Silnie Toksyczna Relacja - Netkobiety.pl

On:
- jest szantażystą
- pobił Ciebie
- wyrzucił z domu
- zanegował swe ojcostwo
- bezpodstawnie jest zazdrosny o Ciebie
- nadużywa alkoholu
- nie stroni od bójek
- poniża Ciebie i Twą rodzinę
- zastraszał
- miałaś być na każde skinienie jego palca
- itd., itd.
i zastanawiasz się, co masz zrobić?

Poszukaj w internecie stron Niebieskiej Linii (jest kilka), poczytaj informacje o ofiarach i sprawcach przemocy.

Nie napisałam, że masz przestać go kochać. Nie napisałam też, że masz uciec przed nim. Proponuję tylko (aż), byś nie wiązała swej przyszłości z ojcem swego dziecka, byś nie układała sobie swych planów życiowych z nim w roli głównej. On Tobą manipuluje (jeśli manipuluje) tylko wówczas, gdy Ty na tę manipulację wyrazisz zgodę.

Takie teksty jego mamy, że bez ojca i takie tam to kolejna manipulacja. To dorosły facet. To co robi to robi on i on winien być za to odpowiedzialny.
Współczuję.

Możesz żyć złudzeniami.
Możesz prowadzić go całe swe życie za rękę.
Możesz do końca swego życia być ofiarą przemocy.
Możesz jego zachowanie tłumaczyć.

Możesz. Nie musisz.

Dopiero teraz przeczytałam Twoją historię. Ty śpiewaczku odpisałaś na mojego posta więc chciałam zobaczyć dlaczego Ty tu jesteś. Też masz nie ciekawą sytuację. Powiedz mi proszę jeśli możesz jak poradziłaś sobie sama z dzieckiem?
Dziękuję za Twoje dobre słowa do mnie.

Witam,
długo mnie nie było, trochę nie doczytałam zasad forum i założyłam osobny wątek o tej właśnie relacji...Ojciec córci wrócił na stałe do Polski i strasznie uprzykrza mi życie. W najprostszych rzeczach się ze mną nie zgadza i kłóci, wyśmiewa, podważa zdanie. Tragedia jest z każdą rzeczą, z ustaleniem kontaktów z córką, nie godzi się na moje propozycje, grozi policją i straszy sądem...Potrafi wydzwaniać od rana i pytać, czy już może zobaczyć córkę a jak już się z nim umówię to zmienia zdanie i tak w kółko. Ok. Chciał często widzieć córkę, więc zaczęłyśmy przychodzić, zdarzało się, że kazał na siebie czekać- nawet godzinę, a jak w końcu przyszedł to pijany z pretensjami, że się z nim konkretnie nie umówiłam tylko przyszłam. Mieszka dwa bloki dalej i mnie kontroluje. Wieczorami wysiaduje na balkonie i patrzy, czy u mnie w domu pali się światło, czy przypadkiem gdzieś nie idę- bo mnie jako matce NIE WOLNO. Jest batalia, mota się w najmniejszym wyborze, dezorganizuje nam życie, nie chce się porozumieć i do tego bezczelnie mnie obraża. Jednego dnia straszy sądem i nie ma dla nas czasu, drugiego chce się dogadywać. Potrafi cały wekeend się nie odzywać, by w poniedziałek rano zasypywać mnie telefonami. Na szczęście mam wsparcie rodziny, mieszkam z rodzicami, którzy są świadkami tego co się dzieje i wołają o pomstę do nieba...Potrafił tu ostatnio zmienić godzinę spotkania, a jak ja w związku z tym też zmieniłam plany przyszedł i zrobił mi awanturę, przy dziecku straszył policją i sądem. Nie mogę normalnie zaplanować dnia, zjadają mnie nerwy, bo nie wiem czego się spodziewać.
Odpowiadając na wcześniejsze pytania : jak poradziłam sobie sama z dzieckiem? Gdyby nie pomoc bliskich- nie wiem jakbym sobie poradziła...mam to szczęście, że stanęli za mną murem i wsparli finansowo i psychicznie.
Nie wiem do czego to wszystko zaprowadzi. Nie znam nikogo tak roszczeniowego i okrutnego, nie wiem co on chce zrobić. Wraca nagle po 3 latach życia za granicą i żąda, aby 3letnie dziecko rzucało mu się na szyję i wołało kocham tatuniu najbardziej na świecie. Jak ten mały człowiek miał nawiązać z nim więź przez kabelek od komputera? Nic nie da mu się przetłumaczyć. Dziecko nie jest do niego jeszcze przekonane ( jest tu od miesiąca dopiero) a on tłumaczy to tym, że nastawiam małą przeciwko niemu...Nie wiem jak się od niego uwolnię. Chcę wreszcie zacząć żyć normalnie, a przez niego zwyczajnie się nie da :-(

Popieram przedmowczynie! Wszystko musisz zalatwic na poziomie formalnym, zero dogadywania sie z nim bo sama widzis ze nie mozna dojsc do porozumienia. Ten czlowiek pogrywa z Toba w gierki i wodzi Cie za nos a Tobie to tylko szarpie nerwy i wybija z rytmu, sama widzisz jakie to meczace.

Bylam w bardzo bardzo podobnej sytuacji i zerwalam calkowity kontakt bo zdalam sobie sparwe ze to toksyczny czlowiek. Osaczal mnie swoja miloscia,po rozstaniu wchodzil na  moje portale spolecznosciowe, czytal maile, dzwonil do kolegi zeby czasami nie zalatwil mi pracy bo bedzie skonczony w tym miescie, ze wszyscy faceci beda sie bali ze mna byc przez niego, straszyl sadami, na drugi dzien zasypywal smsami zebysmy sie jednak dogadali ojjj duzo tego bylo. Powiedzialam dosyc! Nie bede wiecej z Toba sie szarpac i zalatwiam wszystko formalnie. Mieszkal 150m odemnie.
Tylko ze ja spiewaczku dla swietego spokoju powstanowilam sie wyprowadzic zostawiajac za soba praktycznie wszystko. Zablokowalam maile,zmienilam nr tel, zlikwidowalam facebooka i mam wreszcie swiety spokoj ufffff.

Dziękuje kobietki, sąd to jedyne co mnie w tej sytuacji czeka...Nie chcę mieć z tym człowiekiem nic do czynienia...Wczoraj po raz kolejny pokazał na co go stać. Chciał spotkać się z dzieckiem, zgodziłam się...nie chciał przyjść do nas ( bo czuje się u mnie w domu niekomfortowo ), więc my poszłyśmy tam ( jest jeszcze jego matka, przy której zazwyczaj się hamuje z bezczelnym zachowaniem). Spotkanie ustalone z góry, czas od 15-18, wszystko ok, bawił się z dzieckiem, dopóki...jego matka nie wyszła do sklepu. Jak tylko zamknęła za sobą drzwi naskoczył na mnie z pretensjami, wyrzutami. Przy dziecku wyzwał mnie od najgorszych, wyrzucał z domu, ale najgorsze było to, że zasłonił całym sobą dziecko i drzwi stwierdzając, że mogę sobie iść, ale bez dziecka. Zadzwoniłam do moich rodziców i jego matki...wyrzucił nas z domu, ale z takimi słowami, że mi się wszystko w brzuchu wywraca jak sobie przypomnę. Stwierdził, że życie mu spieprzyłam, bo mam z nim dziecko, że mam mu oddać wszystkie rzeczy i "spierdalać". Tak potraktował matkę swojego dziecka i podziękował za wychowanie i opiekę. Dziewczyny, skąd się biorą tacy podli ludzie, podli, cwani i wyrachowani. Ale wiecie co jest najgorsze ? Że tak ciężko stać bez emocji, kiedy we wszystkim tym uczestniczy dziecko, chce je chronić przed tym destrukcyjnym człowiekiem. On nie liczy się z tym, że ten mały człowiek chłonie wszystko jak gąbka, że wysłuchuje i widzi jak ojciec skacze do bicia, czy wyrzuca z domu. On nie liczy się z niczym. Czeka na sytuacje kiedy nie będzie na jego zachowanie żadnych świadków, a potem wszystkiego się wypiera. Nie wiem jak tak można, nie wiem jakim trzeba być, grozi, że mnie zniszczy, że zrobi ze mnie wyrodną matkę. Z pod ziemi siły wygrzebię, ale mnie nie złamie. Ile my musimy w tym życiu wywalczyć, wypłakać i wycierpieć, żeby móc normalnie żyć...

Za te wszystkie krzywdy, z bezsilności, że nie da się w żaden sposób z nim porozumieć nie raz miałam takie myśli, że rozstrzelać to mało...Wiele razy prowokował, wczoraj potrafił mi stanąć tak 5 cm od twarzy, no po co? Po co tak? Co ja jestem jakiś jego kumpel to bijatyk, czy co on chciał? Walnąć mnie? Wystraszyć niby, pokazówka sił, kto jest większy i silniejszy, serio już nawet śmiać mi się chce jak sobie przypominam...Agresja z niego kipi uszami, jak nie słowna to fizyczna. Mnie już nie uderzy, ale pójdzie się wyładować na pierwszym lepszym człowieku w barze, słupie, czy ścianie. A za kilka lat córka oglądając zdjęcia z chrzcin będzie pytać czemu ojciec ma takie limo pod okiem. Trudno będzie poskromić te wszystkie emocje, które we mnie siedzą, chciałabym mieć to w dupie, a ciągle gdzieś w środku pytam jak tak można i nadziwić się nie mogę. Wywaliłam na przedpokój pudło ze wszystkimi pierdołami, które od niego w geście porywu dostałam i ciężko mi się ruszyć dalej...

Za to, co on wyprawia spokojnie możesz go pozbawić praw rodzicielskich na dłuższą metę i wystąpić o ograniczenie kontaktów już teraz. Jego nałogi również działają prawnie na Twoją korzyść - jeden test na obecność narkotyków (może mogłabyś o coś takiego wystąpić?) i koleś leży na łopatkach w sądzie.

Szczególnie jak on mieszka 2 bloki dalej.
Trochę rozsądku.

Zgłaszany był prze zemnie na policję, założyłam mu sprawę o znęcanie się psychiczne i fizyczne ( 2 lata temu)- umorzono z powodu braku wystarczających dowodów...policję wzywałam nie raz- zawsze kończyło się tym, że jak już przyjechali to się ulatniał, ew. poradami typu "proszę iść do sądu, my nie od takich spraw jesteśmy".
Prawdą jest to, że jestem naiwna a tym samym głupia, bo tyle czasu "miałam nadzieję na zmianę". Dawałam ciche przyzwolenie, nie idąc do sądu od razu. Ten człowiek nie jest i nie był moim mężem, nie ma do mnie żadnych praw, a uczepił się jak rzep psiego ogona...
Napisałam już pismo do sądu, zacznę od ustalenia miejsca zamieszkania małej ze mną, bo prawnie jest tak, że mógł mi dziecka nie dać i policja bez tego postanowienia by nic nie zrobiła. Następnie uregulowanie kontaktów z dzieckiem i alimenty. Na ograniczenie lub pozbawienie jego praw muszę nazbierać mocnych dowodów...Jest cwany i bezczelny, ale kiedyś mu się noga podwinie.
W sądzie będę próbowała wszystkiego, bo jest to zwyczajnie nieobliczalny i niedobry człowiek. Nie jestem mściwa, potrafię chodzić na kompromisy, z całej mojej siły próbowałam, żeby było dobrze- wyczerpałam wszelkie możliwości i dostałam po dupie. Muszę zebrać się do kupy, zachować zimną krew i w żadnym wypadku nie dać się sprowokować.
Dowód na to, że ma coś z psychiką NOSI na swoich rękach od długiego czasu. Są porżnięte na całej długości...to chyba świadczy o czymś więcej niż tylko o tym, że się wychowywał bez ojca...( co ja głupia wówczas łyknęłam, litowałam się). To nie jest dobry przykład dla dziecka, jak się kiedyś mała go zapyta to ciekawe, czy nie będzie mu wstyd. Zapracował sobie na to, co będzie się działo. Wierzę w to, że nie zabraknie mi sił, chociaż na tą chwilę jest ciężko...

Bez przesady. Poddawanie się i chowanie głowy w piasek dlatego, że on mieszka niedaleko nie jest dobrą radą dla Autorki.

Mieszka praktycznie w bloku na wprost, jego balkon wychodzi na moje okna. Do zakazu zbliżania się, którego bardzo bym chciała też muszę mieć konkretne podstawy (właściwie dowody), nasze prawo jest tak na prawdę straszne. Musi mi łeb rozwalić, żeby ktoś zobaczył, że stwarza REALNE zagrożenie...Musi się coś bardzo złego stać, żeby ktokolwiek powiedział "o faktycznie". Będąc u adwokata mówiłam, że dziecka mu samego (tak jak sobie zażyczył, bo przecież patrzeć na mnie nie może...) nie zostawię, bo mam REALNE podejrzenia, że coś złego może się dziecku stać. Wiem, że jest nieodpowiedzialny, nie wie jak się nią zajmować, z resztą nawet nie chce wiedzieć...Dwa razy wszedł by z wózkiem pod samochód, dwa razy "wyślizgnęła" mu się z rąk - raz w wannie a raz na schodach, bo burak nie potrafi skupić się na bezpieczeństwu dziecka, tylko jak go EMOCJA poniesie to już wszystko mu z rąk leci i na nic nie patrzy. Pan adwokat powiedział, że no przecież ojciec musi się nauczyć i WYPADEK może się zdarzyć każdemu. Mnie przez całe 3 lata żaden taki WYPADEK się nie zdarzył a jemu co tu był raz na ruski rok tak.
Boje się, że któregoś razu wyjdę z domu i mi coś zrobi, dlatego nie wychodzę sama. Przynajmniej od jakiegoś czasu. Zawsze z mamą, ale mama moja niedługo wraca do trzyzmianowej pracy ( teraz jest na opiece na babcie) i będę musiała podjąć jakieś inne kroki bezpieczeństwa...Zawsze noszę też ze sobą gaz pieprzowy, w razie potrzeby użyję.
Dużo się też nasłuchałam i naczytałam jak to teraz matki, żeby zaszkodzić ojcu z jakichś osobistych powodów utrudniają ojcu relacje z dzieckiem, i sędziowie stają po stronach ojców ( niby wcześniej notorycznie źle osądzanych). Tego też się boję. Zwłaszcza, że mam pewność, że będzie kłamał w sądzie. Kłamał i próbował mnie oczernić. A czym jest słowo przeciwko słowu?
Chciałabym, żeby po prostu się od nas odczepił. Żeby mu się znudziło i dostał po dupie w sądzie. Nie wiem kiedy i czy w ogóle to nastąpi, ale już współczuje kolejnej dziewczynie, która zdobędzie się z nim być....

Średnio sobie radzę...Wydawało mi się, że złapałam wiatr w skrzydła i co? Byle smsy,czy spotkanie (dziś był u nas na odwiedziny z małą) sprawiają, że mam doła. Dziś miał przelać alimenty- nie przelał, mała zachorowała i musiałam znów liczyć na rodziców. Wczoraj w nocy wysyłał smsy, czemu jeszcze mam zapalone światło w pokoju ( czy z małą ok- wywnioskował,że jeszcze nie śpi), gdy nie odpisałam natychmiast zaczął słać pretensje, czemu nie odpisuje NATYCHMIAST. A jak odpisałam, że nic się nie działo i z córką wszystko ok, napisał "skąd wiesz?". Nie odpisałam. W dzień ustalonego spotkania zażądał, bym mu córkę przyprowadziła do domu, a kiedy się nie zgodziłam chamsko rozłączył się w pół mojego zdania, po czym nie odpisywał, czy raczy przyjść, czy nie. Jak już przetrawił, że nie przyjdę z małą, zadzwonił i oznajmił, że odwiedzi nas za 20 min..Przyszedł. Przyniósł dziecku jedną mandarynkę i lizaka. Powiedział, że nie będzie przysyłał takiej kwoty jak do tej pory, bo go nie stać, w związku z czym rzuci mi jakieś 200-300 zł i będzie się śmiał w twarz, że mamy z tego żyć. Jak powiedziałam, że dziecko chore obrzucił mnie oskarżeniami czemu mu WCZORAJ NIE NAPISAŁAM, jak mała dopiero dziś wstała z katarem :-(
Straszył mnie, że mam przechlapane przed sądem. Mówił przy dziecku, że jestem żenująca i głupia, kiedy stanowczo nie zgodziłam się na odstawianie małej do niego do domu.
Gesty...udawał, że rzyga mi na dywan, kiedy znów powiedziałam coś stanowczym tonem...
Nagle, dziś dał mi ostentacyjnie do zrozumienia, że ma nową dziewczynę.
Próbowałam nagrywać go na dyktafon, ale chyba się skapnął, bo zaczął kłamać prosto w twarz, że to ja mu utrudniam i że to ja nie wywiązuje się z obiecanych terminów ((((((
Nie odzywał się kilka dni, nawet smsa, czy dziecko zdrowe a nagle żąda spotkań z małą codziennie.
Czemu nie umiem tego olać, tylko to siedzi we mnie i gnębi. Czemu mnie krzywdzi i mści się kosztem dziecka.
Pomóżcie, bo nerwowo się wykończę :-( Myślałam, że jestem silna, że dam radę na to co mnie czeka :-( To stek poniżenia i ciosów. Jestem bez grosza przy duszy, i jeszcze bez możliwości podjęcia pracy Pan świetnie się bawi i imprezuje, dodatkowo ma kasę, i wiem, że te 200-300 zł które rzuci dziecku to jest NIC w porównaniu z tym co ma. W sądzie w sprawie alimentacyjnej nic nie wskóram, bo kasę zarabia na lewo. Gdyby nie moi rodzice, zginełybyśmy marnie, mnie by pozwolił zdechnąć z głodu na ulicy, a dziecko by zgnębił i zniszczył :-(