SAMOTNOŚĆ - Netkobiety.pl

kasiamruczek1  DZIĘKI ŻE CHOCIAŻ STARAŁAŚ SIĘ MNIE POCIESZYĆ

Tak żabciu masz racje to jest chyba najgorsze w zwiąku samotność w związku,ponieważ masz kogoś przy sobie ,z kim się związałaś,z kimś coś Cię dzieli dzieci ,dom  itd. A mimo to jesteś samotna i czujesz ,że coś Ci w życiu umkneło.Najgorsza jest ta bezsilnośc,że coś w życiu się zrobiło,że poswięciłaś się dla dzieci,rodziny,a nie czujesz się doceniona.Czujesz ból i jakiś niedosyt spełnienia,ponieważ chciałabyś czuć się piękną,docenioną kobietą,a mąż nie robi nic w tym kierunku.Spróbuj może z nim porozmawiać tym bardziej,że mówisz,że dzieci wyfruneły z domu.Macie tylko siebie.Może warto rozniecić uczucie w Waszym związku i odbudować to na ,co nie mieliście kiedyś czasu.Na wspólne uczucie i pożądanie.Może wtedy nie będziesz czuła się tak samotna.Mój mąż też nie jest gadułą i też nieraz się wnerwiam,ale trzeba budowac wież w związku i prowokować do rozmowy.Bo inaczej będziemy samotne lub związek się rozpadnie.Dodatkowo,żeby nie czuć się samotnym poszukaj jakiś znajomych,żeby miło spędzić czas lub jakieś zajęcie.Może na tym forum znajdziesz bratnią duszę.Jak czujesz się samotna to możesz do mnie napisać.Pozdrawiam

Dziękuje Żabciu za te słowa.Nie wiem czy jestem dojrzała mimo swojego wieku,ale przeszłam w krótkim czasie kilka tragicznych sytuacji i to nauczyło mnie,żeby z pokorą patrzyć na życie i cieszyć sie tym,co mamy.Przeczytałam Twój post dda i domyślam się jak się czujesz.Wyrwałas się z domu,aby storzyć szczęśliwy dom.Nie udało sie jak sobie tego życzyłaś.Widzę,ze cierpisz.Spróbuj się odnależ wsród nas i otworzyć się.Nie bój sie tego.Nie można dusić wszystkiego w sobie.Jesteś dobrą kobietą,która poswięciła się rodzinie,walczyłaś o coś,co miało byc szczęściem dla Was,ale jak widzisz nie zawsze to życie jest usłane różami mimo wysiłku jaki wkładamy.Spróbuj odszukać w swoim życiu coś,co da Ci szczęście mimo kłopotów,które masz.Pozdrawiam

Samotność , chyba właśnie w tej chwili jestem najbardziej samotna w moim życiu. Stoję na jego zakręcie, mój wymarzony, ukochany mąż patrzy na mnie a ja widzę lód, staję się dla niego pzezroczysta a emocje wywołuje u niego tylko wtedy, gdy śmiem mieć zdanie odmienne od niego. Już nawet jedną nogą się wyprowadził, ale wrócił bo mieliśmy spróbować jeszcze raz (dla małej). Tylko, że się nic nie zmienia po 10 dniach pobytu na rybch w Szwecji, ledo wrocił spędził ze mną jeden wieczór i znowu uciekł na ryby do kympli z kórymi ma więcej wspolnego niż ze mną. Gdyby nie ten kurczak śpiący za ścianą dziś już by mnie tu nie było, już bym uciekł od tego wzroku, który lodowacieje, gdy mówię nie, od tych jego ważnych spraw ikonieczności odreagowania. Ucieklabym i schowala się tak, żeby już nigdy mnie nie znalazł i już nigdy więcej nie zranił. Mam emocjonaną pustkę, która pogłębia się z każdą sekundą, poraz kolejny zstalam sama, sama ze sobą z małą, poraz kolejny nie mam do kogo nawet buzi oworzyć bo on się odpręża. Nie chcę takigo życia...

Mhy.. na co czekam? Na to, że może jednak ten trudny czas nam minie i obydwoje znowu poczujemy wiatr w żagle... . Wiem, że to co się dzieje terz jest wynikiem wielu zdarzeń ale wiem, że najłatwiej jest zrezygnować z małżeństwa. Może terapia nam pomoże, dopóki nie spróbuje każdego możliwego sposobu na uratowanie nas, dopóty nie odpuszczę :-(

Ostatnio edytowany przez merigoold (2009-06-25 11:46:53)