko si emoze zmienic, o dziecku nei mysle, bo zakladam teraz firme i skupiam sie na swoim wlasnym rozwoju...i niby 30stka na karku, eeehhh to tylko liczba!!!

no i ja wpadnę w rozpacz!!!!a mam 42 i nie myślę wcale o wieku, czuję sięjakbym miała dwadzieścia parę!!!nie martwie sie wiekiem i czasem, po  prostu żyję sobie i myślę, że właśnie jak się zaczyna człowiek za barzdo zastanawaić nad  wiekiem , nad tym co go minęło, czego nie zrobił a mógł , to depresja murowana!!!lepiej za dużo nie myśleć tylko skupiać się nad tym co pozytywne, i nad tym co teraz i nad tym  co dopiero przed nami!!!:)ach, gdybym znów miała te 30 lat:)

30-stka straszy?? Niepotrzebnie! Ja jestem juz  troche po , ale wcale tych lat nie czuje, jak pisaly dziewczyny wczesniej , podstawa to mlody duch!!

Mam nadzieję, że już niedługo moja samotność odejdzie. Postanowiła powierzyć swoją osobę www.julie.pl/panie

Mój przyjaciel, który jest gejem, jakieś dwa miesięce temu kończył 29 lat i też starsznie to przeżywał.Postanowił,że z tej okazji pójdzie po raz pierwszy w życiu do kosmetyczkia także zrobi sobie jakąś oryginalną fryzurę.Generalnie się cieszy,że jest mądrzejszy o te całe 10 lat różnych doświadczeń.Nie żałuje tego co było, chciałby,żeby następne 10 lat było równie fajne jak te minione.Sam stwierdził,że życie naprawdę zaczyna się po 30stce.Teraz namiętnie cytuje Einsteina, parafrazując jak byłem młody wciąż myślełem o kochaniu, teraz kocham myśleć Czyż to nie piękne podejście, takie dojrzałe bardzo dojrzałe:)

Witam!
Puk puk a co ja mam powiedzieć,jestem po 30,w lutym skończyłam 31 lat,mam synka Damianka ma 10 lat,męża z którym już nie jestem od roku a w dodatku siedzę na islandi,jestem daleko od synka,mojego kochanego skarbu i bardzo ubolewam nad naszą rozłąką,życie mnie do tego zmusiło-wyjechałam aby uzbierać na mieszkanie w którym będę mogła zamieszkać razem z synkiem.
Mam 31 lat i nie mam rodziny,pełnej! Ale skupiam uwagę na terazniejszości,co teraz mogę zrobić,jak utrzymać więz emocjonalna z synkiem,jak przetrwać ten trudny okres dla mnie i synka,odsuwam od siebie przeszłość która była dla mnie bardzo bolesna i dla synka.szukam dobrych i przyjemnych obrazów w swoich myslach z przeszłości choc jest mi bardzo ciężko,uczę się żyć chwilą obecną,tylko ona istnieje a zamartwianie się nic nie pomoże i nic nie zmieni a czas płynie dalej!
Wiek nie ma żadnego znaczenia,to od nas zależy jak się czujemy i jak chcemy iść przez życie,najważniejsze to przestać tyle myśleć i zacząć działać,próbować!

No więc mam 31 lat i nie mam rodziny-żadnej,ale mam synka!  Nadejdzie taki dzień że ją stworzę,będzie pełna,radosna i ciepła!
Pomalutku małymi kroczkami do przodu Puk puk

Mnie myśl, że mam 31 latek nie przeraża, ale niepokoi mnie to, że nadal nie mam stałego partnera i dzieci.. to mnie tylko przeraża.. tak więc dziewczęta witajcie w klubie, bo wiem, co czujecie i myślicie i wiem, jak się z tym człowiek fatalnie czuje.. to faktycznie nie jest wesołe.. bo jak człowiek pomyśli, że za rok stuknie kolejny rok i nadal się jest samym.. katastrofa.. to nie jest wesołe, to przyznaję..
A przyznam, że nie raz myślałam o tym, aby mieć już swoją rodzinę, dziecko i szanującego mnie męża.. to jest mój lęk przed niechcianą samotnością.. mam nadzieję, że nie przerodzi się to w depresję..?